II PK 273/05 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 11 maja 2006 r.

II PK 273/05

Uchwała rada gminy o odwołaniu sekretarza gminy ze stanowiska jest

jednocześnie aktem rozwiązującym stosunek pracy z powołania (art. 70 k.p. w

związku z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie: SN Katarzyna Gonera,

SA Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja

2006 r. sprawy z powództwa Janiny R. przeciwko Urzędowi Gminy w P. o ustalenie i

zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze z dnia 29 kwietnia 2005 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Jeleniej Górze oddalił powództwo Janiny R. o zasądzenie od pozwanego Urzędu Gminy w P. kwoty 10.594 zł tytułem wynagrodzenia za pracę za sierpień i wrzesień 2001 r. żądanego wraz z ustawowymi odsetkami.

Sąd ten ustalił, że Rada Gminy P. powołała powódkę z dniem 1 listopada

1999 r. na stanowisko sekretarza tej gminy. Dnia 11 kwietnia 2001 r., na wniosek

wójta, rada podjęła uchwałę o odwołaniu Janiny R. z zajmowanego stanowiska. W

dniu 12 kwietnia 2001 r. Wójt Gminy P. doręczył powódce pisemne oświadczenie o

rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, czego przyczyną miało być odwołanie jej ze stanowiska wcześniejszą

uchwałą rady. Dnia 1 czerwca 2001 r. strona pozwana wydała powódce świadectwo

pracy stwierdzające fakt rozwiązania stosunku pracy z dniem 31 maja 2001 r. na

podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p.

Sąd Rejonowy ustalił nadto, że wyrokiem z dnia 3 marca 2004 r. Wojewódzki

Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy P. w

przedmiocie odwołania sekretarza gminy, wskazując równocześnie, że uchwała ta

nie może być wykonana. Powołując się na ten wyrok, powódka w dniu 14 czerwca

2004 r. zwróciła się do strony pozwanej o rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron i złożyła jednocześnie rezygnację z funkcji sekretarza gminy. W odpowiedzi na ten wniosek pozwana poinformowała powódkę, iż nie znajduje podstaw do

uznania, ażeby strony po dniu 31 maja 2001 r. łączył stosunek pracy.

Oceniając w świetle tak ustalonego stanu faktycznego zasadność roszczenia

powódki, Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wykluczył bowiem możliwość zaakceptowania stanowiska powódki, iż nie doszło do rozwiązania

stosunku pracy, co stanowiło podstawę domagania się przez nią wynagrodzenia za

pracę stanowiącego przedmiot sporu w niniejszej sprawie. W szczególności za

błędny Sąd ten uznał pogląd Janiny R. dotyczący podmiotu uprawnionego do złożenia jej oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy, jakim według powódki była

wyłącznie rada gminy. Sąd Rejonowy stwierdził, że art. 4 ustawy z dnia 22 marca

1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.

1593) w brzmieniu obowiązującym w dniu 11 kwietnia 2001 r. wskazywał na kompetencję przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego do podejmowania w imieniu pracodawcy czynności w zakresie stosunku pracy wobec pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach i biurach wymienionych w art.

1 tej ustawy, czyli także wobec sekretarza gminy. Sąd Rejonowy powołał się też na

art. 31 § 1 k.p., zgodnie z którym za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną

czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką, albo inna wyznaczona do tego osoba i przenosząc te uregulowania

na grunt rozpoznawanej sprawy podniósł, że wójt gminy był uprawniony do zarządzania urzędem gminy, a do jego kompetencji należało także uprawnienie do rozwiązywania z sekretarzem gminy stosunku pracy, obejmujące wybór trybu tego rozwiązania. W ocenie Sądu Rejonowego, czynnością prawną rozwiązującą z powódką

stosunek pracy było zatem pisemne oświadczenie wójta z dnia 12 kwietnia 2001 r., a

nie uchwała rady gminy z 11 kwietnia 2001 r., która stanowiła jedynie podstawę do

złożenia przez wójta oświadczenia woli rozwiązującego stosunek pracy. W takiej sytuacji stwierdzenie nieważności tej uchwały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostaje bez znaczenia dla konieczności stwierdzenia, że z dniem 31

maja 2001 r. stosunek pracy został rozwiązany, a tym samym powództwo opierające

się na odmiennym założeniu uwzględnione być nie może.

Apelację powódki od tego wyroku oddalił Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. Sąd drugiej

instancji za trafne uznał stanowisko Sądu Rejonowego, iż Wójt Gminy P. był uprawniony do złożenia oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy z powódką, wyrażając jednocześnie pogląd, że nie ma to przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli bowiem nawet uznać, że czynnością prawną prowadzącą do

rozwiązania stosunku pracy była uchwała Rady Gminy P., to i tak brak jest podstaw

do stwierdzenia, iż stosunek pracy pomiędzy stronami trwa nadal. Prawo pracy nie

przewiduje bowiem nieważności z mocy prawa czynności prawnej prowadzącej do

rozwiązania stosunku pracy. Czynność taka wywołuje zatem wyrażony w niej skutek

także wtedy, gdy jest niezgodna z prawem, o ile skutek ten nie zostanie zniesiony

restytucyjnym orzeczeniem sądu pracy, wydanym wskutek uwzględnienia odwołania

wniesionego przez pracownika. Stosunek pracy istniejący pomiędzy stronami został

więc rozwiązany z dniem 31 maja 2001 r., a tym samym nie było przesłanek do

uwzględnienia roszczenia powódki o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania w gotowości do pracy, wywodzącego się z założenia, iż po dniu 31 maja 2001

r. strony pozostawały nadal w stosunku pracy.

Sąd Okręgowy zwrócił uwagę także na to, że art. 69 pkt 2 k.p. w brzmieniu

obowiązującym w dniu 11 kwietnia 2001 r., stanowiąc o stosowaniu do stosunku

pracy na podstawie powołania przepisów dotyczących umowy o pracę na czas nieokreślony, wyłączał jednocześnie możliwość stosowania przepisów regulujących rozpatrywanie sporów w części związanej z orzekaniem o bezskuteczności wypowiedzeń, o odszkodowaniu przewidzianym w razie wypowiedzenia umowy o pracę oraz

o przywracaniu do pracy. W świetle tego uregulowania powódce nie przysługiwało w

stosunku do pracodawcy żadne roszczenie z tytułu odwołania jej ze stanowiska w

sposób równoznaczny z wypowiedzeniem umowy o pracę. Tym samym stwierdzenie

w postępowaniu administracyjnym nieważności uchwały o odwołaniu powódki z zajmowanego stanowiska nie wywołało żadnych skutków w sferze stosunku pracy pomiędzy nią, a jej pracodawcą. Skutki takie mogłoby wywołać jedynie orzeczenie sądu

pracy, o ile ustawodawca przewidziałby jego materialne podstawy. Sąd drugiej instancji opowiedział się za stanowiskiem, że wobec wyłączenia przez ustawodawcę

możliwości domagania się przez pracowników powołanych określonych roszczeń w

związku z rozwiązaniem tego stosunku pracy, dochodzenie przed sądem pracy

stwierdzenia nieważności czynności prawnej prowadzącej do rozwiązania tego stosunku byłoby sprzeczne z przepisami prawa pracy.

W związku z powyższym, żądanie powódki zasądzenia na jej rzecz wynagrodzenia za okres po dniu 31 maja 2001 r. nie znajdowało, w ocenie Sądu Okręgowego, żadnych podstaw.

Powódka wniosła od wyroku Sądu Okręgowego skargę kasacyjną, opierając ją

na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 70 §

2 k.p. i 58 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 22 marca

1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.

1593 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że uchwała

Rady Gminy P. nie jest czynnością prawną wywołującą skutek w postaci rozwiązania

stosunku pracy nawiązanego na podstawie powołania oraz że wójt posiada uprawnienia do nawiązania i rozwiązania stosunku pracy z powołania. Wskazując na takie

zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości i o jego

zmianę poprzez uwzględnienie powództwa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt

3 ustawy o samorządzie gminnym organem wyłącznie właściwym do nawiązywania i

rozwiązywania stosunku pracy na podstawie powołania na stanowisku sekretarza

gminy jest rada gminy. Art. 70 § 2 k.p. stanowi zaś, że odwołanie jest równoznaczne

z wypowiedzeniem, a zatem do rozwiązania stosunku pracy wystarcza sam akt odwołania. Tym samym twierdzenia sądu drugiej instancji, jakoby odwołanie sekretarza

gminy miało charakter dwuetapowy są nieuprawnione. Podstawy dla takiego poglądu

nie można upatrywać, zdaniem skarżącej, w art. 4 pkt 4 ustawy o pracownikach samorządowych w brzmieniu obowiązującym w kwietniu 2001 r. (aktualnie art. 4 pkt 2a

tej ustawy). Przepis ten nie znajduje bowiem zastosowania do nawiązania i rozwiązania stosunku pracy z sekretarzem gminy, a to wobec wyraźnego przyznania kompetencji w tym zakresie wyłącznie radzie gminy. Oświadczenie Wójta Gminy P. było

zatem czynnością zbędną, w związku z czym nie mogło wywołać skutku w postaci

rozwiązania stosunku pracy z powódką. Do takiego skutku nie doprowadziła również

uchwała rady gminy w przedmiocie odwołania powódki ze stanowiska, ponieważ była

czynnością nieważną, co stwierdził wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skarżąca wskazała, że przepisy Kodeksu pracy nie regulują zagadnienia sankcji wadliwych czynności prawnych i dlatego w tym zakresie z mocy art. 300 k.p. znajdują

odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego, a w szczególności art. 58

k.c. Stanowisko Sądu Okręgowego, jakoby w stosunkach pracy nie miały zastosowania te sankcje, w tym nieważność bezwzględna, skarżąca uznała za nietrafne, powołując się na aktualne poglądy doktryny (glosy do wyroku Sądu Najwyższego z 27

marca 2000 r. w sprawie, której sygnatury nie oznaczono w uzasadnieniu skargi) i

wyraziła pogląd, że art. 58 k.c. powinien znaleźć w niniejszej sprawie zastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu, choć nie można odmówić trafności tym zarzutom skarżącej, które

dotyczą nieprawidłowego uznania przez Sąd Okręgowy kompetencji wójta gminy do

rozwiązania z sekretarzem gminy stosunku pracy.

Stosownie do treści art. 68 k.p. stosunek pracy nawiązuje się na podstawie

powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Takie przepisy zawiera ustawa z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, która w art. 2

pkt 3 stanowi, że sekretarz gminy jest pracownikiem samorządowym zatrudnianym

na podstawie powołania. Powołanie jest zaś jednostronnym aktem umocowującym

daną osobę za jej zgodą w charakterze określonego organu i jednocześnie nawiązującym stosunek pracy. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że do nawiązania

stosunku pracy na tej podstawie konieczne jest, poza aktem właściwego organu o

powołaniu na stanowisko, jakiekolwiek inne oświadczenie pochodzące od pracodawcy, czy organu bądź osoby reprezentującej pracodawcę. Z art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, że powoływanie i odwoływanie sekretarza gminy należy do wyłącznej właściwości rady gminy. Uchwała rady

gminy powołująca daną osobę na stanowisko sekretarza gminy prowadzi więc jednocześnie do nawiązania stosunku pracy na podstawie powołania. Podobnie odwołanie

ze stanowiska jest jednocześnie rozwiązaniem stosunku pracy nawiązanego na

podstawie powołania, przy czym skutek rozwiązujący może nastąpić albo niezwłocznie, albo po upływie okresu równego okresowi wypowiedzenia, w zależności od przyczyn odwołania. Co do zasady odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem

umowy o pracę (art. 70 § 2 k.p.), chyba że nastąpiło z przyczyn określonych w art. 52

lub 53 k.p., bowiem wówczas jest równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę bez

wypowiedzenia (art. 70 § 3 k.p.).

Wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, art. 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o

pracownikach samorządowych nie jest przepisem szczególnym w stosunku do art.

70 k.p. Określa bowiem jedynie organy bądź osoby uprawnione do dokonywania

czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za pracodawców samorządowych

wobec oznaczonego tam kręgu pracowników, podczas gdy powołanie i odwołanie

sekretarza gminy jest zastrzeżone dla organu niebędącego pracodawcą tego pracownika, co jest charakterystyczne dla stosunku pracy nawiązywanego na takiej

podstawie. Skoro zaś, jak wskazano wyżej, powołanie na stanowisko jest równoznaczne z nawiązaniem, a odwołanie ze stanowiska - z rozwiązaniem stosunku

pracy, to dla tych czynności sposób reprezentacji pracodawcy samorządowego pozostaje bez znaczenia. Nie ma bowiem możliwości stwierdzenia, że uprawnienia

wójta do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy wobec sekretarza gminy

wyłkluczją wyłączną właściwość rady gminy do powołania i odwołania sekretarza

gminy, a tylko w takiej sytuacji pogląd Sądu Okręgowego mógłby być uznany za

prawidłowy.

Rację ma zatem skarżąca, że czynnością prowadzącą do rozwiązania z nią

stosunku pracy mogła być jedynie uchwała rady gminy o odwołaniu ze stanowiska, a

nie oświadczenie woli wójta powołujące się na tę uchwałę i że w związku z tym przeciwny pogląd Sądu Okręgowego narusza prawo materialne w postaci art. 18 ust. 2

pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 70 § 2 k.p. i art. 4

pkt 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych w brzmieniu

obowiązującym do dnia 26 października 2002 r. Nie prowadzi to jednak do możliwości uwzględnienia skargi kasacyjnej, bowiem stwierdzenie, że czynnością rozwiązującą stosunek pracy była uchwała rady gminy odwołująca powódkę ze stanowiska

nie pozostaje w sprzeczności z poglądem Sądu drugiej instancji o rozwiązaniu tego

stosunku pracy z dniem 31 maja 2001 r. W szczególności brak jest podstaw do zanegowania stanowiska tego Sądu o względnej skuteczności czynności z zakresu

prawa pracy rozwiązujących stosunek pracy. Z utrwalonego w tym zakresie dorobku

judykatury wynika bowiem, że rozwiązanie stosunku pracy - nawet sprzeczne z prawem lub nieuzasadnione - nie jest nieważne z mocy prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 1997 r., I PKN 170/97, OSNAPiUS 1998 nr 8, poz. 239, wyrok

Sądu Najwyższego z 10 marca 2005 r., I PKN 241/04, OSNP 2005 nr 24, poz. 393).

Z konstrukcji i treści odpowiednich przepisów Kodeksu pracy (np. art. 44 i 45 k.p.,

czy art. 56 k.p.) wynika bowiem, że zarówno nieuzasadnione, jak i sprzeczne z prawem wypowiedzenie, czy rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę jest skuteczne

i prowadzi do ustania stosunku pracy, a skutek ten może być zniwelowany jedynie z

woli pracownika (wyrażonej przez wniesienie pozwu do sądu pracy) orzeczeniem

sądu o bezskuteczności wypowiedzenia, czy przywróceniu do pracy. Czynność

prawna pracodawcy zmierzająca do rozwiązania stosunku pracy, chociażby oczywiście wadliwa prawnie, jest więc skuteczna. Przepisy Kodeksu pracy nie przewidują w

żadnej sytuacji nieważności takiej czynności prawnej. Sprzeczne z prawem wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę prowadzi do rozwiązania umowy (por. wytyczne Sądu Najwyższego dotyczące wykładni art. 45 k.p. i praktyki sądowej stosowania tego przepisu w zakresie zasadności wypowiedzenia umowy o pracę zawartej

na czas nieokreślony; uchwała pełnego Składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP 10/85, OSNCP 1985 nr

11, poz. 164). Stwierdzenie wadliwości prawnej takiej czynności prawnej może nastąpić jedynie w orzeczeniu o jej bezskuteczności, o przywróceniu pracownika do

pracy, a także w orzeczeniu zasądzającym na jego rzecz odszkodowanie, jeżeli pracownik nie żąda przywrócenia do pracy albo jeżeli nie może domagać się przywrócenia do pracy. Skoro zaś przepisy prawa pracy normują skutki sprzecznych z prawem czynności prawnych pracodawcy, zmierzających do rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę, nie jest dopuszczalne w tej mierze stosowanie - wbrew treści

art. 300 k.p. - art. 58 § 1 i § 2 k.c. (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z

21 września 1989 r., III PZP 41/89, OSNCP 1990 nr 9, poz. 111).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie prezentowany jest zatem

pogląd, że przepisy prawa pracy nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności

czynności rozwiązujących stosunek pracy z mocy samego prawa, a skarżąca nie

przedstawiła żadnych argumentów, które mogłyby podważyć trafność tego stanowiska, co czyni jej zarzuty w tym zakresie nieuzasadnionymi. Brak jest zatem przesłanek do stwierdzenia, że do rozstrzygnięcia tej sprawy powinien być zastosowany art.

58 k.c. w związku z art. 300 k.p. Na taką konstatację nie ma przy tym wpływu okoliczność, że uchwała rady gminy o odwołaniu powódki ze stanowiska została uznana

za nieważną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak już bowiem

wyżej wskazano, powołanie i odwołanie ze stanowiska wywołuje jednocześnie skutki

w dwóch sferach, bo dotyczy umocowania danej osoby w charakterze organu i na-

wiązania bądź rozwiązania z nią stosunku pracy. Sądy administracyjne sprawują

kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na

(miedzy innymi) akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w

sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.). Nawiązanie i rozwiązanie stosunku pracy jest czynnością z zakresu prawa pracy, podejmowaną w przypadku stosunku pracy z powołania przez

organ działający na rzecz pracodawcy i wywołującą określone skutki w tej dziedzinie,

która ma bez wątpienia charakter cywilnoprawny zobowiązaniowy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mógł zatem rozstrzygać o istnieniu pomiędzy

pracownikiem a pracodawcą stosunku pracy. Jego skutki dotykające sfery publicznoprawnej nie mogą być bowiem przenoszone na stosunek o charakterze cywilnoprawnym zobowiązaniowym, jakim jest stosunek pracy. Podobne stanowisko zajął już Sąd

Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 2004 r., I PK 100/04 (OSNP 2005 nr 14, poz.

212), trafnie podnosząc w uzasadnieniu, iż przyjęcie w takiej sytuacji nieważności

odwołania wywołujący skutek również w dziedzinie stosunku pracy prowadziłoby do

efektów niemożliwych do zaakceptowania. Trzeba by było bowiem uznać, że w tym

samym czasie to samo stanowisko zajmowały dwie osoby lub że wszystkie czynności

podejmowane przez kolejną osobę powołaną na to stanowisko były nieważne. Reasumując, skutki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie rozciągają się

na sferę prawa pracy, a zatem również na tej podstawie nie można stwierdzić nieważności czynności rozwiązującej stosunek pracy z powódką.

Słusznie Sąd Okręgowy zanegował także możliwość dochodzenia przez pracownika odwołanego ze stanowiska przez uprawniony organ roszczenia o ustalenie

nieważności takiego odwołania, a tego rodzaju przesądzenia domagała się w istocie

skarżąca opierając żądanie zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania w gotowości do pracy na twierdzeniu, że w związku z nieważnością uchwały rady gminy

nie doszło do rozwiązania stosunku pracy. Roszczenia, jakie może zgłosić pracownik

odwołany ze stanowiska w związku z nieuzasadnionym lub niezgodnym z prawem

rozwiązaniem stosunku pracy określa Kodeks pracy. Wynikające z art. 69 k.p. ograniczenie uprawnień pracowników zatrudnionych na podstawie powołania w związku z

ich odwołaniem ze stanowiska, przez wyłączenie w szczególności stosowania przepisów dotyczących orzekania o bezskuteczności wypowiedzenia umowy o pracę i o

przywracaniu do pracy, powodują konieczność stwierdzenia, iż zgodnie z wolą usta-

wodawcy nie jest możliwa restytucja takiego stosunku pracy niezależnie od wadliwości czynności go rozwiązującej. Roszczenie o ustalenie nieważności odwołania,

zmierzając wprost do kontynuowania stosunku pracy, prowadziłoby zatem do obejścia tych ograniczeń. Trafnie zatem Sąd Okręgowy uznał, że takie roszczenie pracownikowi odwołanemu nie przysługuje, a stanowisko to znajduje pełne oparcie w

dotychczasowym orzecznictwie (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 września

1989 r., III PZP 41/89, OSNCP 1990 nr 9, poz. 111 i z dnia 23 marca 1993 r., I PZP

1/93, OSNCP 1993 nr 12, poz. 210).

Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, że brak jest

podstaw do uznania wadliwości uchwały rady gminy odwołującej powódkę za powodującą nieważnością czynności prawnej prowadzącej do rozwiązania stosunku

pracy, a tym samym na akceptację zasługuje pogląd Sądu drugiej instancji o rozwiązaniu łączącego strony stosunku pracy z dniem 31 maja 2001 r. Jak już bowiem

wskazano, również wadliwe czynności prawne dotyczące rozwiązania stosunku

pracy są skuteczne, w tym sensie, że prowadzą do ustania stosunku pracy. Roszczenie powódki o zasądzenie wynagrodzenia za okres po dniu 31 maja 2001 r. nie

mogło być więc uwzględnione, bowiem stron nie łączył już wówczas stosunek pracy.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji.