II PK 368/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 368/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa K. U.

przeciwko K. PL Spółce z o.o. w .

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik „K.” PL Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 września 2004 r., IV Pa

…/04, zmieniający wyrok Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w S. z dnia 7 maja 2004

r., Nr P …/04, oddalający powództwo, w ten sposób, że zasądził od „K.” Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w S. na rzecz K. U. kwotę 10.500 zł tytułem

odszkodowania za bezzasadne rozwiązanie umowy o pracę. Wskazując jako

podstawy kasacji naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 233 § 1 k.p.c. –

poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, art. 241 k.p.c. – poprzez

niezastosowanie powołanego przepisu, „gdy było to konieczne i miało wpływ na

ustalenie stanu faktycznego”, art. 235 k.p.c. – poprzez naruszenie zasady

bezpośredniości, oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez „niewskazanie przyczyny, dla

której zeznaniom świadków J. W. i M. P. Sąd odmówił wiary, a dał ją zeznaniom

świadka J. ., a także naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 45 § 1 k.p.c.

– poprzez wyrażenie poglądu, że „wypowiedzenie umowy o pracę powodowi było

nieuzasadnione i nieusprawiedliwione okolicznościami faktycznymi”, wniósł o

„zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie

kosztów postępowania wg norm przepisanych”, ewentualnie o „uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II Instancji do ponownego

rozpatrzenia przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.” Jego

zdaniem, okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest oczywiste

naruszenie prawa poprzez „przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i

naruszenie zasady bezpośredniości” oraz „oparcie wyroku Sądu II instancji na art.

45 § 1 k.p. na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności rozwiązania

stosunku pracy z K. U. przez „K.” PL w S. Powołane w kasacji przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego – art. 233 § 1, art. 241, art. 235 oraz art. 328 § 2 – zostały

dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze. Nie budzą one

wątpliwości i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Bardzo bogate

orzecznictwo odnosi się również do art. 45 k.p. Podniesiony przez pełnomocnika

strony skarżącej zarzut oczywistego naruszenia prawa i jego uzasadnienie w

dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się w rzeczywistości do ogólnikowej

polemiki z sędziowską oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji nie

uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas,

gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w

zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej

analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest

możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego

prawnika (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34,

Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II

1532/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na

oczywiste naruszenie prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie

na odmiennej niż to uczynił Sąd ocenie dowodów. Należy podnieść, co wielokrotnie

stwierdzał już Sąd Najwyższy, że ze względu na pełną autonomię sądów

orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć wyjątkowo, tylko

wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami postępowania

dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.