II PK 9/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 9/05

POSTANOWIENIE

Dnia 13 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa L. G.

przeciwko Specjalistycznemu Szpitalowi Wojewódzkiemu w C.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 maja 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 15 października 2004 r., sygn. akt XII Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W. wyrokiem z dnia 15 października 2004 r.

(XII Pa …/03), w sprawie z powództwa L. G. przeciwko Specjalistycznemu

Szpitalowi Wojewódzkiemu w C. o przywrócenie do pracy, w wyniku apelacji

powoda od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 18 marca 2003 r. (IV P …/02)

zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę

1.890,- zł (wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 maja 2002 r. do dnia zapłaty)

tytułem odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie warunków pracy i płacy.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w W. z

dnia 15 października 2004 r. pełnomocnik strony pozwanej zarzucił błędną

wykładnię art. 45 § 1 k.p. oraz naruszenie art. 316 k.p.c. „przez przyjęcie jako

podstawę orzeczenia stanu faktycznego zaistniałego po zamknięciu rozprawy” (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2000 r., I PKN 531/2000 –

odmiennie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN

259/98, OSNC z 1999 r. nr 4 poz. 82), wskazując na potrzebę rozstrzygnięcia

następującego zagadnienia prawnego: „czy Sąd II instancji rozpoznając apelację w

sprawie dotyczącej zasadności dokonania pracownikowi wypowiedzenia umowy o

pracę, w tym wypowiedzenia zmieniającego, może dokonać tej oceny w oparciu o

stan faktyczny jaki zaistniał po złożeniu tego oświadczenia, uwzględniając wyniki

postępowania

dowodowego

przeprowadzonego

w

toku

postępowania

apelacyjnego?” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o zmianę

zaskarżonego orzeczenia i oddalenie apelacji oraz

zasądzenie od powoda na

rzecz strony pozwanej kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania, przy

uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne sformułowanie w petitum kasacji

– jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – propozycji rozważenia odpowiedzi na

pytanie, „czy Sąd II instancji rozpoznając apelację w sprawie dotyczącej zasadności

dokonania pracownikowi wypowiedzenia umowy o pracę, w tym wypowiedzenia

zmieniającego, może dokonać tej oceny w oparciu o stan faktyczny jaki zaistniał po

złożeniu tego oświadczenia, uwzględniając wyniki postępowania dowodowego

przeprowadzonego w toku postępowania apelacyjnego?”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne

sformułowanie w petitum kasacji jedynie określonego pytania, jakie – w opinii

skarżącego – wymagałoby odpowiedzi w związku z podejmowanym przez sąd

rozstrzygnięciem w sprawie.