II PK 4/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 4/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa Z. T.

przeciwko Komendzie Powiatowej Policji w Ż.

przy uczestnictwie Stowarzyszenia Antymobbingowego pp. B. G. w G.,

o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 19 marca 2004 r.,

na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Z.

z dnia 5 sierpnia 2003 r., sygn. akt (...),

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2003 r., (...), Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Z. oddalił apelacje powódki Z. T. i Stowarzyszenia

Antymobbingowego pp. B. G. w G. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Ż. z

dnia 4 kwietnia 2003 r., oddalającego powództwo przeciwko Komendzie Powiatowej

Policji w Ż. o przywrócenie do pracy.

Wyrok ten kasacją zaskarżyła powódka. Jako okoliczności uzasadniające

rozpoznanie kasacji wskazała: "A/ rażące naruszenie prawa - przepisu art. 45 § 1

k.p. w zw. z art. 8 k.p. poprzez przyjęcie, iż przyczyna wypowiedzenia powódce

umowy o pracę jest uzasadniona, podczas gdy rzeczywistą podstawą w/w

oświadczenia woli pozwanego były długotrwałe zwolnienia chorobowe powódki ze

względu na chorobę wywołaną stosowaniem wobec niej niedozwolonego

mobbingu; B/ w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, która dotychczas

nie była przedmiotem publikacji orzecznictwa sądowego, a więc ma charakter

precedensowy oraz nie była także przedmiotem bliższej analizy w doktrynie.

Skarżący ma tu na myśli zjawisko mobbingu w prawie pracy i jego wpływ na

stosowanie norm prawnych w relacjach pracodawca-pracownik; C/ pozbawienie

konstytucyjnego prawa do bezstronnego i uczciwego rozpoznania sprawy przez to,

iż żaden z Sądów rozpoznających sprawę - ani w pierwszej, ani zwłaszcza w

drugiej instancji nie badał w ogóle jaki związek miała choroba powódki (głęboka

depresja) z zaszłościami wynikającymi ze stosunku pracy. Innymi słowy Sądy

obydwu instancji nie zajmowały się przyczyną schorzenia na jakie cierpiała

powódka. Tymczasem poza sporem powinno być, iż ustawiczne dręczenie

psychiczne powódki ze strony innego pracownika - przy zupełnej bierności

pozwanego doprowadziło ją do głębokiej depresji i konieczności przebywania na

wielokrotnych zwolnieniach chorobowych".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie ustaleń faktycznych, którymi

Sąd Najwyższy jest związany, polegających na przyjęciu, że pracownicy strony

pozwanej nie podejmowali wobec powódki działań, których "celem lub skutkiem"

byłaby chęć jej poniżenia lub dokuczenia. Brak jest więc podstaw do ustalenia, że

pracodawca tolerował stosowanie wobec powódki mobbingu przez innych

pracowników oraz by mobbing stanowił przyczynę choroby powódki. Długotrwałe

nieobecności powódki w pracy spowodowane jej chorobą Sądy obu instancji uznały

za uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę.

Przedstawienie

okoliczności uzasadniających

rozpoznanie

kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 393 § 1 pkt 1 i

2 w związku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia

i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych,

wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają

wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym

poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w

orzecznictwie sądów (postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC

2002 nr 1, poz. 11; postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC

2002 nr 12, poz. 151). Istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 393 § 1

k.p.c. musi dotyczyć podstaw kasacji (postanowienie z dnia 20 lutego 2003 r., I CK

388/02, BSNIC 2003 nr 10, s. 44) oraz występować w ustalonym stanie faktycznym

sprawy (wyrok z dnia 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr 74415).

Oczywistość naruszenia prawa jako przesłanka rozpoznania kasacji (art. 393 § 2

k.p.c.) powinna być rozumiana jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczność

wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi

regułami interpretacji (postanowienie z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01,

OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494; postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I

PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (por.

orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest

zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25

września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz. 1935, poz. 98); gdy jest niewątpliwie

sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami prawa

(por. orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz.

286).

W sposób oczywisty przesłanki uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą

się odnosić do stanu faktycznego stanowiącego podstawę zaskarżonego

orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie powódka podnosi zarzut oczywistego

naruszenia prawa i formułuje istotne zagadnienie prawne, odnosząc je do stanu

faktycznego wynikającego z jej twierdzeń, które nie zostały uznane za podstawę

ustaleń faktycznych. Sądy ustaliły stan faktyczny sprawy na podstawie innych

dowodów. Te ustalenia są wiążące w postępowaniu kasacyjnym i nie dotyczą ich

ani formułowane przez powódkę zagadnienia prawne, ani zarzut oczywistego

naruszenia wskazanych przepisów.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.

/tp/