II PK 63/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 63/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa J. R.

przeciwko "A." Polska Sp. z o.o. w K.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu Ośrodka Zamiejscowego w K.

z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt III APa …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem zaocznym z dnia 28 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. zasądził od A. Spółki z o.o. w K. na rzecz J. R.

kwotę 25.575 złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie

umowy o pracę. Na skutek sprzeciwu strony pozwanej, Sąd ten wyrokiem z dnia 7

lipca 2005 r. uchylił powyższy wyrok zaoczny i powództwo oddalił. W wyniku

rozpoznania apelacji powódki, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K. wyrokiem z daty 25 października 2005 r. zmienił zaskarżony

wyrok, zasądzając na rzecz powódki tytułem odszkodowania kwotę 8.525 złotych,

zaś w pozostałym zakresie apelację oddalił.

W skardze kasacyjnej, zaskarżającej powyższy wyrok w części oddalającej

powództwo, powódka zarzuciła „naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe

zastosowanie ar. 471 k.p. bez jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej wysokość

przyznanego odszkodowania”. Wskazując na powyższe wniosła o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i zmianę zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na jej

rzecz od strony pozwanej łącznie kwoty 25.575 złotych, ewentualnie jego uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi

nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Spełnienie wymagania z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek.

Braki

skargi

kasacyjnej

w

zakresie

wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków

formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania

do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku

o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego uzasadnienie ma taką samą wagę i

znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi kasacyjnej, to podlega badaniu

według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria pozostałe.

Skarga kasacyjna powódki nie spełnia istotnego wymogu formalnego z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem zawarty w niej wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania nie zawiera uzasadnienia, na czym polega „istotna wątpliwość,

dotycząca

wysokości

zasądzonego

powódce

odszkodowania”

i

dlaczego

wątpliwość ta jest tak poważna, że wymaga zaangażowania Sądu Najwyższego. Za

spełnienie przedmiotowego wymogu nie może być w żadnym razie uznane

wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na zachodzące w orzecznictwie

sądów „znaczne rozbieżności w wysokości przyznawanego pracownikom, w

analogicznych sytuacjach, odszkodowania” i związaną z tym „konieczność

wypowiedzenia

się

przez

Sąd

Najwyższy

w

przedmiocie

miarkowania

odszkodowania z art. 471 k.p., co mogłoby stanowić wytyczne dla przyszłego

orzecznictwa sądów i ujednolicenia ich praktyki w tym zakresie, a jednocześnie

uchroni pracowników przed zbyt swobodnym, oderwanym od realiów sprawy,

miarkowaniem odszkodowania przez sądy”. Skarżąca nie powołuje przy tym

jakichkolwiek orzeczeń świadczących o rozbieżności związanej z wątpliwościami

interpretacyjnymi art. 471 k.p., ani też nie wskazuje na potrzebę wykładni

wymienionego przepisu.

W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej odpowiadającego ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 398 4 § 1 pkt

3 k.p.c.) jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie skargi kasacyjnej

przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. (por. także postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC z 2006 r., z. 4, poz.

75).