Supreme Court rules that a public hospital director must hire a competition winner as an ordinator.

Wyrok z dnia 9 grudnia 2004 r.

II PK 79/04

1. Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej ma obowiązek zawarcia umowy o pracę z kandydatem na stanowisko ordynatora oddziału ważnie wybranym w postępowaniu konkursowym (art. 44a ust. 5 ustawy z dnia 30

sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, Dz.U. Nr 91 poz. 408 ze zm.).

2. Wybór przez komisję konkursową kandydata na stanowisko ordynatora oddziału publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie jest wyborem w rozumieniu art. 73 k.p. oraz nie jest równoznaczny z zawarciem umowy przedwstępnej (art. 389 k.c. w związku z art. 300 k.p.).

Przewodniczący SSN Maria Tyszel (przewodniczący), Sędziowie SN: Andrzej

Kijowski, Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004 r. sprawy

z powództwa Leszka S. przeciwko Zakładowi Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji w G. o nawiązanie stosunku pracy, na skutek kasacji

powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 16 grudnia 2003 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Gdańsku z siedzibą w Gdyni wyrokiem z dnia 16

grudnia 2003 r. [...] oddalił apelację Leszka S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w Gdańsku z dnia 1 września 2003 r. [...], zasądzającego od Zakładu Opieki

Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w G. na jego rzecz

kwotę 15.282 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od 2 września

2003 r.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich

prawna ocena. Leszek S. jest zatrudniony w Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA w

G. na stanowisku starszego asystenta oddziału chirurgicznego na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony. W okresie od 1 maja 2002 r. do 31 lipca 2002 r. pełnił

obowiązki ordynatora oddziału chirurgicznego.

W dniu 22 kwietnia 2002 r. w prasie lokalnej oraz na tablicy ogłoszeń w Zakładzie Opieki Zdrowotnej ukazało się ogłoszenie o konkursie na stanowisko ordynatora

oddziałów: wewnętrznego, chirurgicznego, kardiologicznego oraz na stanowisko naczelnej pielęgniarki. Opracowany przez komisję konkursową regulamin postępowania

konkursowego nie przewidywał instytucji protestu. Do konkursu na stanowisko ordynatora oddziału chirurgicznego zgłosili się powód oraz Wojciech C. W dniu 12

czerwca 2002 r. komisja konkursowa ogłosiła wyniki konkursu. Kandydatem na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii wyłoniony został Leszek S. W dniach 17

czerwca 2002 r. oraz 20 czerwca 2002 r. wpłynęły dwa protesty dotyczące wyników

konkursu. W proteście złożonym przez związki zawodowe podnoszono, że konkurs

nie powinien być przeprowadzony, ponieważ przed Sądem Pracy toczy się postępowanie dotyczące zwolnienia dyscyplinarnego poprzedniego ordynatora oddziału chirurgii - Janusza C. Drugi protest złożył Janusz C., który wskazał, że ogłoszenie wyników konkursu na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii było przedwczesne z

uwagi na toczące się z jego powództwa postępowanie sądowe o przywrócenie do

pracy. Ponadto, Janusz C. wnosił o unieważnienie konkursu, ponieważ ze względu

na brak informacji o przeprowadzeniu konkursu nie mógł brać w nim udziału.

W dniu 27 czerwca 2002 r. przewodnicząca komisji konkursowej Lidia K. pisemnie powiadomiła powoda, że został wybrany na stanowisko ordynatora oddziału

chirurgicznego. Z kolei pismem z dnia 1 lipca 2003 r. dyrektor Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w G. poinformował Lidię K., że nie widzi możliwości nawiązania z

Leszkiem S. stosunku pracy, ponieważ konkurs na stanowisko ordynatora oddziału

chirurgicznego został przeprowadzony w trakcie toczącego się procesu o przywrócenie do pracy poprzedniego ordynatora zwolnionego w trybie dyscyplinarnym, zaś po

ogłoszeniu wyników postępowania konkursowego wpłynęły dwa protesty. Wskazał

również, że w ostatnim 1,5 roku, kiedy to powód kierował oddziałem chirurgicznym,

wyniki finansowe oddziału były wysoce niezadowalające. W dniu 13 sierpnia 2002 r.

Leszek S. zwrócił się do dyrektora Zakładu Opieki Zdrowotnej o zawarcie z nim

umowy o pracę. W odpowiedzi na pismo powoda dyrektor podał, że na podstawie §

51 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcenia, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych

przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. Nr 132, poz. 870 ze zm.) powoływanego dalej jako „rozporządzenie”, zarządził przeprowadzenie kolejnego

konkursu na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii. Wskazał również, że szczegółowe przyczyny odmowy nawiązania stosunku pracy z powodem zostały przedstawione w piśmie z dnia 1 lipca 2002 r. skierowanym do przewodniczącej komisji konkursowej Lidii K.

W dniu 9 września 2002 r. odbyło się posiedzenie komisji konkursowej. Po

odbytej dyskusji oraz po przeprowadzeniu głosowania komisja postanowiła przeprowadzić ponownie postępowanie konkursowe na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii.

Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 5 z dnia 13

lutego 2003 r. zlikwidowane zostały oddział chirurgiczny i dział anestezjologii, w miejsce których utworzono oddział chirurgii ogólnej z pododdziałem chirurgii naczyniowej

i ginekologii oraz oddział anestezjologii i intensywnej terapii.

W ocenie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy w Gdańsku, okoliczności rozpoznawanej sprawy są bezsporne. Wprawdzie dokumentacja dotycząca postępowania

konkursowego przeprowadzonego w czerwcu 2002 r. zaginęła, jednak z zeznań

członków komisji konkursowej - zwłaszcza Lidii K. - wynika, że regulamin konkursu

nie przewidywał instytucji protestu i nie określał konsekwencji złożenia protestu. Regulacji dotyczących składania protestów nie zawierał także regulamin konkursowy

sporządzony na potrzeby konkursu przeprowadzonego po odmowie przez dyrektora

Zakładu Opieki Zdrowotnej zawarcia z powodem umowy o pracę na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii. Do kwestii składania protestów nie odnosi się również

rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcenia, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli

zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W § 5 powołanego rozporządzenia określone zostały enumeratywnie

przesłanki, których wystąpienie powoduje nieważność postępowania konkursowego,

a to: niezachowanie kolejności czynności wskazanych w § 5b ust. 1, niedokonanie

jednej lub więcej czynności określonych w § 5b ust. 1, niespełnienie warunków wymienionych w § 5f bądź rozpatrzenie kandydatury osoby, która nie złożyła jednego

lub więcej dokumentów, o których mowa w § 5i ust. 1, ujawnienia, po zakończeniu

postępowania konkursowego, że do składu komisji powołane zostały osoby, o których mowa w § 5c ust. 1, naruszenie tajności głosowania, niepowiadomienie kandydata lub członka komisji o terminie posiedzenia komisji. Zdaniem Sądu, postępowanie konkursowe przeprowadzone w czerwcu 2002 r. na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii nie było dotknięte nieważnością, ponieważ żadna z powołanych przesłanek nie zaistniała. Wszelkie inne okoliczności, nie wymienione w § 5e ust. 1 rozporządzenia, nie mają wpływu na ważność postępowania konkursowego. Zdaniem

Sądu, ogłoszenie kolejnego konkursu jest zasadne wówczas, gdy wystąpią przesłanki nieważności postępowania lub wyłoniony kandydat odmówi zawarcia umowy o

pracę. Złożenie dwóch protestów nie miało wpływu na wynik postępowania, ponieważ ani rozporządzenie, ani regulamin postępowania konkursowego nie przewidywały sankcji nieważności w razie ich złożenia, a nawet nie statuowały samej instytucji

protestu. Według Sądu, kierownik zakładu opieki zdrowotnej nie może odmówić

nawiązania stosunku pracy z kandydatem wybranym w drodze konkursu. Podstawy

tej odmowy nie może stanowić zwłaszcza § 51 ust. 2 rozporządzenia, wedle którego,

gdy z żadnym z kandydatów wybranych w wyniku postępowania w dwóch kolejnych

konkursów nie nawiązano stosunku pracy, kierownik zakładu opieki zdrowotnej może

powołać nową komisję konkursową. Z rozporządzenia wynika jednoznacznie, że

metodą obsadzenia stanowiska ordynatora jest konkurs, którego przeprowadzenie

gwarantować ma wybór najlepszego kandydata pod względem jego kwalifikacji osobistych i merytorycznych. Rezultatem konkursu, a ściślej jego wygrania przez określonego kandydata, powinien być obowiązek obsadzenia go na stanowisku, którego

konkurs dotyczył. Obowiązek nawiązania stosunku pracy występuje po stronie organu uprawnionego do obsadzania stanowiska. W przeciwnym razie, przeprowadzenie

konkursu nie służyłoby jego celowi, a w istocie prowadziłoby do wprowadzenia zbędnej procedury, połączonej z nieracjonalnym wydatkowaniem publicznych funduszów.

Paragraf 51 ust. 2 rozporządzenia dotyczy warunków, na jakich może być rozpisany

nowy konkurs, a nie możliwości odmowy nawiązania stosunku pracy z kandydatem

wyłonionym w drodze postępowania konkursowego. Zdaniem Sądu, mogą mieć

miejsce różnorodne sytuacje, w których nie dojdzie do nawiązania stosunku pracy z

kandydatem wyłonionym w drodze konkursu. Nawiązanie stosunku pracy wymaga

przeto złożenia zgodnych oświadczeń woli, a więc wybrany kandydat może po wygraniu konkursu zrezygnować z nawiązania stosunku pracy, np. ze względu na nie-

odpowiadające mu szczegółowe warunki umowy o pracę, przeszkody osobiste, czy

też przeszkody losowe. Skoro Leszek S. wygrał konkurs na stanowisko ordynatora

oddziału chirurgii w Zakładzie Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i

Administracji w G., to strona pozwana bezpodstawnie odmówiła nawiązania z nim

stosunku pracy. Zarządzeniem nr 5 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w

miejsce oddziału chirurgicznego i działu anestezjologii utworzony został oddział chirurgii ogólnej z pododdziałem chirurgii naczyniowej i ginekologii oraz oddział anestezjologii i intensywnej terapii, wobec czego nie istnieje oddział, na ordynatora którego

powód wygrał konkurs. Sąd uznał, że brak jest przedmiotu umowy w jego istotnym

elemencie, jakim jest miejsce pracy i stanowisko. W związku z tym brak jest również

podstaw do nakazania stronie pozwanej nawiązania z powodem stosunku pracy. Ponieważ jednak Leszek S. został wyłoniony w drodze konkursu jako kandydat na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii, to przysługuje mu odszkodowanie z tytułu

odmowy zawarcia umowy o pracę. Wyłonienie kandydata w drodze konkursu jest,

zdaniem Sądu, swoistą umową przedwstępną. Istnieje więc obowiązek zawarcia z

wyłonionym kandydatem umowy o pracę jako umowy przyrzeczonej. W razie odmowy przez pracodawcę zawarcia takiej umowy, poszkodowanemu przysługuje roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 390 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. Wysokość odszkodowania nie powinna przekraczać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia.

Leszek S. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 października 1998 r. w sprawie szczegółowych

zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, oraz art. 11 k.p. - poprzez wyrażenie stanowiska, że „faktyczne zawarcie

przez dyrektora zakładu opieki zdrowotnej umowy o pracę z ordynatorem wybranym

po przeprowadzeniu postępowania konkursowego ma charakter konstytutywny”, a

także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 316 § 1 k.p.c. - poprzez uznanie,

że „zmiana w trakcie procesu nazwy jednostki organizacyjnej pracodawcy jest okolicznością istotną dla oceny ważności oświadczenia Komisji Konkursowej o nawiązaniu stosunku pracy na stanowisku ordynatora”, oraz art. 389 k.c. i art. 300 k.p. - poprzez przyjęcie poglądu, że „wybór kandydata na stanowisko ordynatora [...] ma charakter umowy przedwstępnej”, jego pełnomocnik wniósł o „zmianę zaskarżonego wy-

roku Sądu Okręgowego poprzez nakazanie zawarcia umowy o pracę zgodnie z wyborem Komisji Konkursowej”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania”. Jako okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie kasacji powołał występowanie istotnego zagadnienia

prawnego dotyczącego „charakteru „wyboru kandydata przez Komisję Konkursową” i

wpływu czynności pozamerytorycznych na wynik postępowania konkursowego.”

Jego zdaniem, wyrok Sądu Okręgowego narusza określoną w art. 44a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zasadę, że zatrudnienie ordynatorów w zakładach opieki

zdrowotnej odbywa się w wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego.

Sąd dopuścił bowiem „możliwość poza ustawowego unicestwienia wyboru kandydata

na stanowisko objęte konkursem, przez osoby lub organy nie upoważnione od

weryfikowania wyników konkursu i poprzez czynności faktyczne natury organizacyjnej”. Wyrażony przez Sąd pogląd, że „ogłoszony przez Komisję Konkursową wybór

kandydata na stanowisko ordynatora nie jest oświadczeniem woli pracodawcy o

nawiązaniu umowy o pracę w rozumieniu art. 11 kodeksu pracy a w konsekwencji

przyjęcie, że zmiany organizacyjne dokonane po przeprowadzeniu konkursu - w

trakcie procesu, są podstawą do uchylenia się od faktycznego wykonania „wyboru”

Komisji Konkursowej” rażąco naruszają art. 44a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie

szczegółowych zasad tworzenia, przekształcenia, likwidacji, organizacji, zarządzania

i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Odmowa nawiązania stosunku pracy z wybranym kandydatem

spowodowana może być jedynie brakiem jego oświadczenia woli, zaś „podpisanie

umowy o pracę na stanowiskach objętych postępowaniem konkursowym, po ważnym

wyborze Komisji Konkursowej jest dla pracodawcy czynnością o charakterze technicznym - rejestrującym, gdyż wybór dokonany przez Komisję Konkursową jest równoznaczny z oświadczeniem woli pracodawcy o zatrudnieniu osoby wybranej przez

Komisję Konkursową”. Prawo odmowy nawiązania stosunku pracy po przeprowadzeniu postępowania konkursowego jest uprawnieniem wyłonionego kandydata, a

nie uprawnieniem pracodawcy. Pogląd Sądu, że dokonany przez komisję konkursową wybór ma charakter umowy przedwstępnej narusza, według pełnomocnika skarżącego, cel określony w art. 44a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, „jakim jest

zobiektywizowanie zasad obsadzania stanowisk” wskazanych w powołanej ustawie.

Stanowisko Sądu, wedle którego wybór komisji konkursowej może zostać zmieniony

czynnościami faktycznymi osób zarządzających zakładami opieki zdrowotnej „unicestwia zapisy ustawy o zakładach opieki zdrowotnej”. W uzasadnieniu kasacji pełnomocnik skarżącego podniósł, że Sąd naruszył art. 328 k.p.c., albowiem nie uzasadnił” jakie warunki mające cechy umowy przedwstępnej ma wybór - orzeczenie Komisji Konkursowej i w jakim zakresie wybór Komisji Konkursowej może odbiegać od

warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie lub w jakim zakresie wybór Komisji

zostać zmodyfikowany przez kierownika zakładu pracy przy faktycznym podpisaniu

umowy o pracę”.

W odpowiedzi na kasację strona pozwana wniosła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 44a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach

opieki zdrowotnej, na stanowisko ordynatora w publicznych zakładach opieki zdrowotnej przeprowadza się konkurs. Zasady przeprowadzenia konkursu i warunki jego

ważności regulują szczegółowo przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 października 1998 r. Według art. 44a ust. 5 ustawy, z

kandydatem wybranym w drodze konkursu kierownik zakładu nawiązuje stosunek

pracy na podstawie umowy o pracę na 6 lat (ust. 7). Regulacja ta została dosłownie

powtórzona w § 5k1 rozporządzenia. Ustalenia Sądu w przedmiocie ważności konkursu zakończonego 12 czerwca 2002 r. wyborem Leszka S. na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii u strony pozwanej nie zostały zakwestionowane.

Przepis art. 44a ust. 5 ustawy sformułowany jest kategorycznie, bezwarunkowo. Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej zawiera umowę o pracę z kandydatem wyłonionym w drodze ważnego konkursu. Ma więc obowiązek jej zawarcia.

Za taką wykładnią przemawiają nie tylko argumenty językowe - jasne, jednoznaczne

brzmienie przepisu, ale także względy funkcjonalne. Celem przeprowadzenia konkursu na obsadzenie stanowiska jest wybranie najlepszego kandydata pod względem jego kwalifikacji osobistych i merytorycznych (por. uchwała Sądu Najwyższego z

dnia 23 listopada 2001 r., III ZP 16/01, OSNAPiUS 2002 nr 12, poz. 283). Oznacza

to, że kandydatowi wybranemu przez komisję konkursową przysługuje roszczenie o

nawiązanie stosunku pracy.

Wyłonienie w drodze konkursu kandydata na stanowisko zobowiązuje wprawdzie kierownika zakładu opieki zdrowotnej do nawiązania z nim stosunku pracy, ale

nie zastępuje, jak chciałby tego pełnomocnik skarżącego, oświadczenia woli pracodawcy. Wybór kandydata na stanowisko ordynatora oddziału przez komisję konkursową (§ 5j rozporządzenia) nie jest wyborem w rozumieniu art. 73 k.p. Nie jest samodzielnym zdarzeniem prawnym, którego bezpośrednim skutkiem jest nawiązanie

stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2003 r., I PK

105/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 229). Nie jest przeto trafny podniesiony w kasacji

zarzut naruszenia § 5j rozporządzenia i art. 11 k.p. poprzez przyjęcie, że do nawiązania stosunku pracy z wybranym w postępowaniu konkursowym kandydatem na

stanowisko ordynatora oddziału chirurgii konieczne jest zawarcie z nim umowy o

pracę przez kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Zobowiązanie do zawarcia umowy o pracę z wybranym w drodze konkursu

kandydatem na określone stanowisko wynika wprost (bezpośrednio) z art. 44a ust. 5

ustawy. Kwestia zatrudnienia go (nawiązania z nim stosunku pracy) jest więc sprawą

unormowaną w ustawodawstwie pracy i nie ma potrzeby sięgania, poprzez art. 300

k.p., do przepisów Kodeksu cywilnego o umowie przedwstępnej - art. 389 i art. 390.

Trudno byłoby zakwalifikować wybór kandydata na stanowisko w postępowaniu konkursowym jako umowę przedwstępną ze względów także podmiotowych. Umowę

przedwstępną zawierają strony umowy przyrzeczonej, a więc pracownik i pracodawca. Ani komisja konkursowa, ani jej przewodniczący nie mają zdolności do zatrudniania pracowników. Jednoznacznie wskazuje na to nie tylko treść art. 44a ust. 5

ustawy, ale także uregulowanie postępowania konkursowego przepisami rozporządzenia, w tym zwłaszcza § 5b wyznaczający jego zakres. Postępowanie konkursowe

rozpoczyna się opracowaniem i przyjęciem przez komisję regulaminu konkursu, kończy - wybraniem kandydata na stanowisko objęte konkursem. Dlatego trafny jest zarzut kasacji, że stosując w sprawie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o roszczeniach skarżącego art. 390 k.c. Sąd naruszył ten przepis.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika niewątpliwie, że konkurs na stanowisko ordynatora oddziału chirurgii zakończony 12 czerwca 2002 r. wyborem Leszka S.

jako kandydata na to stanowisko był ważny. Późniejsze protesty związków zawodowych i Janusza C. dotyczące wyników konkursu oceny tej nie podważają. Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 5 z 13 lutego 2003 r. doszło do

zmian organizacyjnych u strony pozwanej, polegających na likwidacji oddziału chirurgicznego i działu anestezjologii i utworzeniu w ich miejsce oddziału chirurgii ogólnej,

z pododdziałami chirurgii naczyniowej i ginekologii, oraz oddział anestezjologii i in-

tensywnej terapii. Sąd nie ma kompetencji do oceny celowości i zasadności dokonania tych zmian. Musi je wobec tego uwzględnić rozstrzygając sprawę. Trafnie przyjął

przeto Sąd, że orzeczenie obowiązku nawiązania stosunku pracy między stroną pozwaną i skarżącym stało się po dniu 13 lutego 2003 r. bezprzedmiotowe. Zgodzić się

wypada z jego argumentacją. Skoro konkurs był przeprowadzony na konkretne stanowisko, to likwidacja tego stanowiska dezaktualizuje także wyniki konkursu. Z tych

względów zarzut naruszenia art. 316 k.p.c. nie jest zasadny.

Sąd wywiódł wysokość odszkodowania z art. 390 k.c., a bezpośrednio z tezy

uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1977 r., I PZP 5/77 (OSNCP 1977 nr

10, poz. 180). Uchwała ta podjęta została w istotnie innym, różnym stanie faktycznym. Strony zawarły bowiem umowę przedwstępną, zobowiązując się do zawarcia

umowy o pracę na czas nieokreślony. Ponieważ przepisy prawa pracy nie regulują

umowy przedwstępnej, w pełni uzasadnione było odpowiednie zastosowanie art. 389

k.c. Poza tym, umową przyrzeczoną była umowa o pracę na czas nieokreślony.

Analogia przy ustalaniu odszkodowania z tytułu odmowy zawarcia umowy przyrzeczonej do odszkodowania z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę była

usprawiedliwiona. Argumentacja powołana na rzecz jej zasadności nie przystaje

jednak do stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie. Nie tylko dlatego, że art. 389 k.c. nie ma w niej zastosowania, ale i z tego względu, że z konkursu

wynikał dla pracodawcy obowiązek zawarcia umowy na czas określony. Te dwa rodzaje umowy o pracę różnią się wynikającym z odmiennych ich funkcji zakresem

swobody rozwiązania za wypowiedzeniem. Jeżeli wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony, to w odniesieniu do

umowy na czas określony stanowi ono wyjątek. Okoliczności te powinny być

uwzględnione przy ustalaniu wysokości odszkodowania z tytułu niewykonania przez

pracodawcę obowiązku nawiązania stosunku pracy.

Nie jest jednak usprawiedliwione żądanie skarżącego odszkodowania za cały

okres sześcioletni. Przywołać w tym miejscu trzeba art. 44a ust. 7a ustawy, który dopuszcza możliwość rozwiązania stosunku pracy nawiązanego z kandydatem wybranym na stanowisko ordynatora - kierownika oddziału klinicznego na wniosek kierownika zakładu. Zmiany organizacyjne przeprowadzone u strony pozwanej zarządzeniem nr 5 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w pełni uzasadniałyby rozwiązanie stosunku pracy z Leszkiem S. Z tego też względu obowiązek odszkodowawczy należy ograniczyć czasowo do 13 lutego 2003 r., a co do wysokości - do

różnicy między wynagrodzeniem, jakie pobierałby skarżący jako ordynator oddziału

chirurgicznego i jakie pobierał jako starszy asystent tego oddziału.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.