Supreme Court dismisses appeal regarding termination of public employee contract due to failed competition selection.

Sygn. akt II PK 341/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko Ośrodkowi Pomocy Społecznej […]

o odszkodowanie i odprawę pieniężną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 26 września 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 4 maja 2005 r., sygn. akt III APa …/04,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2002 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. zasądził na rzecz A. R. od Urzędu Gminy […] kwotę 4.206,62

złote tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz oddalił

powództwo w części dotyczącej odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie

umowy o pracę oraz odprawy pieniężnej. W wyniku apelacji powódki Sąd Apelacyjny

w W. uchylił powyższy wyrok w części oddalającej powództwo i przekazał w tym

zakresie sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2004 r. Sąd Okręgowy – po wezwaniu do udziału w

sprawie w charakterze strony pozwanej Ośrodka Pomocy Społecznej dla Dzielnicy

[…] – oddalił powództwo, a podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące

ustalenia

faktyczne.

Powódka,

w

wyniku

przeprowadzonego

postępowania

konkursowego, uchwałą Zarządu Gminy z dnia 18 stycznia 1995 r. powołana została

z dniem 23 stycznia 1995 r. na stanowisko dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej

W.. Podstawę nawiązania stosunku pracy stanowił art. 68 § 1 k.p. Wskazany

Ośrodek Pomocy Społecznej został utworzony jako jednostka budżetowa Gminy na

podstawie uchwały Nr VIII/28/94/A Rady Gminy W. z dnia 27 września 1994 r. Z

postanowienia zawartego w § 7 uchwalonego przez Radę statutu Ośrodka wynikało,

że kieruje nim dyrektor powoływany przez Zarząd Gminy W. w porozumieniu z

Dyrektorem Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej, a wyłonienie kandydata

odbywa się w drodze konkursu. Uchwałą z dnia 27 stycznia 2000 r. Rada Gminy

dokonała zmiany § 7 statutu, który przewiduje powołanie dyrektora Ośrodka Pomocy

Społecznej przez Zarząd Gminy na okres 5 lat, po przeprowadzeniu konkursu. Z

uwagi na nowe brzmienie art. 68 k.p., nadane ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. o

zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 24, poz.

110) i w związku z zasadą wyrażoną w art. 8 ust. 1 tej ustawy, nawiązany z powódką

stosunek pracy na podstawie powołania uległ z mocy prawa z dniem 2 czerwca

1996 r. przekształceniu w umowny stosunek pracy na czas nieokreślony. W dniu 7

marca 2000 r. Zarząd Gminy W. podjął uchwałę nr 32/00 w sprawie ogłoszenia

konkursu na stanowisko dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej i wprowadzenia

regulaminu

tego

konkursu.

W

wyniku

przeprowadzonego

postępowania

konkursowego powódka nie uzyskała akceptacji komisji konkursowej na dalsze

zatrudnienie na stanowisku dyrektora Ośrodka. Na stanowisku tym zatrudniono z

dniem 1 czerwca 2000 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony osobę,

która konkurs wygrała. Uchwałą z dnia 16 maja 2000 r. nr 76/2000 Zarząd Gminy

postanowił rozwiązać z powódką umowę o pracę za ustawowym trzymiesięcznym

okresem wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2000 r. z uwagi na

odrzucenie jej kandydatury przez komisję konkursową. Wykonanie uchwały zostało

powierzone Burmistrzowi. W dniu 17 maja 2000 r. Burmistrz Gminy W. wypowiedział

powódce umowę o pracę ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2000 r. z uwagi na

negatywne dla niej rozstrzygnięcie konkursu na stanowisko dyrektora Ośrodka

Pomocy Społecznej. Powódka nie była członkiem działających w Ośrodku związków

zawodowych oraz nie kwestionowała decyzji komisji konkursowej.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że pracodawca nie

naruszył przepisów art. 30 § 4, art. 45 oraz art. 8 k.p., gdyż doręczone powódce

pismo

wypowiadające

umowę

o

pracę

zawierało

prawdziwą

przyczynę

wypowiedzenia. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska powódki, że

przyczynę

tę

stanowiła

zmiana

statutu

Ośrodka

Pomocy

Społecznej.

Z

obowiązujących do miesiąca stycznia 2000 r. postanowień statutu wynikało bowiem,

że również przed zmianą brzmienia jego § 7 pracodawca posiadał uprawnienie do

ogłoszenia w każdej chwili konkursu na stanowisko dyrektora Ośrodka. Gdyby

powódka wygrała konkurs, to sama zmiana statutu pozostawałaby bez wpływu na byt

jej stosunku pracy. W konsekwencji to nie zmiana statutu, lecz niewygranie przez

powódkę konkursu stanowiło przyczynę rozwiązania stosunku pracy. Decyzję o

wypowiedzeniu powódce umowy o pracę podjął – zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 5

ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (jednolity tekst: Dz. U. z

1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) – właściwy organ, jakim jest Zarząd Gminy, zaś

Burmistrz dokonał tego wypowiedzenia w ramach powierzenia mu wykonania

uchwały Zarządu. Za nieuzasadnione Sąd Okręgowy uznał także żądanie zapłaty

odprawy pieniężnej na podstawie przepisów ustawy z 28 grudnia 1989 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn

dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r., Nr 4

poz. 19 ze zm.), gdyż u strony pozwanej nie doszło do zmian organizacyjnych

powodujących zmniejszenie stanu zatrudnienia, ani też na podstawie art. 14a ust. 1

ustawy z dnia 23 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 21, poz.

124 ze zm.) z uwagi na to, że aczkolwiek powódka – jako dyrektor jednostki

organizacyjnej gminy – była pracownikiem samorządowym, jednakże nie należała do

tej grupy pracowników samorządowych, z którymi stosunek pracy nawiązany zostaje

na podstawie wyboru.

Wyrokiem z dnia 4 maja 2005 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił apelację

powódki podzielając ustalenia i ocenę prawną dokonane przez Sąd pierwszej

instancji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, stanowiąca podstawę rozwiązania z powódką

umowy o pracę uchwała Nr 76/2000 Zarządu Gminy […] z dnia 16 maja 2000 r.,

zawiera uzasadnienie wypowiedzenia, które sprowadza się do stwierdzenia, że

powódka w dniu 10 maja 2000 r. brała udział w konkursie na stanowisko dyrektora

Ośrodka Pomocy Społecznej i „nie uzyskała akceptacji Komisji na dalsze

zatrudnienie jej na tym stanowisku". Odrzucenie kandydatury na objęcie stanowiska

dyrektora Ośrodka skutkuje rozwiązaniem umowy o pracę, a w konsekwencji Sąd

Okręgowy prawidłowo przyjął, że o wypowiedzeniu powódce umowy o pracę

zadecydował właściwy organ. Dokonanie wypowiedzenia przez Burmistrza było

wykonaniem uchwały Zarządu w ramach zawartego w jej § 2 powierzenia, zaś

wskazana w piśmie wypowiadającym umowę o pracę przyczyna wypowiedzenia jest

tożsama z przyczyną opisaną w tej uchwale. Dotyczy to również okresu

wypowiedzenia i określenia daty jego upływu. Natomiast brak wskazania podstawy

prawnej dokonanego wypowiedzenia nie powoduje jego bezskuteczności, podobnie

jak niedoręczenie powódce uchwały Zarządu z dnia 16 maja 2000 r. W ocenie Sądu

Apelacyjnego, Zarząd Gminy – jako pracodawca w rozumieniu art. 3 k.p. – miał

prawo na podstawie art. 31 k.p. działać przez inną osobę wyznaczoną do

podejmowania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, w tym wypadku przez

Burmistrza Gminy W.

Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części oddalającej

powództwo o zapłatę kwoty 14.723,19 złotych z tytułu odszkodowania za niezgodne

z prawem

wypowiedzenie

umowy o

pracę,

zarzucając

naruszenie

prawa

materialnego, to jest: 1) art. 30 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o

samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 13 poz. 74 ze zm.) w

związku z art. 30 § 1 pkt. 2 k.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu

Burmistrza Gminy za podmiot uprawniony do wypowiedzenia jej umowy o pracę, 2)

naruszenie art. 30 § 4 i 5 k.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu za

dopuszczalne

wskazanie

przez pracodawcę

przyczyny wypowiedzenia

oraz

pouczenia o prawie odwołania do sądu pracy w piśmie doręczonym powódce

później, niż złożenie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy i 3) naruszenie art. 45

§ 1 k.p. w zw. z art. 30 § 4 k.p. przez jego niezastosowanie pomimo wskazania przez

pracodawcę przyczyny wypowiedzenia sprzecznej z § 7 Statutu Ośrodka Pomocy

Społecznej Gminy […] w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej w dniu 27 stycznia

2000 r.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu drugiej instancji w

zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę wyroku Sądu

pierwszej instancji i uwzględnienie powództwa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosownie do art. 30 ust. 2

pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym kompetencja do rozwiązania z powódką

umowy o pracę należała do Zarządu Gminy, działającego poprzez podjęcie

stosownej uchwały. W tym zakresie skarżąca powołała się na wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 20 października 1998 r., I PKN 390/98 oraz wyrok Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2004 r., SA/Sz 2428/00. Zdaniem

powódki uchwała Zarządu Gminy z dnia 16 maja 2000 r. nie spełnia wymogów

określonych w art. 30 § 3, 4 i 5 k.p., gdyż nie została skarżącej doręczona, a nadto

nie wskazano w niej przyczyny wypowiedzenia ani też nie zawarto pouczenia o

prawie odwołania do sądu pracy. Z kolei spełniające powyższe wymogi oświadczenie

Burmistrza Gminy W. nie pochodzi od podmiotu uprawnionego do złożenia

oświadczenia woli w przedmiocie rozwiązania z powódką umowy o pracę. Wskazuje

na to jednoznacznie treść art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz

brak podstaw prawnych do zakwalifikowania Zarządu Gminy jako pracodawcy w

rozumieniu art. 3 k.p., a tym bardziej jako organu zarządzającego w rozumieniu art.

31 § 1 k.p. Skarżąca wskazała, że była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na

czas nieokreślony w okresie obowiązywania statutu Ośrodka w brzmieniu

obowiązującym

przed

zmianą

dokonaną

z

dniem

stycznia

2000

r.

Niedopuszczalne było zatem uznanie skuteczności § 7 statutu w nowym brzmieniu w

odniesieniu do stosunku pracy powódki, skoro uchwała Zarządu Gminy ze wskazanej

daty nie zawiera przepisów przejściowych pozwalających na stosowanie również

wobec niej 5-letniej kadencji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżony nią wyrok

w ostateczności odpowiada prawu. Przede wszystkim w skardze nie zostały zawarte

zarzuty naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania, co oznacza,

że Sąd Najwyższy związany jest ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Z ustaleń

Sądów obu instancji wynika, że skarżąca – jako kierownik gminnej jednostki

organizacyjnej – była pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie

umowy o pracę na czas nieokreślony. Zarząd Gminy podjął w dniu 16 maja 2000 r.

uchwałę w przedmiocie rozwiązania z powódką umowy o pracę za trzymiesięcznym

okresem wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2000 r., uzasadniając

konieczność rozwiązania stosunku pracy negatywnym dla skarżącej wynikiem

przeprowadzonego konkursu na stanowisko dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej i

nieuzyskaniem akceptacji komisji konkursowej na dalsze zatrudnienie na tym

stanowisku. Wykonanie uchwały powierzone zostało Burmistrzowi, który w dniu 17

maja 2000 r. wypowiedział powódce umowę o pracę ze skutkiem na datę określoną

w uchwale Zarządu i z przytoczeniem przyczyny w uchwale tej wskazanej.

Stosownie do art. 30 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w brzmieniu

obowiązującym przed dniem 27 października 2002 r., do zadań zarządu gminy

należało wykonywanie uchwał rady gminy i zadań gminy określonych przepisami

prawa (ust. 1), w szczególności między innymi zatrudnianie i zwalnianie kierowników

gminnych jednostek organizacyjnych (ust. 2 pkt 5). Z kolei w myśl art. 33 ust. 5

ustawy kierownik urzędu (zgodnie z ust. 3 wójt lub burmistrz), wykonywał

uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz

kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z zastrzeżeniem art. 30 ust. 2 pkt

5. Przepis art. 30 ust. 6 ustawy stanowi, że status prawny pracowników

samorządowych określa odrębna ustawa. Takim aktem prawnym jest niewątpliwie

ustawa z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.), określająca status prawny pracowników

zatrudnionych między innymi w urzędzie gminy, w jednostkach pomocniczych gminy

oraz w gminnych jednostkach i zakładach budżetowych (art. 1 pkt 3) na podstawie

umowy o pracę (art. 2 pkt 4). W myśl art. 4 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym

przed dniem 1 stycznia 1999 r. statut gminy lub związku bądź regulamin sejmiku

samorządowego określał organ lub osoby właściwe do nawiązania w imieniu zakładu

pracy stosunku pracy na podstawie wyboru, mianowania i powołania oraz rodzaj aktu

i tryb jego wydania. W takim stanie prawnym orzecznictwo Sądu Najwyższego

przyjmowało, że gminny ośrodek pomocy społecznej, jako jednostka organizacyjna

zatrudniająca pracowników, jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 k.p. również wobec

kierownika ośrodka, przy czym w takiej sytuacji kompetencje do dokonywania za

pracodawcę czynności z zakresu stosunku pracy (art. 31 k.p.) realizuje przy

zatrudnianiu i zwalnianiu kierownika ośrodka zarząd gminy, zaś w zakresie

wydawania poleceń dotyczących pracy (art. 100 § 1 k.p.) burmistrz lub wójt (por.

powołany w skardze kasacyjnej wyrok z dnia 20 października 1998 r., I PKN 390/98,

OSNAPiUS z 1999 r. nr 23, poz. 744).

Skarżąca jednakże nie dostrzegła (podobnie jak Sądy obu instancji), że

ustawą z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z

wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (Dz.U. Nr 162, poz. 1126) nadano z dniem 1

stycznia 1999 r. nowe brzmienie art. 4 ustawy o pracownikach samorządowych.

Zgodnie z pkt 4 powołanego przepisu czynności w sprawach z zakresu prawa pracy

za

podmioty

określone

w

art.

ustawy,

zwane

dalej

„pracodawcami

samorządowymi”, dokonuje – w urzędzie jednostki samorządu terytorialnego –

przewodniczący zarządu tej jednostki wobec pozostałych pracowników urzędu oraz

wobec

kierowników

samorządowych

jednostek

organizacyjnych

będących

samodzielnymi pracodawcami samorządowymi innymi niż wymienieni w pkt 1 – 3.

Zmiana art. 4 ustawy polega zatem nie tylko na wprowadzeniu nieznanego wcześniej

pojęcia

„pracodawcy

samorządowego”,

ale

także

na

wyraźnym

określeniu

kompetencji przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego do

podejmowania w imieniu pracodawcy czynności w sprawach z zakresu prawa pracy

w

stosunku

do

niektórych

pracowników

samorządowych,

między

innymi

zatrudnionych na podstawie umowy o pracę kierowników samorządowych jednostek

organizacyjnych, o których mowa w art. 1 ustawy. Stosownie do art. 26 ust. 3 ustawy

o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 października

2001 r., w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na

terytorium tej gminy przewodniczącym zarządu jest burmistrz.

Istotne

dla

rozstrzygnięcia

sprawy

jest

zatem

określenie

stosunku

zachodzącego pomiędzy art. 30 ust. 2 pkt 5 i art. 33 ust. 5 ustawy o samorządzie

gminnym a art. 4 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Problem sprowadza

się w szczególności do kwestii, czy po zmianie z dniem 2 czerwca 1996 r. przepisu

art. 68 § 1 k.p. i przekształceniu się z mocy prawa stosunku pracy kierownika

gminnej jednostki organizacyjnej ze stosunku pracy z powołania w umowny stosunek

pracy oraz ustawowym określeniu z dniem 1 stycznia 1999 r. podmiotu

uprawnionego do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy w imieniu

pracodawcy w stosunku do takiego pracownika samorządowego, przepis art. 30 ust.

2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27

października 2002 r. dotyczył czynności z zakresu prawa pracy, rozumianych jako

zawieranie i rozwiązywanie umów o pracę z kierownikami gminnych jednostek

organizacyjnych. Przede wszystkim należy zauważyć, że ostatnio powołany przepis

posługuje się określeniami „zatrudnianie i zwalnianie” a nie „zawieranie i

rozwiązywanie umów o pracę”. Oznacza to, że w gestii zarządu pozostawało –

wynikające z obowiązku realizacji zadań gminy (art. 30 ust. 1 i 2), a nie wykonywania

czynności w sferze stosunku pracy (art. 4 pkt 4 ustawy o pracownikach

samorządowych w związku z art. 30 ust. 6 ustawy o samorządzie gminnym) –

podejmowanie uchwał stanowiących podstawę dokonania przez przewodniczącego

zarządu czynności z zakresu prawa pracy, polegającej na zawarciu lub rozwiązaniu

umowy o pracę z osobą wskazaną w uchwale. Przepisy art. 30 ust. 2 pkt 5 i art. 33

ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym należało więc rozumieć w ten sposób, że do

kompetencji kierownika urzędu (burmistrza lub wójta), będącego jednocześnie

przewodniczącym zarządu gminy, należało samodzielne wykonywanie uprawnień

zwierzchnika służbowego

w stosunku do kierowników gminnych jednostek

organizacyjnych (podejmowanie czynności stanowiących i wykonawczych), za

wyjątkiem ich zatrudniania i zwalniania, w których to przypadkach podstawę

czynności wykonawczej przewodniczącego zarządu gminy stanowiła uchwała

zarządu gminy będąca czynnością stanowiącą. Przewodniczący zarządu gminy nie

mógł zatem samodzielnie podjąć decyzji kadrowej w zakresie obsadzenia stanowiska

kierownika gminnej jednostki organizacyjnej lub zwolnienia z tego stanowiska.

Inaczej mówiąc, po podjęciu przez zarząd gminy uchwały w przedmiocie zwolnienia

kierownika

gminnej

jednostki

organizacyjnej

powinna

być

dokonana

przez

pracodawcę, a w istocie podmiot uprawniony do działania w jego imieniu, czynność

wykonawcza polegająca na rozwiązaniu (wypowiedzeniu) tego stosunku. Oparcie dla

tej czynności stanowił art. 4 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych w związku

z art. 31 § 1 k.p., a nie upoważnienie dokonane w uchwale zarządu gminy, który – co

trafnie podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – nie był pracodawcą

kierownika gminnej jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 3 k.p., ani też organem

pracodawcy uprawnionym do wyznaczenia innej osoby do dokonania czynności z

zakresu prawa pracy w stosunku do takiego pracownika samorządowego. Zresztą

wydaje się, że nawet uznanie, iż art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym

dotyczył dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, prowadziłoby

do uznania pierwszeństwa art. 4 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych jako

przepisu szczególnego, regulującego wprost uprawnienie do dokonywania czynności

z zakresu prawa pracy względem pracowników samorządowych zatrudnionych na

podstawie umowy o pracę (por. także uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia

5 lutego 2002 r., I PKN 832/00, OSNP z 2004 r. nr 3, poz. 45). Przepis ten nie

określa jakichkolwiek wyjątków w zakresie kompetencji podmiotu uprawnionego do

dokonywania czynności z zakresu prawa pracy w imieniu pracodawcy, co nie zostało

uwzględnione w powołanym w skardze kasacyjnej niepublikowanym wyroku

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2004 r., SA/Sz 2428/00.

W konsekwencji Sądy obu instancji trafnie uznały, że organem uprawnionym

do wypowiedzenia umowy o pracę powódce, będącej kierownikiem gminnej

samorządowej jednostki organizacyjnej, był burmistrz jako przewodniczący zarządu

gminy, a nie ten zarząd. Tym samym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty

naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 30 § 1 pkt 2 i

§ 4 i 5 k.p. okazały się nieusprawiedliwione.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 45 § 1 k.p. w związku z

art. 30 § 4 k.p. Naruszenie pierwszego z powołanych przepisów skarżąca upatruje w

jego

niezastosowaniu

pomimo

wskazania

przez

pracodawcę

przyczyny

wypowiedzenia sprzecznej z § 7 statutu Ośrodka Pomocy Społecznej w brzmieniu

sprzed zmiany dokonanej w dniu 27 stycznia 2000 r. i braku postanowień statutu w

zakresie zastosowania do niej 5-letniej kadencji na stanowisku dyrektora tego

Ośrodka. Tymczasem z poczynionych w sprawie i niekwestionowanych przez

skarżącą ustaleń wynika, że wyłączną i prawdziwą przyczyną uzasadniającą

dokonane wypowiedzenie umowy o pracę było wygranie przez inną osobę konkursu

na obsadzenie dotychczas zajmowanego przez powódkę stanowiska i nieuzyskanie

przez nią akceptacji komisji konkursowej na jego dalsze zajmowanie. Zatrudnienie na

podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony nie oznacza zatrudnienia „na

zawsze”, zaś w świetle postanowienia § 7 statutu w brzmieniu obowiązującym przed

jego zmianą, wyłonienie w drodze konkursu innego kandydata na stanowisko

dyrektora Ośrodka mogło nastąpić w każdym czasie. Trafny jest zatem pogląd

Sądów obu instancji, że wprowadzenie w styczniu 2000 r. kadencyjności na

zajmowanym

przez

skarżącą

stanowisku

dyrektora

nie

było

okolicznością

wpływającą bezpośrednio na byt jej stosunku pracy i nie stanowiło przyczyny

wypowiedzenia umowy o pracę.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814 k.p.c.