II PK 57/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 57/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf

w sprawie z powództwa R. L.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w G.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 lipca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 4 listopada 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód R. L. zaskarżył w całości skargą kasacyjną wyrok Sądu Okręgowego

w G. z dnia 4 listopada 2011 r., w którym sąd drugiej instancji oddalił apelację od

wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 21 czerwca 2011 r. Sprawa dotyczyła

odszkodowania za wadliwe wypowiedzenie umowy. Sądy obu instancji nie

zasądziły tego odszkodowania, uznając, iż powód naruszył art. 264 k.p. i jego

roszczenie wygasło.

Powód w skardze kasacyjnej zarzucał wyrokowi Sądu Okręgowego w G.

naruszenie prawa materialnego (art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p.) oraz naruszenie

przepisów KPC (art. 130 k.p.c., art. 381 k.p.c.).

W skardze kasacyjnej powód przedstawił zagadnienia prawne natury

ogólnej, dotyczące konieczności wyjaśnienia treści art. 61 k.c. Już w tym miejscu

wypada

wskazać,

iż

przedstawione

zagadnienie

zostało

niejednokrotnie

rozważone w literaturze przedmiotu. Sądy meritii oceniły, iż pismo zostało

doręczone konkretnego dnia, a ocena ta jest do zaakceptowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ma podstaw do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Skarżący

przedstawia jedynie swoją ocenę wyroku i stanu faktycznego sprawy, zmierza też

do ustalenia okoliczności faktycznych na nowo.

Przedstawione pytanie do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy nie zawiera

żadnego problemu ogólnej natury, który wymagałby ponownego rozważenia. Jak

już wstępnie zauważono przepis art. 61 k.c. był wielokrotnie komentowany i

rozważany w literaturze prawniczej. Najwięcej wątpliwości powstaje w przypadkach,

gdy oświadczenie nie od razu lub w ogóle nie dociera do adresata (chodzi

zwłaszcza o przypadki doręczenia zastępczego). Należy wtedy uwzględnić

okoliczności konkretnej sprawy. Przykładowo, w razie pozostawienia przesyłki u

dorosłego domownika lub doręczenia w miejscu prowadzenia przez adresata stałej

działalności za moment złożenia oświadczenia należy przyjąć chwilę odebrania

korespondencji przez osobę upoważnioną. W razie braku takiej osoby, gdy w

konsekwencji dochodzi do pozostawienia pisma w placówce pocztowej z

jednoczesnym poinformowaniem przez tzw. awizo o możliwości podjęcia przesyłki,

za datę złożenia oświadczenia w ujęciu prawa materialnego należy, uznać dzień, w

którym

nastąpiła

pierwsza

próba

doręczenia

pod

właściwym

adresem,

potwierdzona pozostawieniem odpowiedniej informacji dla adresata. Nie istnieje

zatem generalne zagadnienie interpretacyjne, które wymagałoby rozstrzygnięcia

przez Sąd Najwyższy na kanwie niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na

zasadzie art. 3989 § 1 k.p.c.