II PK 397/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 397/04

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa J. G.

przeciwko Instytutowi Roślin i Przetworów Zielarskich w P.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w P.

z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2004 r., V Pa …/04, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w

P. zmienił, w wyniku uwzględnienia apelacji powódki J. G., wyrok Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. i

przywrócił

powódkę do pracy na poprzednich warunkach w pozwanym Instytucie Roślin i

Przetworów Zielarskich w P. w sprawie o przywrócenie do pracy, wskazując na

trafność ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, ale

stwierdzając, że wyciągnięte z nich wnioski nie mogą zostać podzielone. W

ocenie Sądu Okręgowego, wybór pracownika do zwolnienia z uwagi na

potrzebę zmniejszenia zatrudnienia, nie był należyty, stąd też nie było podstaw

prawnych do wypowiedzenia powódce umowy o pracę.

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją strona pozwana i zarzucając

naruszenie prawa materialnego; „art. 45 ust. § 1 kodeksu pracy (...)” oraz

naruszenie przepisów postępowania – „art. 233 ust. 1 k.p.c.”, wniosła o jego

uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji pozwany wskazał

potrzebę „prawidłowego zastosowania przepisu art. 45 § 1 kodeksu pracy” dla

którego konieczne było „ustalenie i wykazanie, że wypowiedzenie było

nieuzasadnione (...)”, a nadto Sąd „rażąco naruszył art. 233 § 1 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przepis

art.

3933

§

k.p.c.

wymienia

konieczne

wymagania

konstrukcyjne, jakie powinna zawierać skarga kasacyjna wniesiona od wyroku

Sądu drugiej instancji wydanego pod dniu 1 lipca 2000 r. Spośród nich

wniesiona

kasacja

nie

przedstawia

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.). Skarżący także w uzasadnieniu kasacji

bezpośrednio nie wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) lub na potrzebę wykładni przepisów, które

budziłyby poważne wątpliwości lub wywoływały rozbieżności w orzecznictwie

(art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.), ani też, że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza

prawo (art. 393 § 2 k.p.c.). Tymczasem konieczne wymagania formalne i

konstrukcyjne kasacji powinny być precyzyjnie przytoczone, albowiem należy to

do istoty tego środka zaskarżenia, a Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do

samodzielnego dokonywania konkretyzacji ani do ryzykowania domysłów co do

wypełnienia wymagań skargi kasacyjnej, ponieważ to obciąża wyłącznie

skarżącego. Należy wyraźnie podkreślić, że po zmianach przepisów procedury

cywilnej, w szczególności po skreśleniu przepisu art. 3 § 2 oraz zmianie treści

art. 6 i 232 k.p.c., z czego wynikało wprowadzenie dominacji zasady

kontradyktoryjności i odstąpienie od odpowiedzialności sądów orzekających za

rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są wyłącznie strony

procesowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1997 r., II

UKN 394/97, OSNAPiUS 1998 r. nr 20, poz. 614), autor kasacji nie mógł

oczekiwać,

że

uzasadniających

w

koniecznym

rozpoznanie

przedstawieniu

kasacji

wyręczy

(nazwaniu)

go

Sąd

okoliczności

Najwyższy.

W

utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzone braki konstrukcyjne

kasacji pozbawiają jej cechy tego środka odwoławczego, w związku z czym

podlega ona odrzuceniu bez wzywania do jej uzupełnienia (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 (OSNAPiUS 1997

nr 10, poz. 173). Na tle nowego brzmienia art. 393 § 1 k.p.c. stanowisko to

należy odnieść również do braku przedstawienia okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji (art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 k.p.c.), co stanowi

nieusuwalną wadę kasacji, uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie takiej

namiastki (pozoru) skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 13 października 2000 r., II UKN 602/00, OSNAPiUS 2002 nr 11, poz.278 –

notka).

Nieprzedstawienie

w

kasacji

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) powoduje zatem odrzucenie kasacji bez

wzywania do uzupełnienia tego braku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 51). Trafnie ujął

tę myśl Sąd Najwyższy również w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2000 r., V

CKN 1780/00 (OSNC 2001 nr 3, poz.52), uznając, że odwołanie się skarżącego

do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez przedstawienia okoliczności

wskazanych w art. 393 k.p.c., nie stanowi spełnienia obowiązku określonego w

art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Ponadto uznaje się, że jeżeli skarżący nie wskazał w

kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich

przedstawienia (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełniony, choćby dały się

wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz. 156).

Skoro więc wniesiona kasacja, nieprzytaczając w istocie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie, jest niedopuszczalna należało ją odrzucić na

podstawie art. 3937 § 2 k.p.c.