II PK 34/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 34/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa M. K.‎przeciwko Krajowemu Biuru Wyborczemu‎o przywrócenie do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy‎z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt VI Pa 49/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., w sprawie o przywrócenie do pracy, Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy oddalił apelację powoda – M. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2013 r. zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda kwotę 19.656 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę oraz koszty procesu.W skardze kasacyjnej powód zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji w całości, zarzucając naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 217 § 1 i 2 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c. (przy uwzględnieniu przepisu prawa materialnego w postaci art. 6 k.c.) poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w sposób nierówno traktujący strony, odmawiający powodowi prawa do przedstawiania Sądowi dowodów na poparcie swoich tez oraz na odparcie tez pozwanego, a w konsekwencji prowadzący do niewyjaśnienia przez Sądy obu instancji istotnych okoliczności dla rozpoznania sprawy.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do jej rozpoznania skarżący uzasadnił treścią art. 3989 § 1 ust. 4 k.p.c., twierdząc, iż jest ona oczywiście uzasadniona.

Powód argumentował, że pominięcie przez Sądy obu instancji okoliczności związanych z koniecznością zachowania reguł procesowych opisywanych w zarzucie skargi kasacyjnej stanowi o „oczywistej zasadności” przedmiotowej skargi kasacyjnej. W jego ocenie, decyzja procesowa w zakresie oddalenia wniosków dowodowych powoda zawartych w pismach z dnia 28 stycznia i 7 maja 2013 r. ma charakter naruszenia kwalifikowanego, albowiem nie mieści się w granicach dyskrecjonalnej władzy Sądu oceniającego wnioski dowodowe w kontekście art. 227 k.p.c. i art. 217 § 1 i 2 k.p.c. Z treści uzasadnienia Sądu I instancji (którego argumentacja w zakresie oddalenia wniosków dowodowych powoda została w całości podtrzymana przez Sąd II instancji) w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących czasu stosowania rzekomego mobbingu i charakteru tego zjawiska wynika, że oddalenie wszystkich osobowych wniosków dowodowych powoda, który zmierzał do bezpośredniej weryfikacji zarzutów stawianych powodowi przez jego podwładnych, uniemożliwiło mu prowadzenie jakiejkolwiek obrony procesowej.W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza treść art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c., utrwalona judykatura oraz dominująca i reprezentatywna doktryna. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią obligatoryjne i konstrukcyjne wymaganie podlegają ocenie we wstępnym stadium postępowania kasacyjnego (tzw. przedsądzie). W tym zakresie Sąd Najwyższy uznał, że w skardze nie wykazano żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.W poddanej przedsądowi skardze wniosek z art. 3984 § 2 k.p.c. nie został poparty jakimkolwiek wywodem prawniczym, który wskazywałaby na kwalifikowaną postać naruszenia przez sąd drugiej instancji konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego.

Przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazana w tym wniosku (oczywista zasadność skargi) w ocenie skarżącego polega w istocie na przedstawieniu własnej wersji stanu faktycznego i stanowi jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej instancji. Tymczasem w motywach zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji nie można dostrzec błędu w zastosowaniu prawa ani w jego wykładni. Zgodnie z art. 382 k.p.c., postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, a wyrok sądu drugiej instancji musi opierać się na jego własnych ustaleniach faktycznych i prawnych (por. uchwałę SN z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999 nr 7-8, poz. 124).

W niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji oceniał stan faktyczny niniejszej sprawy od złożenia pozwu aż do zamknięcia rozprawy apelacyjnej, a polemiczna odmienna ocena okoliczności faktycznych nie wykazuje oczywistości naruszenia powołanych w skardze podstaw kasacyjnego zaskarżenia. Sąd Najwyższy jest „sądem prawa”, a przy ocenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Nie jest także uprawnione uzasadnianie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w drodze odwołania się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowią dwa odrębne (różne) elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Ponadto stan faktyczny i jego kwalifikacja prawna, które zdają się nieznane (obce) skarżącemu, była ewidentnie, całkowicie i zupełnie oczywiście prawidłowa, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku.W konsekwencji powyższego ułomna i oczywiście bezzasadna skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do merytorycznego rozpoznania, co uzasadniało wydanie postanowienia jak w sentencji w zgodzie z art. 3989 § 2 k.p.c., w tym w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 k.p.c.