II PK 333/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 333/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko L.Joint Venture Sp. z o.o. w W.

o odprawę i sprostowanie świadectwa pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 21 marca 2005 r., sygn. akt XII Pa …/03,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sadów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający

niniejszą skargę kasacyjna uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów

rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, także w swym publikowanym

orzecznictwie, że jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie. Mimo wniesienia skargi z zarzutami z

obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do

zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego

wyroku. Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest

związany, ponieważ podniesione w skardze zarzuty naruszenia wyłącznie art. 233 §

1 i 382 k.p.c., jako dotyczące ustalenia faktów oraz oceny dowodów, nie mogą –

stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. – stanowić podstawy skargi kasacyjnej. W ich

świetle natomiast przytoczona w niej podstawa naruszenia powołanych przepisów

prawa materialnego przez ich błędną wykładnię jest bezprzedmiotowa, a skarga nie

jest „oczywiście uzasadniona”, jak to określił pełnomocnik powódki. Przedstawione

Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie nie jest zagadnieniem

prawnym, lecz pytaniem autora skargi o poprawność, dokonanej przez Sąd drugiej

instancji, oceny występujących w sprawie okoliczności faktycznych.

Sąd Najwyższy po raz kolejny przypomina, że z uwagi na przeważający w

charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli

prawidłowości stosowania prawa, ustawodawca, jako jeden z konstruktywnych

elementów skargi kasacyjnej wprowadził, w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaganie

przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia

służącego wykazaniu znaczenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego dla realizacji

publicznoprawnej funkcji skargi, względnie ujednolicenia orzecznictwa sądów

powszechnych i rozwoju jurysprudencji. „Istotność” zagadnienia prawnego w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oznacza to, że w konkretnej sprawie istnieje

zagadnienie prawne o dużym znaczeniu dla prawa lub sprawa ma precedensowy

charakter w stosunku do innych, podobnych spraw. Takiego znaczenia w skardze

nie przedstawiono, a przekonanie strony i jej pełnomocnika o „niesprawiedliwości”

wyroku, bez wykazania wywodem prawnym naruszenia tym wyrokiem konkretnych

przepisów prawa, nie jest przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 39810 k.p.c. Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji postanowienia.