Supreme Court dismisses late request to supplement ruling as procedural act after statutory deadline is expired.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's request to supplement its ruling regarding legal aid costs. The defense argued the request was filed late, exceeding the two-week deadline mandated by Article 351 of the Civil Procedure Code. The court applied the general principle that procedural acts performed after the statutory deadline are ineffective, dismissing the request by analogy to other time-barred remedies.
Legislator headnote
AI generatedArt. 351 § 1 k.p.c.; Art. 167 k.p.c.: A request to supplement a court ruling must be filed within the statutory period; acts performed after this deadline are ineffective and subject to dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II PZ 1/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z powództwa J. O. przeciwko A. w W. o wznowienie postępowania,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 października 2015 r.,wniosku pełnomocnika powoda o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II PZ 1/15, odrzuca wniosek.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 351 k.p.c., strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu - od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień (art. 361 k.p.c.). Zatem uzupełnienie postanowienia (także w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej) może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek strony, złożony w ciągu dwóch tygodni od jego ogłoszenia, a gdy doręczenie postępowania następuje z urzędu - od dnia jego doręczenia.W niniejszej sprawie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2015 r., oddalające zażalenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r., odrzucające skargę powoda o wznowienie postępowania, doręczone zostało ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi powoda 17 czerwca 2015 r.
W dniu 14 sierpnia 2015 r. pełnomocnik powoda skierował do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wniosek o rozpoznanie zawartego w zażaleniu wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym. Wniosek ten został złożony z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 351 k.p.c., niezależnie od tego, że skierowany został do niewłaściwego sądu. W świetle bowiem art. 108 § 1 k.p.c. właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym (zażaleniowym) jest Sąd Najwyższy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 21/1, LEX nr 1363196).Przepisy regulujące instytucję sprostowania, uzupełnienia i wykładni wyroku ani inne przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają unormowania co do tego, czy wniosek o uzupełnienie wyroku, złożony po terminie przewidzianym w art. 351 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu czy też załatwieniu w innej formie.
Wychodząc z ogólnej zasady, że czynność procesowa podjęta przez stronę po terminie jest bezskuteczna (art. 167 k.p.c.) oraz mając na uwadze podobne sytuacje, np. że spóźniony wniosek o przywrócenie terminu lub z mocy ustawy niedopuszczalny (art. 171 k.p.c.), spóźnione żądanie strony o uzasadnienie wyroku (art. 328 § 1 k.p.c.), apelacja wniesiona po upływie przepisanego terminu (art. 370 k.p.c.) - podlegają odrzuceniu, przez analogię legis przyjąć zatem należy, że również złożenie przez stronę wniosku o uzupełnienie wyrok po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 351 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1989 r., I CZ 270/89, LEX nr 8999).Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.