II PK 297/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 297/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko "P." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Pracy w G. wyrokiem z dnia 6 lipca 2004 r. (VII Pa …/04)

oddalił apelację powoda – M. M. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 2 grudnia 2003 r. (VIII P …/03) oddalającego

jego powództwo przeciwko ‘P. Spółce z ograniczona odpowiedzialnością w G. o

przywrócenie do pracy.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w G.

z

dnia 6 lipca 2004 r. pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie art. 38 w związku z art.

45 § 1 k.p., „gdyż pozwany winien był przeprowadzić konsultację zamiaru

wypowiedzenia ze związkiem zawodowym” oraz wniósł „o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz poprzedzającego ten wyrok wyroku Sądu Rejonowego (...) i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji przy uwzględnieniu kosztów

zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym”, nadmieniając przy tym, że:

„Okolicznościami uzasadniającymi wniesienie kasacji przez powoda w przedmiotowej

sprawie są wątpliwości co do rozumienia prawa materialnego, a w szczególności

interpretacji wykładni art. 38 i 45 § 1 k.p.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia

–

powinna

ona

zawierać

także

„przedstawienie

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią odrębny

element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w szczególności, że

w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy, bądź „występuje

istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a contrario), bądź „istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario),

bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo” albo „zachodzi

nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację nie może przy

tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do „okoliczności

uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do profesjonalnego

prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych „okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej

sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania kasacji stanowi

tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu

formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować

musi jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej sprawie ani w jej petitum,

ani też w jej uzasadnieniu w ogóle nie zostały przedstawione tak określone

okoliczności, które miałyby uzasadniać jej rozpoznanie. Natomiast sformułowana w

petitum kasacji lakoniczna uwaga, iż „okolicznościami uzasadniającymi wniesienie

kasacji przez powoda w przedmiotowej sprawie są wątpliwości co do rozumienia

prawa materialnego, a w szczególności interpretacji wykładni art. 38 i 45 § 1 k.p.”,

nawet formalnie nie czyni zadość wymaganiom prawnym określonym w art. 393 3 § 1

pkt 3 w związku z art. 393 § 1 pkt 1 i pkt 2 (a contrario) oraz § 2 k.p.c.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie przedstawienie w kasacji „okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie”

(art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na występujące w sprawie

okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario)

względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 3937 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c.).