Supreme Court dismissed appeal, ruling sick pay replaces wages during notice period without interruption.

`

Sygn. akt II PK 59/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Maria Tyszel

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie z powództwa M.J.

przeciwko "A." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 listopada 2004 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. z siedzibą w G.

z dnia 25 listopada 2003 r.,

oddala kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2003 r.,

Ubezpieczeń

Społecznych

w

G. ,

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

uwzględnił

apelację

Przedsiębiorstwa Techniczno – Handlowego Motoryzacji A.

pozwanego

spółka z o.o.

od

wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G., w

sprawie z powództwa M. J., o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie, w ten

sposób, że zmienił zaskarżony wyrok w pkt. II, oddalając powództwo o

wynagrodzenie za okres od lipca do grudnia 2001 r., oraz oddalił apelację

pozwanego w pozostałej części, a apelację powoda w całości i orzekł o kosztach

postępowania.

Według ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji,

podzielonych w tej części przez Sąd Okręgowy, powód był zatrudniony w pozwanej

spółce na podstawie umowy o pracę, (w której - w aneksie z dnia 15 kwietnia 1991

r. - strony ustaliły czterdziestoośmiomiesięczny okres wypowiedzenia umowy o

pracę)

w charakterze dyrektora, pełniąc nadto funkcję prezesa zarządu. Z dniem

20 czerwca 2000 r. powód przestał być prezesem zarządu spółki i ta okoliczność

stanowiła przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę. Rozpoznając apelacje obu

stron, Sąd Okręgowy, odmiennie niż Sąd pierwszej instancji, uznał, iż roszczenie

powoda

o

wynagrodzenie

może

obejmować

dwunastomiesięczny

okres

wypowiedzenia (ostatecznie powód do takiego okresu ograniczył powództwo),

biegnący od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2000 r., a po wyłączeniu

trzymiesięcznego odszkodowania, okres od 1 października 2000 r. do 31 czerwca

2001 r. w oparciu o art. 49 k.p. Sąd apelacyjny jednocześnie wskazał, iż okres

niezdolności do pracy (od 1 października 2000 r. do 19 marca 2001 r., w którym

powód otrzymywał zasiłek chorobowy) wlicza się do okresu wypowiedzenia i nie

powoduje przerwania jego biegu, a tym samym roszczenie o wynagrodzenie za

okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2001 r. nie jest uzasadnione.

W kasacji od tego wyroku pełnomocnik pozwanego zarzucił naruszenie

przepisów postępowania - art. 4771 § 1 k.p.c. co miało istotny wpływ na wynik

sprawy (w trakcie rozprawy kasacyjnej zarzut ten został cofnięty), oraz prawa

materialnego – art. 49 k.p., wniósł o uchylenie pkt. 1 zaskarżonego wyroku i

„umorzenie postępowania w tej części”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja

nie

zagwarantowany

zawiera

umową

usprawiedliwionych

o

pracę

podstaw.

Powód

mający

czterdziestoośmiomiesięczny

okres

wypowiedzenia, pismem z dnia 2 stycznia 2003 r. (k. 281 a.s.) ograniczył swoje

roszczenia

do

zasądzenia

wynagrodzenia

za

okres

dwunastu

miesięcy

wypowiedzenia, z wyłączeniem pierwszych trzech miesięcy, za które już otrzymał

wynagrodzenie oraz

z wyłączeniem okresu niezdolności do pracy od

dnia 1

października 2000 r. do dnia 19 marca 2001 r., w którym otrzymywał zasiłek

chorobowy. W piśmie tym powód powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego

zawarte w wyroku z dnia 9 listopada 1994 r., I PZP 46/94, (OSNAPiUS 1995 nr 7,

poz. 87), według którego dopuszczalny jest – przyjęty w umowie stron dwunastomiesięczny

okres

wypowiedzenia,

oraz

przywołał

wyrok

Sądu

Najwyższego z dnia 25 stycznia 1983 r., I PRN 139/82, (OSNC 1983 nr 9 poz. 138),

wskazujący, iż pracownik może otrzymać – na podstawie swego wyboru - za okres

niezdolności do pracy z powodu choroby, albo wynagrodzenie za pracę, albo

zasiłek chorobowy.

W okolicznościach sprawy powód, dochodząc wynagrodzenia za okres od

dnia 20 marca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w istocie liczy bieg okresu

wypowiedzenia od czasu zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego. Z takim

stanowiskiem nie sposób się zgodzić i trafnie w związku z tym Sąd Okręgowy uznał

je za niedopuszczalne, gdyż w świetle przepisów kodeksu pracy nie jest możliwe

uznanie, że w okresie wypowiedzenia umowy o pracę nastąpiła przerwa jego biegu.

Sąd Najwyższy w pełni to stanowisko aprobuje, stwierdzając iż wobec

dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia umowy o pracę, okres niezdolności

do pracy od dnia 1 października 2000 r. do dnia 19 marca 2001 r., w którym powód

otrzymywał zasiłek chorobowy, wlicza się do okresu wypowiedzenia i nie powoduje

ani przerwania jego biegu, ani też jego przedłużenia. Oznacza to więc, że w

rozpoznawanej sprawie powodowi przysługiwało wynagrodzenie jedynie za okres

od dnia 20 marca 2001 r. (ustanie pobierania zasiłku chorobowego) do dnia 30

czerwca 2001 r., czyli za pozostały okres dwunastomiesięcznego wypowiedzenia.

Podobne stanowisko zostało zajęte w przywołanym przez powoda wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1983 r., I PRN 139/82,

w którym Sąd

Najwyższy zmieniając wyrok sądu drugiej instancji wskazał, iż okres pobierania

zasiłku chorobowego w czasie trwania wypowiedzenia nie podlega odliczeniu od

tego okresu.

Także w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r., I PK 81/03 (Prawo Pracy 2004/78/61) Sąd Najwyższy wskazał, że wynagrodzenie za pracę, w sytuacjach

przewidzianych w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60, poz.

636 ze zm.), zostaje zastąpione zasiłkiem chorobowym, przyznawanym na

zasadach określonych w tej ustawie. Przepis art. 12 tej ustawy wyklucza

jednoczesne pobieranie zasiłku i wynagrodzenia za pracę. Zasiłek chorobowy

zastępuje wynagrodzenie za pracę, gdy pracownik z powodu choroby nie może

świadczyć pracy i występuje z wnioskiem o przyznanie zasiłku.

Odnosząc tę zasadę do pracownika żądającego wynagrodzenia za czas

pozostawania bez pracy, można przyjąć, że wynagrodzenie nie przysługuje za czas

pobierania zasiłku chorobowego. Gdyby pracownik, z którym rozwiązano umowę o

pracę z naruszeniem przepisów, pozostawał w stosunku pracy, nie zachowałby

prawa do wynagrodzenia w okresie, za który przyznano mu prawo do zasiłku

chorobowego.

Zastąpienie

prawa

do

wynagrodzenia

prawem

do

zasiłku

chorobowego występuje tylko wówczas, gdy pracownik nie mógł wykonywać pracy i

o takie świadczenia wystąpił. Sama niezdolność do pracy z powodu choroby nie

pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia, jeżeli mimo choroby świadczył

pracę.

Fakt, że w okresie wypowiedzenia, powód był zwolniony od świadczenia

pracy, nie może oznaczać, że w tym okresie nie mógł korzystać z zasiłku

chorobowego. Skoro

przedłożył on zaświadczenie o niezdolności do pracy i

otrzymał za ten okres zasiłek chorobowy, brak podstaw do dochodzenia za tenże

okres wynagrodzenia za pracę (także w formie różnicy między otrzymanym

zasiłkiem chorobowym a wynagrodzeniem za pracę).

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 12

k.p.c., orzekł jak w sentencji.