II PK 289/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 289/11

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa M. D.

przeciwko Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska"

o przywrócenie do pracy i przywrócenie poprzednich warunków pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 10 czerwca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011 r. w

uwzględnieniu apelacji pozwanej zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego –

Sądu Pracy z dnia 30 marca 2011 r. i oddalił powództwo M. D. przeciwko Gminnej

Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w G. o przywrócenie do pracy i przywrócenie

poprzednich warunków pracy, a nadto oddalił apelację wniesioną przez powoda od

wymienionego wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy, odrzucił apelację powoda

co do roszczenia o odszkodowanie w kwocie 28.784 zł z tytułu mobbingu oraz

zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 167 zł tytułem kosztów procesu za

obie instancje.

Powód M. D. wywiódł skargę kasacyjną od wymienionego wyroku i opierając

ją na podstawie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z

art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., a także art.

382 k.p.c. i art. 386 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej został zawarty wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania

oparty na treści art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i

wskazujący, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada

również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne

skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do

rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej

jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a

jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście,

biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania

skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym)

środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej

charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania

prawa,

nie

będąc

instrumentem

weryfikacji

trafności

ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, poprzez

odwołanie się do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje

na oczywistą zasadność skargi, to w jego uzasadnieniu (sporządzonym odrębnie

od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) powinny znaleźć odpowiednie wywody

potwierdzające tę okoliczność. Skarga jest bowiem oczywiście uzasadniona, jeżeli

zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa,

zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez

potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub

stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami

interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN

15/01, OSNAPiUS 2002, nr 20, poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r., I PKN

157/01, OSNAPiUS 2003, nr 18, poz. 437), jest możliwe do przyjęcia tylko

wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby

głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości, gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są

zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez

doszukiwania się ich znaczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21

maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491 538), gdy orzeczenie jest niewątpliwie

sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa

(por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA

1963, nr 11, poz. 286). Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na przesłankę

zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje go zatem do przedstawienia

wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia

przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości,

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje

podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą

uwzględnieniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 grudnia 2009 r., II

PK 223/09, LEX nr 585777 oraz z dnia 3 lutego 2010 r., II PK 304/09, LEX nr

602695). Innymi słowy, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi,

to powinien zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista zasadność

będzie wynikała. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy

pobieżnej lekturze skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja

2010 r., V CSK 459/09, LEX nr 602638).

Powód, formułując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

odwołując się do regulacji zawartej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazał jedynie, iż

„skarga jest oczywiście uzasadniona (...), ponieważ w toku postępowania

apelacyjnego i podejmowania czynności decyzyjnych związanych z wydaniem

zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza,

jak i kontrolna tego sądu, których założenia i istota zostały wyjaśnione w uchwałach

Sądu Najwyższego – mających moc zasad prawnych – z dnia 23 marca 1999 r.,

Sygn. akt III CZP 59/98 (OSNC 1999, nr 7-8, poz. 124) i z dnia 31 stycznia 2008 r.,

Sygn. akt III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 56)”. Taki sposób uzasadnienia

zaistnienia przesłanki przedsądu, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, z

całą pewnością nie mógł jednakże przekonać Sądu Najwyższego o potrzebie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z tej przyczyny, iż jest ona oczywiście

uzasadniona. Przede wszystkim bowiem skarżący nie wymienił ani we wniosku o

przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania, ani też w bardzo lapidarnym

uzasadnieniu tego wniosku, konkretnych przepisów prawa materialnego lub prawa

procesowego, co do których występowałaby kwalifikowana postać ich naruszenia

oraz w ogóle nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, zarzucane sądowi drugiej instancji

niezrealizowanie funkcji rozpoznawczej oraz kontrolnej tego sądu. Nie jest zaś

rzeczą Sądu Najwyższego doszukiwanie się owych przepisów oraz argumentacji

potwierdzającej ich naruszenie w podstawach kasacyjnych i ich uzasadnieniu,

zwłaszcza że na tym etapie postępowania (przedsąd) podstawy kasacyjne nie

podlegają jeszcze badaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja

2010 r., II UK 274/09, LEX nr 585794). Wynika to stąd, że na tym etapie

przedmiotem badania dokonywanego przez Sąd Najwyższy jest tylko to, czy

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazuje i wykazuje choć jedną z podstaw

(przesłanek) przedsądu wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Natomiast podstawy

kasacyjne stanowią odrębny od przesłanek przedsądu element skargi, w związku z

czym nie zastępują one (ani ich uzasadnienie) i nie mogą zastąpić przesłanek

przedsądu. Innymi słowy podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero po

przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Trudno również uznać za odpowiedni

wywód o charakterze jurydycznym potwierdzający oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej cytowane wcześniej stwierdzenie użyte na uzasadnienie wniosku.

Niezależnie od powyższych argumentów Sąd Najwyższy zauważa i to, że nawet

pobieżna lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku musi dawać podstawy

do przyjęcia, iż chybiony jest postawiony sądowi drugiej instancji zarzut

niezrealizowania przez ten sąd jego „funkcji rozpoznawczej” oraz „kontrolnej”.

Wbrew tym twierdzeniom Sąd Okręgowy dokonał bowiem ustaleń faktycznych, na

których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz odniósł się (choć w sposób lakoniczny) do

wszystkich zarzutów sformułowanych w apelacjach obu stron postepowania.

Uzasadnił ponadto przyczyny, dla których uwzględnił apelację strony pozwanej oraz

nie uwzględnił apelacji powoda, a także zawartego w tej apelacji roszczenia o

odszkodowanie z tytułu „dyskryminacji lub mobbingu”.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, iż powód w

żaden sposób nie wykazał potrzeby rozpoznania jego skargi kasacyjnej. Dlatego,

na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł, jak w sentencji.