II PK 346/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 346/04

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa R. S.

przeciwko Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w O.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 grudnia 2004 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w O.

z dnia 25 maja 2004 r.,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O. zmienił, w uwzględnieniu apelacji pozwanego – Wojewódzkiego

Ośrodka Ruchu Drogowego w O. – wyrok Sądu Rejonowego w O. w punkcie 1 i

oddalił powództwo R. S. o przywrócenie do pracy, odstąpił od obciążenia powoda

kosztami postępowania, oddalając jego apelację.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją powód i zarzucając naruszenie

przepisów prawa materialnego – art. 52 § 2 k.p. przez błędną wykładnię oraz

naruszenie przepisów postępowania co miało istotny wpływ na wynik sprawy – art.

233 §1 k.p.c., wniósł o jego zmianę, a także zmianę wyroku Sądu pierwszej

instancji i przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach. Uzasadniając

podstawy kasacji, powód stwierdził, że „zasadniczym problemem wymagającym

wyjaśnienia i rozstrzygnięcia jest kwestia, czy pracodawca (...) naruszył ustawowy

termin wynikający z art. 52 §2 k.p. czy też nie”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

W obecnym stanie prawnym Sąd Najwyższy – stosownie do art. 393 § 1

k.p.c. – może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w

orzecznictwie sądów, bądź gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna, chyba że

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c. kasacja powinna zawierać, poza oznaczeniem

orzeczenia, od którego jest wniesiona, także przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie, przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a

nadto wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia lub zmiany. Wszystkie wymienione elementy kasacji mają

charakter bezwzględny (konstrukcyjny), co oznacza, że nie podlegają one

uzupełnieniu, a brak któregokolwiek z nich czyni kasację niedopuszczalną. W

orzecznictwie kasacyjnym Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że brak

bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia stanowi wadę,

która uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej i wyklucza jej

uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 –

OSNAPiUS 1997 nr 10 poz. 173). W ten sam sposób należy traktować

nieprzedstawienie w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie co jest

jej istotnym elementem, którego brak nie pozwala na ocenę czy w sprawie

występują

przesłanki

ustawowe

dla

poddania

kasacji

rozpoznaniu

(por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 –

OSNC 2001 nr 3 poz. 51 oraz z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01 – OSNC 2002 nr

2 poz. 22). W badanej sprawie nie zostały przedstawione okoliczności, o jakich

mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powód nie

przytoczył

okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania,

powtarzając

w

formie

pytań

przepisy

zawarte

w

podstawie

kasacyjnej.

Tymczasem, jak trafnie przyjęto w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 12

grudnia 2000 r. V CKN 1780/00 (OSNC 2001 nr 3 poz. 52), odwołanie się przez

skarżącego

do

uzasadnienia

podstaw

kasacyjnych,

bez

przedstawienia

okoliczności wskazanych w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., nie stanowi spełnienia

obowiązku określonego w art. 393 k.p.c.

W

tym

stanie

rzeczy,

gdy

kasacja

nieprzedstawiając

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie, dotknięta jest nieusuwalną wadą, należało orzec

jak w postanowieniu po myśli art. 3937 § 2 k.p.c.