II PK 79/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 79/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa P. W.

przeciwko Centrum Zaopatrzenia Medycznego C. S.A., Centrum Zaopatrzenia

Medycznego i Weterynaryjnego C.-C. Spółka z o.o.

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 30 października 2009 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda solidarnie na rzecz pozwanych kwotę

zł

(dziewięćset

złotych)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. zmienił

zaskarżony przez pozwanych wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 kwietnia

2009 r. zasądzający solidarnie od Centrum Zaopatrzenia Medycznego „C.” SA oraz

Centrum Zaopatrzenia Medycznego i Weterynaryjnego „C.-C. spółki z o.o. na rzecz

powoda P. W. kwotę 49.059,80 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach

nadliczbowych i w porze nocnej w ten sposób, że obniżył zasądzoną kwotę do

kwoty 13.716,33 zł z ustawowymi odsetkami, uwzględniając zgłoszony przez

pozwaną zarzut przedawnienia.

Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie

naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 8 k.p. w związku

z art. 94 pkt 5 k.p. i art. 104 oraz art. 1041 § 1 k.p., wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie

od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 35.343,47 zł z odsetkami oraz o

zasądzenie od pozwanych kosztów procesu.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z

uwagi na to, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na

„ustaleniu, czy wyrażenie wobec ogółu pracowników, w tym powoda, intencji przez

pracodawcę uregulowania w przyszłości potencjalnie istniejących zobowiązań,

powstałych przed przejęciem zakładu pracy, pod warunkiem stwierdzenia i

zweryfikowania ich istnienia oraz tytułów wypłaty stanowi uznanie długu w

rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.”, a także „ustaleniu, czy wobec

zaniedbań pracodawcy podstawowemu obowiązkowi pracodawcy polegającego na

obowiązku prawidłowego wypłacania wynagrodzenia, prowadzenia ewidencji czasu

pracy, w tym czasu pracy w godzinach nadliczbowych pracownik może skutecznie

zwalczać podniesiony przez pracodawcę zarzut przedawnienia roszczenia o

zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i nocnych

naruszeniem przez pracodawcę zasad współżycia społecznego (art. 8 k.p.)”.

Pozwani w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o odmowę przyjęcia jej

do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powoda solidarnie

na

rzecz

pozwanych

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy nie

może odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne. Wskazany wyżej przepis wymaga przede wszystkim tego, by

zagadnienie prawne występowało „w sprawie”. Zagadnienie prawne powstaje

zatem w związku z istniejącym w sprawie stanem faktycznym, a wyjaśnienie

zagadnienia, ma służyć właściwemu rozstrzygnięciu sprawy. Tego warunku nie

spełnia „zagadnienie prawne” sformułowane przez skarżącego na tle art. 123 § 1

pkt 2 k.c. Ta przesłanka skonstruowana została bowiem w oparciu o przepis, który

nie znajduje zastosowania w sprawie, tj. przepis Kodeksu cywilnego odnoszący się

do przerwania biegu przedawnienia przez uznanie roszczenia, podczas gdy

przedmiotem sporu w sprawie było wynagrodzenie za pracę w godzinach

nadliczbowych i w porze nocnej, a więc roszczenie ze stosunku pracy, do którego

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu

cywilnego

tylko

w sprawach

nieunormowanych w Kodeksie pracy (art. 300 k.p.). Kwestia przerwania biegu

przedawnienia przez uznanie roszczenia w sprawie ze stosunku pracy uregulowana

zaś została w art. 295 § 1 pkt 2 k.p., wobec czego, okoliczność dotycząca

możliwości uznania określonych czynności pracodawcy za „uznanie długu w

rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.” nie jest problemem występującym w tej

sprawie, niezależnie od tego, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo powołał się na ten

przepis.

Odnosząc się do kolejnego problemu zasygnalizowanego w skardze jako

istotne zagadnienie prawne, wskazać należy, że gdy chodzi o samo sformułowanie

zagadnienia prawnego, to zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze,

skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego

w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy

przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.

390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w

sposób

generalny i

abstrakcyjny

do

treści

przepisu,

który nie

podlega

jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się

do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako

najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem

działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę

obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie

praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Problem wskazany przez

powoda jako zagadnienie prawne dotyczy zaś art. 8 k.p., a więc przepisu

zawierającego

klauzule

generalne

odwołujące

się

do

zasad

współżycia

społecznego i nadużycia prawa. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania

w sprawie takiego przepisu zależy od całokształtu występujących w niej

konkretnych okoliczności, indywidualnie ocenianych i dlatego nie może służyć do

uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z

dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, LEX nr 7384). Możliwość odmowy

uwzględnienia zarzutu przedawnienia, a więc zastosowania tego przepisu w

konkretnym stanie faktycznym sprawy, zależy od zindywidualizowanej oceny, a to

oznacza, że nie może być zagadnieniem prawnym odwołującym się w sposób

generalny i abstrakcyjny do treści przepisu.

Skarżący nie zdołał więc przekonać o potrzebie przyjęcia jego skargi

kasacyjnej do rozpoznania, wobec czego z mocy art. 398 9 k.p.c. oraz art. 39821 w

związku z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.