II PK 92/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 92/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa A. D. przeciwko E. Sp. z o.o. w W. ‎o odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt XXI Pa 119/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 7 listopada 2014 r. zmienił oddalający powództwo wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Żoliborza z 3 października 2013 r. i zasądził od pozwanego pracodawcy na rzecz powódki A. D. 24.312 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem i nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., „albowiem w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na ustaleniu kryteriów uznania złożonego przez pozwaną Spółkę oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia jako spełniające wymogi formalne określone w art. 30 § 4 kodeksu pracy oraz jego zasadnością w rozumieniu art. 45 § 1 k.p.”Powódka wniosła o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Zasadniczy mankament wynika z tego, że ocena „złożonego przez pozwaną Spółkę oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę…”, to ewentualny przedmiot podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Do tej podstawy skarżący nie odwołuje się i nie twierdzi, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przedmiot zainteresowania podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest uniwersalny i nie może być redukowany do zastosowania prawa w tej konkretnej sprawie.Uprawnione jest więc stwierdzenie, że wniosek jedynie hasłowo odwołuje się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprawy z odwołania od wypowiedzenia nie są rzadkie, co nie znaczy o ich szczególnym skomplikowaniu.

Również niemałe jest orzecznictwo, co wynika z tego, że różne są przypadki i sytuacje uzasadniające wypowiedzenie. Na tym gruncie orzecznictwo Sądu Najwyższego wystarczająco jasno przedstawia wykładnię i znaczenie art. 30 § 4 k.p. Nie ma w tym zakresie rozbieżności w orzecznictwie. Natomiast przepis art. 45 § 1 k.p. oparty jest na klauzuli generalnej zasadności wypowiedzenia. Klauzuli generalnej z racji jej funkcji w systemie prawa (podobnie jak klauzul generalnych z art. 8 k.p.) nie można wypełnić i zamknąć w pozytywnej albo negatywnej egzemplifikacji przypadków zasadnego albo niezasadnego wypowiedzenia.

Ujęcie wszystkich przypadków byłoby niemożliwe i wbrew funkcji takich regulacji. Wykracza to ponad potrzebę argumentacji, gdyż wystarczy stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.