II PK 282/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 282/05

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa H. M.

przeciwko […] Bank Polski Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zadośćuczynienie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

H. M. zaskarżyła skargą kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 12

maja 2005 r., oddalający jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

w W. z dnia 21 kwietnia 2004 r., XII P ../03, oddalającego powództwo o

zadośćuczynienie. Wskazując jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie prawa

materialnego, a to: art. 23 k.c. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „pozwany

nie naruszył dóbr osobistych powódki w postaci zdrowia i czci zwalniając ją z pracy

w trybie art. 52 Kp”, art. 24 k.c. – poprzez przyjęcie, że działanie strony pozwanej

nie było bezprawne, art. 448 k.c. – poprzez wyrażenie stanowiska, że „powódce nie

należy się zadośćuczynienie za doznaną krzywdę spowodowaną naruszeniem jej

dóbr osobistych”, art. 300 k.p. – przez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie

mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, art. 77 w związku z art. 31

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – poprzez przyjęcie, że naruszenie dóbr

osobistych powódki „nie stanowiło naruszenia jej godności osobistej i w

konsekwencji jej roszczenie nie zasługuje na ochronę prawną”, oraz art. 52 § 1 pkt

1 k.p. – poprzez wyrażenie poglądu, że zastosowanie powołanego przepisu nie

nosi cech działania bezprawnego, a także naruszenie przepisów postępowania, a

mianowicie art. 328 § 2 k.p.c. – przez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i

art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez przyjęcie, że „bezprawne pozbawienie powódki przez

okres trzech lat pracy i zarobkowania przez pozwanego nie wyrządziło powódce

żadnej krzywdy, co nie jest zgodne z zasadami logicznego rozumowanie i

doświadczenia życiowego”, jej pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania” oraz o zasądzenie od

strony pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów zastępstwa według norm

przepisanych.

Jego

zdaniem,

rozpoznanie

skargi

kasacyjnej

uzasadnia

występowanie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba dokonania wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy

skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie

narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności wywodzonego

przez H. M. roszczenia o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia przez pracodawcę

jej dóbr osobistych poprzez rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Powołane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu cywilnego – art. 23, art. 24 i art.

448, Kodeksu pracy – art. 300 i art. 52 § 1 pkt 1, oraz Kodeksu postępowania

cywilnego – art. 233 § 1 i art. 328 § 2 – zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno w

doktrynie, jak i w orzecznictwie. Nie budzą one wątpliwości i nie wywołują

rozbieżności w orzecznictwie sądów. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne,

które stanowiłoby problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie

precedensowe dla innych podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu

Najwyższego. Sąd ten wielokrotnie wypowiadał się w kwestii naruszenia dóbr

osobistych pracowników oraz relacji przepisów prawa pracy do przepisów Kodeksu

cywilnego. Podkreślał zwłaszcza, że przepisy Kodeksu cywilnego, w tym także te,

które przewidują ochronę dóbr osobistych, nie mogą prowadzić do zanegowania,

czy wręcz unicestwienia sensu unormowań zawartych w Kodeksie pracy, które w

sposób wyczerpujący wyliczają roszczenia pracownika w razie wadliwego

rozwiązania z nim umowy o pracę. Rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę

(nawet wadliwe) wyklucza możliwość stosowania przepisów prawa cywilnego o

ochronie dóbr osobistych (art. 23 k.c., art. 24 k.c. i art. 448 k.c.), chyba że w

związku z tym rozwiązaniem pracodawca naruszy dobro osobiste pracownika poza

zakresem

stosunku

pracy,

podejmując

działania

nie

mieszczące

się

w

ukształtowanej przez ustawodawcę formie i treści czynności prawnej rozwiązującej

stosunek pracy (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada

2000 r., I PKN 537/00, OSNP 2002 nr 11, poz. 269).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 398 9 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.