II PK 3/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 3/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa T. G.

przeciwko Zakładowi Budynków Komunalnych I Sp. z o.o. w O.

o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 18 stycznia 2005 r.,

na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w O.

z dnia 28 września 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odrzuca kasację

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 września 2004 r., IV Pa …/04, Sąd Okręgowy-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. oddalił apelację powoda T. G. od

wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w O. w sprawie przeciwko Zakładowi

Budynków Komunalnych Sp. z o.o. w O. o uznanie za bezskuteczne

wypowiedzenia umowy o pracę, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę

prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji.

Powyższy

wyrok

zaskarżył

kasacją

naruszenie prawa materialnego – art. 39

wnioskodawca

i

zarzucając

kp, wniósł o jego uchylenie i

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu lub Sądowi Rejonowemu – po

uchyleniu również jego wyroku do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przepis art.

3933 § 1 k.p.c. wymienia konieczne wymagania

konstrukcyjne, jakie powinna zawierać skarga kasacyjna wniesiona od wyroku

Sądu drugiej instancji wydanego pod dniu 1 lipca 2000 r. Spośród nich

wniesiona

kasacja

nie

przedstawia

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.). Skarżący także w uzasadnieniu kasacji

bezpośrednio nie wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) lub na potrzebę wykładni przepisów, które

budziłyby poważne wątpliwości lub wywoływały rozbieżności w orzecznictwie

(art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.), ani też, że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza

prawo (art. 393 § 2 k.p.c.). Tymczasem konieczne wymagania formalne i

konstrukcyjne kasacji powinny być precyzyjnie przytoczone, albowiem należy to

do istoty tego środka zaskarżenia, a Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do

samodzielnego dokonywania konkretyzacji ani do ryzykowania domysłów co do

wypełnienia wymagań skargi kasacyjnej, ponieważ to obciąża wyłącznie

skarżącego. Należy wyraźnie podkreślić, że po zmianach przepisów procedury

cywilnej, w szczególności po skreśleniu przepisu art. 3 § 2 oraz zmianie treści

art. 6 i 232 k.p.c., z czego wynikało wprowadzenie dominacji zasady

kontradyktoryjności i odstąpienie od odpowiedzialności sądów orzekających za

rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są wyłącznie strony

procesowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1997 r., II

UKN 394/97, OSNAPiUS 1998 r. nr 20, poz. 614), autor kasacji nie mógł

oczekiwać,

że

uzasadniających

w

koniecznym

rozpoznanie

przedstawieniu

kasacji

wyręczy

(nazwaniu)

go

Sąd

okoliczności

Najwyższy.

W

utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzone braki konstrukcyjne

kasacji pozbawiają jej cechy tego środka odwoławczego, w związku z czym

podlega ona odrzuceniu bez wzywania do jej uzupełnienia (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 (OSNAPiUS 1997

nr 10, poz. 173). Na tle nowego brzmienia art. 393 § 1 k.p.c. stanowisko to

należy odnieść również do braku przedstawienia okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji (art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 k.p.c.), co stanowi

nieusuwalną wadę kasacji, uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie takiej

namiastki (pozoru) skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 13 października 2000 r., II UKN 602/00, OSNAPiUS 2002 nr 11, poz.278 –

notka).

Nieprzedstawienie

w

kasacji

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) powoduje zatem odrzucenie kasacji bez

wzywania do uzupełnienia tego braku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 51). Trafnie ujął

tę myśl Sąd Najwyższy również w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2000 r., V

CKN 1780/00 (OSNC 2001 nr 3, poz.52), uznając, że odwołanie się skarżącego

do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez przedstawienia okoliczności

wskazanych w art. 393 k.p.c., nie stanowi spełnienia obowiązku określonego w

art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Ponadto uznaje się, że jeżeli skarżący nie wskazał w

kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich

przedstawienia (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełniony, choćby dały się

wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz. 156).

Skoro

więc

wniesiona

kasacja,

nieprzytaczając

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie, jest niedopuszczalna należało ją odrzucić na

podstawie art. 3937 § 2 k.p.c.