II PK 335/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 335/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C. w likwidacji

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt III APz …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej na postanowienie Sądu Apelacyjnego III Wydziału

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 12 maja 2005 r. skarżący zarzucił

naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 169 § 1 i art. 171 k.p.c.,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tych podstawach skarżący wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Okręgowego we

W. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 stycznia 2005 r. o

umorzeniu postępowania w sprawie w sprawie z powództwa A. M. przeciwko

Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C. w likwidacji o wynagrodzenie za pracę, a

ponadto

o

uchylenie

postanowienia

Sądu

Wojewódzkiego-Sądu

Pracy

i

Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 9 października 1998 r. o przywróceniu

stronie pozwanej terminu do wniesienia apelacji od wyroku tego Sądu z dnia 19

maja 1997 r. oraz wyroku Sądu Apelacyjnego we W.z dnia 16 grudnia 1998 r.,

uchylającego wyrok Sądu Wojewódzkiego we W. z dnia 19 maja 1997 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

nie

spełnia

koniecznych

wymagań

konstrukcyjnych

wymienionych w art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., zgodnie z którymi powinna ona

zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Skarżący jako

zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej wskazał naruszenie art. 169 § 1 i art. 171

k.p.c., które nie były podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Sąd

Okręgowy, umarzając postępowanie w sprawie, orzekał na podstawie art. 355

k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c., argumentując, że pozwany, przeciwko

któremu powód dochodził swoich roszczeń, przestał istnieć w toku postępowania i

nie ma żadnego następcy prawnego, który przejąłby jego zobowiązania. Z dniem 5

kwietnia 1997 r. została bowiem ogłoszona upadłość pozwanej Spółdzielni, a w

dniu 5 lipca 2002 r. postępowanie upadłościowe zostało zakończone. W takich

okolicznościach sprawy Sąd Apelacyjny potwierdził stanowisko Sądu pierwszej

instancji, że dalsze postępowanie w sprawie oraz wydanie wyroku stało się

niedopuszczalne, a umorzenie postępowania konieczne.

Do takiej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia skarżący w ogóle się

nie odniósł, zarzucając naruszenie art. 169 § 1 i art. 171 k.p.c., których Sąd drugiej

nie powołał i nie stosował w zaskarżonym orzeczeniu. Co więcej, autor zażalenia w

końcowej jego części argumentował, że jego uwzględnienie ma istotne znaczenie

dla uzyskania zaległego wynagrodzenia za pracę, które zostało zasądzone w

obiektywnie przeprowadzonym procesie, tymczasem sprawa wynagrodzenia w

ogóle nie była przedmiotem oceny w zaskarżonym postanowieniu. Oznaczało to, że

w złożonej skardze kasacyjnej zabrakło koniecznych konstrukcyjnych wymagań

skargi kasacyjnej (art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c.), w szczególności skarżący w ogóle

nie wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub też

na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości,

sprowadzając

skargę

do

chaotycznego

opisu

przebiegu

wcześniejszego

postępowania w sprawie, tj. do opisu rozmaitych czynności procesowych

podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji przed wydaniem postanowienia o

umorzeniu postępowania, a także do innych orzeczeń zapadłych przed wydaniem

zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał,

że konstrukcyjne braki skargi kasacyjnej pozbawiły ją koniecznych wymagań tego

szczególnego środka zaskarżenia, co prowadziło do jej odrzucenia a limie, bez

możliwości i potrzeby wzywania do poprawienia tych nieusuwalnych braków (art.

3986 § 2 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.