II PK 88/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 88/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa H. Z.

przeciwko W. S.A. Oddział […]

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004 r., VII Pa …/04, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w W. zmienił, w wyniku uwzględnienia apelacji powoda

Henryka Zygmunta, wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych

i przywrócił go do pracy w pozwanej „W.” Spółce Akcyjnej

,

oddalając apelacje strony pozwanej w sprawie o przywrócenie do pracy, ustalając

na podstawie zebranego materiału dowodowego, że w sprawie nie było podstaw do

rozwiązania z powodem umowy o pracę w trybie natychmiastowym (art. 52 § 1 pkt

1 kp.), to zaś uzasadnia roszczenie o przywrócenie do pracy, bowiem – wbrew

odmiennym ustaleniom Sądu pierwszej instancji – powód w chwili rozwiązania z

nim umowy o pracę w trybie natychmiastowym, nie znajdował się w trakcie

wypowiedzenie dokonanego przez pracodawcę, nie było więc podstaw do

uwzględnienia powództwa tylko w zakresie odszkodowania. Według Sądu

Okręgowego, powód był nadto pracownikiem szczególnie chronionym – art. 32

ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją strona pozwana i zarzucając naruszenie

prawa materialnego – art. 32 ustawy o związkach zawodowych oraz art. 52 § 1 kp

oraz „naruszenie przepisów postępowania (...) – art. 316 § 196 i § 2 k.p.c.”, wniosła

o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania, ewentualnie „o oddalenie powództwa w całości (...)” z

zasądzeniem kosztów postępowania za wszystkie instancje.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 393 3 § 1 k.p.c. kasacja powinna zawierać, poza oznaczeniem

orzeczenia, od którego jest wniesiona, także przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie, przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a

nadto wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia lub zmiany. Wszystkie wymienione elementy kasacji mają

charakter bezwzględny (konstrukcyjny), co oznacza, że nie podlegają one

uzupełnieniu, a brak któregokolwiek z nich czyni kasację niedopuszczalną.

W orzecznictwie kasacyjnym Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że

brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia stanowi wadę,

która uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej i wyklucza jej

uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 –

OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należy traktować brak polegający na

nieprzedstawieniu w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. W

obecnym stanie prawnym Sąd Najwyższy – stosownie do art.393 § 1 k.p.c. - może

odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne

zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, bądź

gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania (art. 393 §

2 k.p.c.). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest jej

istotnym elementem, którego brak nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują

przesłanki ustawowe dla poddania kasacji rozpoznaniu (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51 oraz z

dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01 – OSNC 2002/2/22).

W tym stanie rzeczy gdy kasacja jest w niniejszej sprawie dotknięta

nieusuwalną wadą, należało orzec jak w postanowieniu po myśli art. 393 7 § 2 k.p.c.