II PK 293/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 293/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa J. T.

przeciwko I. J. SERVICE Sp. z o.o.

o ustalenie istnienia stosunku pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2010 r.,

skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 19 czerwca 2009 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego

Wydziału Pracy, z dnia 19 czerwca 2009 r. Jako podstawę przyjęcia skargi

kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania – art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.

oraz art. 468 § 2 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Jako okoliczność

uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na wystąpienie istotnego

zagadnienia

prawnego

związanego

z

przesłanką

odrzucenia

ponownie

wytoczonego powództwa.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne

lub

wywołujących

postępowania

lub

rozbieżności

skarga

w

kasacyjna

orzecznictwie,

jest

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Jeżeli

okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.,

uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania. W razie wystąpienia okoliczności z art. 398 6 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy

może skargę kasacyjną odrzucić.

Zgodnie z art. 3982 § 1 skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z

zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Pełnomocnik powoda określił

w skardze wartość przedmiotu sporu na 16 209, 00 zł. Należy jednak pamiętać, że

wartość przedmiotu sporu powinna być ustalona w oparciu o przepis art. 23 1 k.p.c.

Mając na uwadze, że sporna umowa miała charakter terminowy należy uznać, iż

wartość przedmiotu sporu stanowiła suma wynagrodzenia za sporny okres. W

okresie tym wypłacono wynagrodzenie w wysokości 2316, 52 zł. Tak więc wartość

przedmiotu sporu wynosiła, po zaokrągleniu 2316 zł. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 grudnia 2001 r., I PZ 91/01). Wartość przedmiotu

zaskarżenia nie może zaś przekraczać wartości przedmiotu sporu (tak w

postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia, II UZ 11/02). Jak z tego

wynika

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

przesądzała

jednoznacznie

o

niedopuszczalności skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.