II PO 2/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PO 2/10

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. O.

przeciwko A. S. AS,

o zapłatę odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2010 r.,

wniosku Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Oficerów i Marynarzy Polish

Seafarers` Union

o oznaczenie Sądu przed którym należy wytoczyć powództwo

z dnia 09 lutego 2010r.,

postanowił:

oznaczyć

Sąd

Okręgowy

-

Sąd

Pracy

i

Ubezpieczeń

Społecznych w G. jako miejscowo właściwy do rozpoznania

niniejszej sprawy.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik powoda – J. O. – wniósł o oznaczenie Sądu Okręgowego w G.,

Wydziału XV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, jako sądu, przed którym należy

wytoczyć powództwo J. O. przeciwko pracodawcy zagranicznemu – A. S. AS z

siedzibą w w Norwegii o zapłatę odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 22 listopada 2007 r. powód zawarł z A. S.

AS umowę o pracą na statku „A”. Na podstawie postanowienia pkt 10 tej umowy w

sprawach dotyczących wynagrodzeń, nadgodzin, a także innych warunków

zatrudnienia nieuregulowanych w umowie o pracę miały zastosowanie warunki

określone

w

Układzie

Zbiorowym

Pracy

zawartym

pomiędzy

Norweskim

Stowarzyszeniem Armatorów (ASO) oraz Ogólnopolskim Związkiem Zawodowym

Oficerów i Marynarzy (PSU), obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia

2008 r.

W dniu 2 lutego 2008 r. powód uległ wypadkowi przy pracy na tym statku, w

wyniku którego „orzeczono trwałą niezdolność do pracy w jakimkolwiek charakterze

w wysokości 65%”.

Wnioskodawca stwierdził, że właściwości miejscowej sądu polskiego nie można

ustalić ani na podstawie umowy o pracę, ani na podstawie postanowień Układu

Zbiorowego Pracy 2007-2008, ani na podstawie odpowiednich przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego. Umowa o pracę w tej kwestii nie zawiera żadnych

postanowień (klauzuli jurysdykcyjnej). Natomiast kwestia jurysdykcji sądowej

została uregulowana w art. 13 Układu Zbiorowego Pracy 2007-2008. Te

postanowienia dają marynarzowi możliwość wytoczenia powództwa również przed

sądami polskimi, jednakże nie jest możliwe na podstawie takiego postanowienia

układowego wskazanie konkretnego sądu w Polsce, który może rozstrzygnąć spór.

Procedura rozstrzygania sporów zawarta w załączniku E do Układu Zbiorowego

Pracy dotyczy spraw dyscyplinarnych.

Uzasadniając wniosek o wyznaczenie Sądu Okręgowego w G. Wydział XV

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wnioskodawca zwrócił uwagę, że Sąd ten

specjalizuje się w sprawach morskich, w tym w sprawach z czynnikiem

zagranicznym, a także na wartość przedmiotu sprawy, która znacznie przekracza

kwotę 75.000 zł, gdyż przysługujące powodowi odszkodowanie z tytułu uszczerbku

na zdrowiu, określone przez lekarza na 65%, zgodnie z art. 10A pkt b) Układu

Zbiorowego

Pracy

wynosić

będzie

52.000

USD

przysługujących marynarzom), czyli około 150.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

(65%

z

80.000

USD

Zgodnie z art. 45 k.p.c., jeżeli w myśl przepisów kodeksu nie można na

podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy na

posiedzeniu niejawnym oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo.

W sprawie faktycznie występuje niemożność ustalenia właściwości miejscowej

sądu, gdyż nie można wskazać w Polsce siedziby strony pozwanej (art. 30 k.p.c.),

jej jednostki organizacyjnej lub zakładu (art. 33 k.p.c.), miejsca wykonania umowy

(art. 34 k.p.c.) czy też miejsca, gdzie praca miała być czy była wykonywana oraz

siedziby zakładu pracy (art. 461 § 1 k.p.c.). Równocześnie (co jest warunkiem

stosowania art. 45 k.p.c.) w sprawie jest dopuszczalna droga sądowa (por.

postanowienie z dnia 1 marca 1982 r., IV CO 2/82, OSNCP 1982 z. 10 poz. 149)

oraz na podstawie umowy stron (art. 1104 k.p.c.) uzasadniona jest jurysdykcja

sądów polskich (por. postanowienie z dnia 14 lutego 1985 r., II CO 13/85, OSNCP

1985 z. 12 poz. 196).

W sprawie występują więc przesłanki do oznaczenia w trybie art. 45 k.p.c.

sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy. Biorąc pod uwagę, że

reprezentujący powoda Ogólnopolski Związek Zawodowy Oficerów i Marynarzy ma

siedzibę w G., a więc w okręgu Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. oraz że wartość przedmiotu sporu uzasadnia właściwość sądu

okręgowego (art. 17 pkt 4 k.p.c.), Sąd Najwyższy uznał za celowe oznaczenie tego

Sądu jako właściwego do rozpoznania sprawy.