II PK 279/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 279/04

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa G.J.

przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy w P.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 16 czerwca 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację powódki G. J. od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy w B. w sprawie przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy w P.

o przywrócenie do pracy, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji, w myśl

których powódka uchybiła terminowi określonemu w art. 264 § 1 k.p. do złożenie

odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, a skoro była prawidłowo pouczona o

sposobie i terminie odwołania, nie ma podstaw do przywrócenia tego terminu.

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją powódka i zarzucając naruszenie

przepisów postępowania – art. 328 § 2, 378 k.p.c. oraz prawa materialnego – art.

265 k.p. i art. 176 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wniosła o jego

zmianę i uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie o jego uchylenie

i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazała, iż „wydane

orzeczenie w sposób oczywisty narusza prawo zarówno materialne jak i

procesowe, prawa pracownika do obrony swoich praw”

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Warunek przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji

został wprowadzony art. 393³ § 1 k.p.c. ustawą z dnia 24 maja 2000r. o zmianie

ustawy

- Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i

rejestrze zastawów, o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o

komornikach i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 544). Ujęty on został w pkt 3, obok

pozostałych warunków kasacji, tj oznaczenia orzeczenia, od którego kasacja

została wniesiona, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz

wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego

uchylenia. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji są argumenty,

mające wykazać, dlaczego uzasadnione jest przyjęcie kasacji do rozpoznania.

Wiążą się one zatem z normą zawartą w art. 393 § 1 i 2 k.p.c., z której wynika, że

Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie

nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy zaskarżone orzeczenie

oczywiście nie narusza prawa lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. W

badanej sprawie żadna z tych okoliczności - wbrew odmiennym twierdzeniom

kasacji - nie występuje. Pełnomocnik powódki powołując się na oczywiste

naruszenie prawa jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie kasacji polemizuje w

istocie z ustalonym stanem faktycznym sprawy. W postanowieniu z dnia 17

października 2001 r., I PKN 157/01 (OSNAPiUS 2003 nr 18 poz. 437) Sąd

Najwyższy przyjął, że oczywiste naruszenie prawa jako przesłanka przyjęcia kasacji

do rozpoznania ma miejsce wówczas, gdy popełniony przez sąd drugiej instancji

błąd w wykładni lub zastosowaniu prawa jest wyraźnie widoczny bez pogłębionej

analizy wchodzących w grę przepisów. W rozpatrywanej sprawie nie ma potrzeby

dokonywania wykładni przepisów prawa, nie występuje też istotne zagadnienie

prawne, zaskarżony wyrok nie narusza prawa w oczywisty sposób ani nie zapadł w

warunkach nieważności postępowania.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 w związku z art.

3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.