II PK 44/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 44/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa M. S. N. ‎przeciwko Gminie w N. następcy prawnemu Szkoły Podstawowej w B. ‎o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. ‎z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt IV Pa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ;

2) zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Z. oddalił apelację powódki M. S. N. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 23 lipca 2013 r., którym to orzeczeniem oddalono jej powództwo skierowane przeciwko Gminie w N. - następcy prawnemu Szkoły Podstawowej w B. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę. Powódka wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 231 § 1 k.p. w związku z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela i art. 231 § 6 k.p. w związku z art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez dopuszczenie powódki do pracy u pozwanego i zasądzenie na rzecz powódki kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego Sądowi drugiej instancji.W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., ponieważ „w przedmiotowej sprawie występuje istotna odmienność stanowiska zajętego przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego na tle spraw regulowanych artykułem 231 k.p.”.

Strona pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej odrzucenie, bądź odmowę przyjęcia do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powódki kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Rozpoznanie skargi następuje bowiem tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Za prawidłową motywację wniosku nie można zatem uznać powtórzenia ogólnych sformułowań ustawy przewidujących okoliczności uzasadniające przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tym bardziej nie uzasadnia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała potrzeby rozpoznania jej skargi.

Podnoszona we wniosku okoliczność, że „w przedmiotowej sprawie występuje istotna odmienność stanowiska zajętego przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego na tle spraw regulowanych artykułem 231 k.p.”, nie należy bowiem do żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. warunkujących przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powołanie się na istotne zagadnienie prawne wymaga bowiem sformułowania takiego zagadnienia oraz przedstawienia argumentów prawnych, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu, zaś w odniesieniu do potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów niezbędne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10), których to elementów brak jest w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Dodać do tego należy, że Sąd Okręgowy, wbrew poglądowi skarżącej, nie dokonał wykładni art. 231 k.p. w sposób odbiegający od utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego ani w zakresie dotyczącym stwierdzenia, że wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę nie może zmierzać do obejścia tego przepisu i wyłączenia jego ustawowych skutków, ani odnośnie do tego, że do przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę może dojść także na skutek przekazania mu zadań.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano bowiem wprost, że „częściowa likwidacja szkoły, zmiany organizacyjne i zmiany planu nauczania uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy i tylko wówczas powodują skutki określone w art. 231 k.p., gdy zadania szkoły wykonywane przez nauczyciela podlegają przekazaniu innej placówce oświatowej. W razie przejęcia szkoły w części lub w całości z mocy art. 231 § 1 k.p. nauczyciel staje się pracownikiem nowej szkoły, co wyklucza możliwość zwolnienia go z pracy przez szkołę zatrudniającą go w chwili przejęcia”.

Sąd Okręgowy dokonał więc wykładni art. 231 k.p. w tym zakresie w sposób odpowiadający jego interpretacji w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uznając natomiast, że przepis ten w ogóle w sprawie nie ma zastosowania z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy. Ustalenia faktyczne nie mogą być zaś podważone zarzutami naruszenia prawa materialnego, a tylko takie podniesiono w podstawie skargi kasacyjnej.Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.