II PK 292/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 292/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko G. S.A.

o odszkodowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2010 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 28 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i odstępuje od obciążenia powoda

kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego Wydziału

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 28 kwietnia 2009 r. Jako podstawę

przyjęcia skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów prawa materialnego.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na

wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz jej oczywistą

zasadność.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne

lub

wywołujących

postępowania

lub

rozbieżności

skarga

w

kasacyjna

orzecznictwie,

jest

oczywiście

zachodzi

nieważność

uzasadniona.

Jeżeli

okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.,

uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania. Sąd Najwyższy może też odrzucić skargę kasacyjną w oparciu o

przepis art. 3986 § 3 k.p.c.

Skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika

ustanowionego z urzędu przez Sąd Rejonowy. W postanowieniu z dnia 5 czerwca

Sąd Rejonowy zwolnił powoda z kosztów i ustanowił dla niego radcę prawnego z

urzędu.

Zasadnicze

znaczenie

dla

rozstrzygnięcia

właściwego

umocowania

pełnomocnika ma stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5

czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008, nr 11, poz. 122). Uchwała ta posiada

moc zasady prawnej. Stwierdzono w niej jednoznacznie, że pełnomocnictwo

procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi

kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. Jak wynika z uzasadnienia

powyższego stanowiska za przyjętą wykładnią przemawia konieczność spełnienia

szczególnych wymagań formalnych i merytorycznych skargi kasacyjnej, co w

praktyce prowadzi do specjalizacji profesjonalnych pełnomocników w tym zakresie.

Udzielone pełnomocnictwo z urzędu nie obejmuje swoim zakresem

umocowania do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w

postępowaniu kasacyjnym.

Z tego powodu należało więc uznać, że pełnomocnictwo to nie spełniało

ustawowych wymogów. W

tej sytuacji bezprzedmiotowe było rozważenie

podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Z powyższych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 398 21 k.p.c. w

związku z art. 102 k.p.c.