II PK 365/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 365/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko P. Polska Spółce Akcyjnej w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 17 sierpnia 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik „P.” Spółki Akcyjnej w W. zaskarżył kasacją wyrok Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 sierpnia 2004 r.,

VI Pa …/04, oddalający apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w

G. z dnia 23 marca 2004 r., IV P …/03, zasądzającego od „P.” S.A. na rzecz M. B.

kwotę 11.592 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie

umowy o pracę. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie art. 52 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że

nie zachodziły przesłanki uzasadniające rozwiązanie z powodem umowy o pracę

bez wypowiedzenia, a zwłaszcza, że nie można zarzucić mu ciężkiego naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych „mimo dwudniowej nieobecności [...],

bez formalnego usprawiedliwienia tej nieobecności w sposób przewidziany

przepisami prawa pracy”, art. 100 § 2 pkt 2 k.p. – poprzez przyjęcie, że „obowiązek

przestrzegania ustalonego w zakładzie pracy porządku oraz obowiązującego

regulaminu pracy ma ograniczone zastosowanie w stosunku do powoda” i, że

„uchybienia w formalnym usprawiedliwieniu nieobecności przez powoda nie

powinny go obciążać”, oraz § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z

dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy

oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. Nr 60, poz. 281) – poprzez

wyrażenie stanowiska, wedle którego „powód skutecznie usprawiedliwił swoją

nieobecność w pracy w dniach 6 i 20 listopada 2002 r.”, a także przepisów

postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez „przekroczenie granicy swobodnej

oceny dowodów”, będące konsekwencją zastosowania „błędnych kryteriów oceny

wiarygodności materiału dowodowego” oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez

niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a

zwłaszcza przyczyn, z powodu których Sąd pominął twierdzenia powoda, „iż w

dniach 6 i 20 listopada 2002 r. korzystał z urlopu wypoczynkowego”, niewskazanie i

niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, oraz nieprzytoczenie przepisów prawa,

wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji”, ewentualnie o

„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi II instancji.” Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie

kasacji jest występowanie istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „czy

wszyscy

pracownicy

w

równym

stopniu

obowiązani

są

przestrzegać

obowiązującego w zakładzie pracy porządku i regulaminu pracy w zakresie

usprawiedliwiania nieobecności w pracy”, „czy nie stawienie się pracownika do

pracy

przez

dwa

dni

w

cyklu

rozliczeniowym

czasu

pracy

oraz

brak

usprawiedliwienia tych nieobecności w trybie określonym przepisami prawa pracy

[...] stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i

wyczerpuje przesłanki do przypisania pracownikowi winy w postaci ‘ciężkiej’,

rozumianej jako wina umyślna lub rażące niedbalstwo”, „czy prawo pracy

dopuszcza jakieś nieformalne sposoby usprawiedliwiania nieobecności pracownika

w pracy przez cały dzień pracy, znoszące skutki uchybień w zakresie formalnego

usprawiedliwiania nieobecności”, „czy ‘charakter’ dni wolnych 6 i 20 listopada (ich

formalny status), w których powód nie stawił się do pracy, nie ma znaczenia dla

oceny zachowania powoda jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków

pracowniczych”, oraz „czy nieobecność pracownika w pracy usprawiedliwia w

sposób wystarczający fakt, iż pracownik zgłosił przełożonemu, że w danym dni nie

chce przyjść do pracy”?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności rozwiązania z

Marcinem Bożkiem umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powołane w kasacji

przepisy Kodeksu pracy – art. 52 i art. 100 § 2 pkt 2, a także Kodeksu

postępowania cywilnego – art. 233 § 1 i art. 328 § 2 – zostały

dostatecznie

wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze. Nie budzą one wątpliwości i

nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie są okolicznościami

uzasadniającymi rozpoznanie kasacji sformułowane przez pełnomocnika strony

skarżącej zagadnienia prawne. Nie stanowią one problemu prawnego, tym bardziej

istotnego, mającego znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i nie

wymagają ingerencji Sądu Najwyższego. Należy podkreślić, co wielokrotnie

znalazło już wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną

autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć

wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami

postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.