II PK 98/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 98/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko E.P. Sp. z o.o. w W.

o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 lipca 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 października 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1.800

zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe na

skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w W. z dnia 5

listopada 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok w punktach I, II i IV w ten sposób, że

powództwo oddalił.

Skarga kasacyjna powoda zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego: - art. 135 k.p. w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie

poprzez jego wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na

wyłączeniu prawa do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych pomimo

systematycznego przekraczania normatywnego czasu pracy; - art. 6 k.c. w związku

z art. 12911 k.p. w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie oraz art. 94 pkt 2

k.p. i art. 8 k.p. poprzez wadliwą ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

polegające na uznaniu, że ciężar dowodu w zakresie wykazywania ilości

przepracowanych przez powoda - zgodnie z oczekiwaniami pracodawcy - godzin

nadliczbowych, ciąży na powodzie podczas, gdy ciężar dowodu spoczywać winien

w stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie na pozwanym; - art. 8 k.p.

poprzez jego niezastosowanie i sanowanie, tym samym wydanie wyroku

nagannego, tj. sprzecznego z zasadami prawa pracy postępowania pozwanego,

polegającego na nakładaniu na pracownika obowiązku wymagającego stałej pracy

ponad dopuszczalne normy czasu pracy oraz naruszenie przepisów prawa

procesowego: - art. 278 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. i art. 391 k.p.c., poprzez

uznanie, że zagadnienie będące przedmiotem oceny Sądu wymaga wiadomości

specjalnych, a następnie wyrokowanie w tej kwestii sprzecznie z opinią powołanego

w tym celu biegłego; - art. 468 § 2 pkt 3 i 4 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie

czynności wyjaśniających mających na celu ustalenie, jakie z okoliczności są

sporne między stronami oraz jakie dowody należy przeprowadzić w celu ich

wyjaśnienia, a mające znaczenie dla prawidłowego i szybkiego rozstrzygnięcia

sprawy.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód uzasadnia, na podstawie

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., występującym na tle zaskarżonej sprawy zagadnieniem

prawnym, dotyczącym kwestii: Czy stałe świadczenie pracy w godzinach

nadliczbowych pracowników określonych w art. 135 § 1 k.p., w brzmieniu w

spornym okresie, wskutek niezależnej od nich wadliwej organizacji czasu pracy

pozbawia ich prawa do dodatkowego wynagrodzenia. Jeżeli zakres czy rodzaj

przydzielonych pracownikowi zadań pozwoli na ustalenie, iż nie są one możliwe do

wykonania w normalnym czasie pracy, lecz wymagają stałego jego przekraczania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli:

1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3. zachodzi nieważność postępowania lub

4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wykazanie, iż w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów prawa musi

polegać na

przedstawieniu tych rozbieżności i wykazaniu, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowe. Z kolei powołując się na istotne zagadnienie prawne skarżący winien jest

przytoczyć jego treści i wskazać argumenty prawne, które z reguły prowadzą do

rozbieżnych ocen. Wypełnienie tego obowiązku – nałożonego na osoby uprawnione

do sporządzenia skargi kasacyjnej, którymi są profesjonalni pełnomocnicy

procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie – nie może być

zastąpione przez, jak to uczyniono w skardze, powołanie jej podstaw wraz z

uzasadnieniem. Sformułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w taki

sposób, który nie pozwala na ustalenie, że błędna wykładnia lub niewłaściwe

zastosowanie normy prawnej przez Sąd mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie

sporu w niniejszej sprawie - powoduje, iż skarga ta nie zasługuje na przyjęcie do

rozpoznania. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w

sprawie występują wskazane wyżej okoliczności, zaś rzeczą skargi jest

przekonanie Sądu Najwyższego, że powyższe okoliczności występują – por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn.

2001, nr 13, poz. 670). Okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi kasacyjnej

nie mogą być przedmiotem dedukcji Sądu na podstawie analizy przytoczonych

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, lecz muszą być wyraźnie wskazane i

uzasadnione przez skarżącego (postanowienie SN z 18 października 2001 r., I

CZ 135/01). Skarga kasacyjna powoda nie zawiera właściwie zidentyfikowanego

zagadnienia

prawnego

występującego

w

sprawie,

którego

doniosłość

uzasadniałaby podjęcie działań przez Sąd Najwyższy. W tym miejscu należy

wskazać, na utrwalony już w orzecznictwie pogląd (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 3 lutego 2010 r., II UK 311/09; z dnia 3 lutego 2010 r., II UK

316/09; z dnia 3 lutego 2010 r., II PK 303/09), że do spełnienia wymagania z art.

3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych lub ich

uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach „przedsądu” bada tylko wskazane w

skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna powinna być w związku z tym tak

zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej

podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów kreatywnych skargi, ani

tym bardziej się ich domyślać.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.