II PK 64/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 64/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa L. L.

przeciwko J. T. i Zakładowi Produkcji Części Samochodowych J. T. Spółce z o.o. z

siedzibą w S.

o wynagrodzenie pracownika za czas niezdolności do pracy, odszkodowanie za

niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt V Pa …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2005 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo

L. L. przeciwko J. T. o zapłatę należności wynikających ze stosunku pracy.

Apelacja powoda od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu

Okręgowego w S. z dnia 29 września 2005 r.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji powód zarzucił

naruszenie prawa materialnego, to jest art. 22 § 1 i 1 1 k.p., art. 22 § 1 k.p. w

związku z art. 128 k.p., art. 65 § i 2 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 58 § 1

k.c. i art. 3531 k.c. w związku z art. 300 k.p., art. 18 § 1 i 2 k.p. oraz naruszenie

przepisów postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c., domagając się

uchylenia

zaskarżonego

wyroku

oraz

poprzedzającego

go

wyroku

Sądu

Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

„potrzebą ustalenia istotnych elementów stosunku pracy osób wykonujących pracę

kierowcy przesądzających o istnieniu tego stosunku pracy mimo nazwania go

umową cywilno-prawną”, czym Sąd Najwyższy dotychczas się nie zajmował oraz

„potrzebą wyjaśnienia, w jaki sposób tłumaczyć należy podpisanie przez

pracownika umowy cywilno-prawnej zastępującej umowę o pracę w sytuacji, gdy

pracodawca stawia mu ultimatum podpisania umowy lub utraty pracy, w

szczególności, gdy sytuacja osobista pracownika uzasadnia jego obawę przed stałą

utratą źródła dochodów, w szczególności, czy można w takich okolicznościach

mówić o woli pracownika podpisania takiej umowy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi

nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Spełnienie wymagania z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek.

Braki

skargi

kasacyjnej

w

zakresie

wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków

formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania

do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku

o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego uzasadnienie ma taką samą wagę i

znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi kasacyjnej, to podlega badaniu

według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria pozostałe.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie zawiera odpowiadającego ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, albowiem nie

odnosi się do żadnej z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Powołanie się

na jakiekolwiek inne okoliczności uzasadniające – w ocenie skarżącego – przyjęcie

skargi do rozpoznania nie spełnia obowiązku określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., gdyż argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinna nawiązywać do wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

przesłanek przedsądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia

2005 r., II PK 201/05, OSNP z 2006 r., nr 7-8, poz. 115 oraz z dnia 20 października

2005 r., II CZ 89/05, Biuletyn SN nr 12, poz. 9). Brak w skardze kasacyjnej wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania, a także brak odpowiadającego ustawowym

wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami

nieusuwalnymi,

powodującymi

odrzucenie

skargi

kasacyjnej

(por.

także

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC z

2006 r., z. 4, poz. 75).

Z powyższych względów postanowiono jak w sentencji

na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.