II PK 44/06 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 5 grudnia 2006 r.

II PK 44/06

Poinformowanie pracownika w okresie wypowiedzenia dokonanego na

podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) o posiadaniu uprawnień

emerytalnych i złożenie przez niego wniosku o emeryturę nie jest równoznaczne ze skutecznym cofnięciem wypowiedzenia przez pracodawcę i rozwiązaniem łączącego strony stosunku pracy na mocy porozumienia stron.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk,

Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia

2006 r. sprawy z powództwa Janiny P. przeciwko Zespołowi Szkół Specjalnych [...] w

Instytucie Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka w W. o przywrócenie do pracy, na

skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 6 października 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 października 2003 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Pragi

przywrócił powódkę Janinę P. do pracy w Zespole Szkół Specjalnych [...] w Instytucie

„Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka" w W. oraz zasądził na jej rzecz wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące

ustalenia faktyczne. Powódka jest nauczycielem mianowanym. Od dnia 1 września

1986 r. była zatrudniona u strony pozwanej na stanowisku wychowawcy. Od 1996 r.

powódka była przewodniczącą zakładowej organizacji związkowej NSZZ „Solidarność". Począwszy od roku 2001 pozwany Zespół przeżywał kłopoty finansowe związane z redukcją środków finansowych przyznanych przez Starostwo Powiatu W.

Spowodowało to częściową redukcję godzin dydaktycznych i wychowawczych oraz

rozwiązanie umów o pracę z częścią pracowników. W dniu 21 maja 2005 r. powódce

wręczono pismo o rozwiązaniu umowy o pracę za trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela w związku ze zmianami organizacyjnymi polegającymi na zmniejszeniu

liczby godzin, liczby oddziałów i grup, uniemożliwiającymi dalsze zatrudnienie na

stanowisku wychowawcy w placówce oraz niezłożeniem wniosku o przeniesienie w

stan nieczynny. Na podstawie art. 20 ust. 2 powołanej ustawy powódce przyznano

sześciomiesięczną odprawę. Dyrektor strony pozwanej zwracał się do Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność” o informację, czy u pozwanego działa nadal związek

zawodowy, lecz nie uzyskał odpowiedzi. Pozwany Zespół nie uzyskał zgody zarządu

związku zawodowego na rozwiązanie umowy o pracę z powódką. W dacie wypowiedzenia powódka posiadała uprawnienia do emerytury. Z uwagi na wolę zawarcia z

powódką ugody polegającej na przywróceniu jej do pracy na stanowisko wychowawcy na pół etatu, dyrektor Zespołu uzyskał na rok szkolny 2002/2003 środki na dodatkowe godziny, które miała objąć powódka. W dacie wyrokowania przez Sąd Rejonowy liczba godzin wychowawczych ulega zwiększeniu.

Wyrokiem z dnia 6 października 2005 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił

apelację strony pozwanej, podzielając poczynione w sprawie ustalenia oraz ocenę

prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Sąd Okręgowy wskazał, że niesporne jest, iż powódka była w dniu 21 maja 2002 r. przewodniczącą komisji zakładowej

działającej w pozwanym Zespole organizacji związkowej i z tego względu podlegała

szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem stosunku pracy na

mocy art. 32 ust 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854). Obowiązek uzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie budzi wątpliwości, a okoliczność, że strona pozwana powzięła wątpliwość co do faktu działania u pozwanego organizacji związkowej

nie ma w sprawie znaczenia. Nieświadomość pracodawcy w kwestii objęcia pracownika szczególną ochroną nie uchyla tej ochrony, gdyż powstaje ona obiektywnie z

mocy prawa z dniem wybrania pracownika do władz związku zawodowego. Na celowość przywrócenia powódki do pracy nie ma wpływu fakt nabycia przez nią uprawnień emerytalnych zważywszy, że powódka nie jest niezdolna do pracy z uwagi na

stan zdrowia. Osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego nie wyłącza

ochrony wynikającej z art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, zaś uznanie

roszczenia o przywrócenie do pracy (analogicznie, jak w przypadku roszczenia o do-

puszczenie do pracy) za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub jego

społeczno-gospodarczym przeznaczeniem z uwagi na to, że pracownik osiągnął wiek

emerytalny, oznaczałoby naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na wiek. W

tym zakresie Sąd drugiej instancji powołał się na wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20

maja 1994 r., I PRN 25/94 (OSNAPiUS 1994 nr 7, poz. 111) oraz z dnia 4 października 2000 r., I PKN 65/00 (OSNAPiUS z 2002 r. nr 9, poz. 212).

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego przez

błędną jego wykładnię, a to: 1) art. 32 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 2 1 ustawy o

związkach zawodowych, poprzez przyjęcie, że nieudzielenie przez związek zawodowy bez nieuzasadnionej zwłoki informacji o osobach korzystających z ochrony, nie

zwalnia pracodawcy z obowiązku uzyskania zgody na rozwiązanie umowy o pracę z

osobą korzystającą z ochrony przewidzianej w tym przepisie, 2) art. 23 ust. 4 pkt 1

Karty Nauczyciela w związku z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, poprzez

przyjęcie, że w przypadku rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, to

jest w związku z wyrażeniem przez pracownika zgody na przejście na wcześniejszą

emeryturę, pracownik korzysta nadal z ochrony wynikającej z art. 32 ustawy o związkach zawodowych i 3) art. 8 k.p., poprzez przyjęcie, że w związku z rozwiązaniem

umowy o pracę na mocy porozumienia stron, pracownikowi mimo to przysługuje

prawo do domagania się przywrócenia do pracy w związku z rzekomym niezgodnym

z prawem wypowiedzeniem umowy o pracę, które to wypowiedzenie w sposób skuteczny zostało przez pracodawcę cofnięte wskutek zawarcia przez strony stosunku

pracy porozumienia w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z uwagi na wyrażenie przez pracownika zgody na przejście na wcześniejszą emeryturę oraz nadużycie

przez organy związku przysługującego im prawa poprzez udzielenie informacji o

chronionych członkach związku po ponad trzech miesiącach od dnia wystąpienia z

zapytaniem. W przypadku uznania podniesionych zarzutów za bezzasadne, skarżący

z ostrożności procesowej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów

postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 378 § 1 k.p.c.,

poprzez nieodniesienie się przez Sąd Okręgowy w żaden sposób do zarzutów wskazanych przez stronę pozwaną w apelacji.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i

oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz

uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pismem z dnia 18 lutego

2002 r. strona pozwana zwróciła się do powódki, jako przewodniczącej Komisji Zakładowej, z zapytaniem, czy organizacja ta nadal działa u pracodawcy, ilu członków

liczy i jakich pracowników obejmuje swoją ochroną. Informacji takiej nie udzieliła ani

powódka, ani przewodniczący Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, do którego

strona pozwana wystąpiła pismem z dnia 22 kwietnia 2002 r. o wyrażenie zgody na

rozwiązanie z powódką umowy o pracę. O istnieniu organizacji związkowej kierowanej w dalszym ciągu przez powódkę pozwany Zespół powziął wiadomość dopiero w

dniu 10 maja 2002 r. z pisma powódki informującego o składzie organów komisji zakładowej, a więc po upływie blisko trzech miesięcy od zwrócenia się do niej ze stosownym zapytaniem. Przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie określa

terminu, w jakim organy związku zawodowego powinny wypowiedzieć się w sprawie

wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z działaczem związkowym. W takiej

sytuacji należy w drodze analogii zastosować przepisy Kodeksu pracy określające

terminy wyrażania opinii przez organy związkowe przy wypowiadaniu i rozwiązywaniu umów o pracę ogółowi pracowników. Pracodawca, który po przekroczeniu terminu i dalszym milczeniu organu związkowego podejmie działania zmierzające do wypowiedzenia stosunku pracy bez uzyskania zgody organu związkowego, narusza

wprawdzie obowiązek uzyskania zgody, nie może jednak ponosić skutków takiej postawy organu związkowego, która spowodowała to naruszenie. Tolerowanie przedłużającego się milczenia związku zawodowego uniemożliwiałoby prowadzenie przez

pracodawcę zgodnej z przepisami polityki kadrowej, a z działaczy związkowych czyniłoby osoby nietykalne bez względu na ich naganne postępowanie jako pracowników. Skarżący podniósł nadto, że pismem z dnia 26 sierpnia 2002 r. poinformował

powódkę o możliwości złożenia wniosku o przejście na wcześniejszą emeryturę, co

powódka uczyniła 30 sierpnia 2002 r., wnosząc równocześnie o wypłatę odprawy

emerytalnej należnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na

świadczenie emerytalne, która to odprawa została jej wypłacona. W ocenie skarżącego zaproponowanie powódce przejścia na wcześniejszą emeryturę i rozwiązanie

stosunku pracy na mocy porozumienia stron oraz wyrażenie przez powódkę zgody

na piśmie, skutecznie anulowało dokonane przez pracodawcę wypowiedzenie.

Oznacza to, że w trakcie biegu wypowiedzenia strony zawarły porozumienie w spra-

wie rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem powódki na wcześniejszą

emeryturę na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy - Karta Nauczyciela. W tej sytuacji

Sądy obu instancji błędnie przyjęły, że pomimo dorozumianego cofnięcia przez

stronę pozwaną oświadczenia woli w przedmiocie wypowiedzenia powódce stosunku

pracy, nadal korzysta ona z ochrony przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Okoliczności zawarcia przez strony porozumienia w przedmiocie

rozwiązania stosunku pracy i pobrania przez powódkę odprawy emerytalnej strona

pozwana podnosiła w apelacji, jednakże Sąd drugiej instancji do zarzutu tego się nie

ustosunkował. W zakresie wskazanych zarzutów skarżący powołał się na wyroki

Sadu Najwyższego z dnia 29 września 1998 r., I PKN 346/98, z dnia 20 lipca 2000 r.,

I PKN 748/99 i z dnia 26 listopada 2003 r., I PK 616/02 oraz z dnia 21 sierpnia 2003

r., III CKN 392/01 i z dnia 14 lipca 2005 r., III CK 760/04.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia prawa procesowego. Stosownie do powołanego w skardze kasacyjnej art. 378 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Skarżący upatruje naruszenia przez Sąd Okręgowy wskazanego

przepisu w nieodniesieniu się w żaden sposób do zarzutów wskazanych przez stronę

pozwaną w apelacji, a dotyczących zawarcia przez strony porozumienia w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy i pobrania przez powódkę odprawy emerytalnej.

Skarżącemu chodzi zatem o zdanie pierwsze wymienionego przepisu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji oznacza zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice

oraz nakaz rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków

(por. postanowienia z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01, OSNC 2004 nr 10,

poz. 161 oraz z dnia 14 lipca 2005 r., III CK 670/04, niepublikowane). Tymczasem w

apelacji strona pozwana nie powoływała się na okoliczność cofnięcia oświadczenia

woli w przedmiocie wypowiedzenia powódce stosunku pracy i rozwiązania go na

mocy porozumienia stron na podstawie art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia

1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), a

jedynie twierdziła, że łączący strony stosunek pracy uległ rozwiązaniu na prośbę po-

wódki w związku z jej przejściem na emeryturę na podstawie art. 88 ust. 1 i ust. 1a

tej ustawy. Sąd Okręgowy, oddalając apelację, uznał ten zarzut za bezzasadny, gdyż

jednoznacznie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że stosunek pracy powódki rozwiązany został wskutek wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę na

podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, zaś nabycie przez powódkę uprawnień

emerytalnych nie uchyliło ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy ani też nie

wpłynęło na ocenę zgłoszonego przez nią żądania przywrócenia do pracy w aspekcie jego zgodności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i z zasadami

współżycia społecznego.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 2 1

ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z

2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.). Pierwszy z powołanych przepisów w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2003 r. stanowił, że pracodawca nie może bez

zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z pracownikiem będącym członkiem zarządu tej organizacji w czasie

trwania mandatu oraz w okresie roku po jego wygaśnięciu. Z kolei w myśl art. 30 ust.

21 tej ustawy w indywidualnych sprawach ze stosunku pracy, w których przepisy

prawa zobowiązują pracodawcę do współdziałania z zakładową organizacją związkową, pracodawca jest obowiązany zwrócić się do tej organizacji o informację o pracownikach korzystających z jej obrony, zgodnie z przepisami ust. 1 i 2. Nieudzielenie

tej informacji w ciągu 5 dni zwalnia pracodawcę od obowiązku współdziałania z

zakładową organizacją związkową w sprawach dotyczących tych pracowników. W

skardze kasacyjnej zaprezentowany został pogląd, że nieudzielenie przez zakładową

organizację związkową bez nieuzasadnionej zwłoki informacji o osobach korzystających z ochrony, zwalnia pracodawcę z obowiązku uzyskania zgody na rozwiązanie z

działaczem związkowym stosunku pracy. Stanowisko to mogłoby być uznane za

trafne w sytuacji, gdyby zakładowa organizacja związkowa nie udzieliła w terminie

pięciu dni informacji o pracownikach korzystających z ochrony, a pracodawca dokonał wypowiedzenia stosunku pracy przed uzyskaniem od zakładowej organizacji

związkowej informacji co do pełnienia przez pracownika funkcji w jej zarządzie. Nieudzielenie informacji na wystąpienie pracodawcy dokonane na podstawie art. 30 ust.

21 ustawy o związkach zawodowych uchyla określony w art. 32 ust. 1 ustawy obowiązek współdziałania pracodawcy z zakładową organizacją związkową wyłącznie do

momentu uzyskania od tej organizacji informacji, jacy pracownicy są objęci ochroną

przed wypowiedzeniem z tytułu pełnienia funkcji w jej organach (por. także powołany

w skardze kasacyjnej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2000 r., I PKN

748/99, OSNAPiUS 2002 nr 3, poz. 76). Pomiędzy datą powzięcia wiadomości o

pracownikach pełniących funkcje w organach zakładowej organizacji związkowej (10

maja 2002 r.) a wypowiedzeniem powódce stosunku pracy (21 maja 2002 r.) strona

pozwana miała możliwość wystąpienia do właściwego organu związkowego o

wyrażenie zgody na dokonanie wypowiedzenia. Nie czyniąc tego, zignorowała nałożony na nią ustawowy obowiązek współdziałania z zakładową organizacją związkową w sprawach dotyczących pracowników podlegających szczególnej ochronie przed

wypowiedzeniem stosunku pracy. W tej sytuacji realizacja przez powódkę prawa do

żądania przywrócenia do pracy nie może być uznana za sprzeczną ze społecznogospodarczym przeznaczeniem tego prawa bądź z zasadami współżycia społecznego (art. 8 k.p.) na tej podstawie, że organy związku zawodowego nadużyły przysługujących im uprawnień poprzez udzielenie informacji o chronionych członkach po

ponad trzech miesiącach od dnia wystąpienia przez pracodawcę z zapytaniem. Nieudzielenie przez zakładową organizację związkową informacji o osobach podlegających ochronie niezwłocznie po zwróceniu się przez pracodawcę ze stosownym zapytaniem nie uniemożliwiło bowiem skarżącemu wypełnienie obowiązku zwrócenia

się do tej organizacji o wyrażenie zgody na wypowiedzenie powódce stosunku pracy.

Powoływanie się w skardze kasacyjnej na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003 r., I PK 616/02 (Prawo Pracy 2004 nr 6, str. 34) jest nieadekwatne do

ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie. Wyrok ten zapadł bowiem w stanie faktycznym, w którym przyczyną wypowiedzenia pracownicy umowy o pracę był uniemożliwiający wykonywanie obowiązków stan zdrowia spowodowany między innymi

osiągnięciem wieku emerytalnego 65 lat, przy czym pracodawca zwracał się do właściwych organów związku zawodowego o wyrażenie zgody na dokonanie wypowiedzenia, lecz zgody tej nie uzyskał. Odnosząc się do stanowiska zakładowej i krajowej

organizacji związkowej Sąd Najwyższy podkreślił, że celem ochrony działacza

związkowego jest zagwarantowanie mu niezależności w wypełnianiu funkcji, a przepisy wyznaczające zakres tej ochrony mają charakter regulacji szczególnej i muszą

być wykładane ściśle. To stanowisko Sądu Najwyższego oznacza również, że w

sytuacji, gdy zakładowa organizacja związkowa poinformuje pracodawcę o pracownikach korzystających z ochrony z tytułu pełnienia funkcji w jej organach, obowiązkiem pracodawcy jest zwrócenie się do właściwego organu związkowego o wyraże-

nie zgody na wypowiedzenie takiemu pracownikowi umowy o pracę. Sama realizacja

tego obowiązku nie może być oceniana w aspekcie klauzul generalnych zawartych w

art. 8 k.p.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 23 ust. 4 pkt 1 Karty Nauczyciela w

związku z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, którego to naruszenia skarżący

dopatruje się w przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że rozwiązanie stosunku pracy

na mocy porozumienia stron nie uchyla ochrony związkowej. Przede wszystkim zarzut ten został sformułowany nie w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, lecz w stosunku do zaprezentowanej przez skarżącego własnej wersji

zdarzeń. Tymczasem, skoro dokonane przez Sąd drugiej instancji ustalenia faktyczne nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowane, przeto są one

wiążące dla Sądu Najwyższego. W świetle tych ustaleń i ich oceny prawnej łącząca

strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu za wypowiedzeniem dokonanym przez

pracodawcę w okolicznościach określonych w art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela, a nie

w drodze porozumienia stron. Ponadto należy zauważyć, że z dokumentów zawartych w aktach osobowych powódki wynika, iż w trakcie biegnącego okresu wypowiedzenia, pismem z dnia 26 sierpnia 2002 r. strona pozwana poinformowała ją o możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę na podstawie art. 88 ust. 1 i 1a Karty

Nauczyciela. W myśl ust. 1 tego przepisu nauczyciele mający trzydziestoletni okres

zatrudnienia, w tym 20 lat wykonywania pracy w szczególnym charakterze, zaś nauczyciele klas, szkół, placówek i zakładów specjalnych - dwudziestopięcioletni okres

zatrudnienia, w tym 20 lat wykonywania pracy w szczególnym charakterze w szkolnictwie specjalnym, mogą - po rozwiązaniu na swój wniosek stosunku pracy - przejść

na emeryturę. Stosownie do art. 88 ust. 1a nauczyciele spełniający warunki określone w ust. 1 mogą przejść na emeryturę również w wypadku rozwiązania stosunku

pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy w okolicznościach określonych w art. 20 ust.

1, 6 i 7 ustawy. W dniu 30 sierpnia 2002 r. powódka wniosła o przejście na emeryturę

z dniem 1 września 2002 r., wyraźnie wskazując jako podstawę tego przejścia art. 88

ust. 1a Karty Nauczyciela. Z treści pisma strony pozwanej z dnia 13 września 2002 r.

wynika, że pracodawca nie miał wątpliwości, iż łączący strony stosunek pracy uległ

rozwiązaniu z dniem 31 sierpnia 2002 r. na podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela. Zgodnie z tym przepisem dyrektor szkoły w razie całkowitej likwidacji szkoły

rozwiązuje z nauczycielem stosunek pracy (pkt 1), a w razie częściowej likwidacji

szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby od-

działów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnianie

nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć rozwiązuje z nim stosunek pracy lub, na wniosek nauczyciela, przenosi go w stan nieczynny (pkt 2). Z treści z przytoczonych powyżej dokumentów nie wynika zatem, aby doszło miedzy stronami do zmiany trybu

rozwiązania łączącego je stosunku pracy z rozwiązania za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę na podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela na rozwiązanie na mocy porozumienia stron w myśl art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy. Poinformowanie pracownika w okresie biegnącego wypowiedzenia o posiadaniu uprawnień emerytalnych i złożenie przez niego wniosku o emeryturę nie jest równoznaczne ze skutecznym cofnięciem wypowiedzenia przez pracodawcę i rozwiązaniem łączącego

strony stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Powołany w skardze kasacyjnej

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1998 r., I PKN 346/98 (OSNAPiUS

1999 nr 20, poz. 652), zapadł w zupełnie innym stanie faktycznym, w którym pracodawca, po uprzednim rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, wyraził następnie zgodę na złożoną przez pracownika propozycję rozwiązania stosunku pracy w drodze porozumienia stron. Sąd Najwyższy uznał, że w takiej

sytuacji pracodawca, wyrażając zgodę na zmianę trybu rozwiązania stosunku pracy,

w sposób dorozumiany cofnął równocześnie swoje wcześniejsze oświadczenie woli o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. W niniejszej

sprawie żadna ze stron z propozycją zmiany trybu rozwiązania stosunku pracy nie

wystąpiła i jakiekolwiek porozumienie w tym zakresie nie zostało przez strony zawarte. W konsekwencji brak było podstaw do stosowania art. 23 ust. 4 pkt 1 Karty

Nauczyciela i prawidłowo Sąd drugiej instancji przepisu tego nie zastosował. Powyższe czyni bezzasadny zarzut naruszenia art. 8 k.p., poprzez przyjęcie, że pracownikowi przysługuje prawo domagania się przywrócenia do pracy i wynagrodzenia za

czas pozostawania bez pracy pomimo skutecznego cofnięcia dokonanego przez

pracodawcę wypowiedzenia stosunku pracy i jego rozwiązania na mocy porozumienia stron z uwagi na wyrażenie przez pracownika zgody na przejście na wcześniejszą emeryturę. Nie można przy tym od pracownika wymagać, aby bezczynnie oczekiwał na wynik sprawy wszczętej na skutek odwołania od dokonanego wypowiedzenia, pozostając bez środków utrzymania, w tym bez możliwości skorzystania ze

świadczeń emerytalnych z ubezpieczenia społecznego.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814 k.p.c.