II PK 273/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 273/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa C. .

przeciwko Szkole Podstawowej w B.

o nawiązanie stosunku pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S.

z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt VI Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

C. J. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca

2004 r., VI Pa …/03, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy w G. z dnia 19 sierpnia 2003 r., P 299/02, oddalającego powództwo o

nawiązanie stosunku pracy. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 10 i art. 12 ustawy z dnia

28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych

ustaw (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.) oraz art. 42 k.p.,

pełnomocnik strony skarżącej wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a.

Zobowiązanie pozwanego do dokonania zmiany łączącej strony umowy o pracę

poprzez powierzenie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku

pracownika

obsługi

za

wynagrodzeniem

minimum

złotych

brutto

wynagrodzenia zasadniczego, przy niezmienionych pozostałych warunkach umowy

o pracę; b. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania za

naruszenie dyspozycji art. 12 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy i zmianie niektórych ustaw – w kwocie 460 [...] złotych za każdy

miesiąc począwszy od września 2002 r. do dnia realizacji roszczenia określonego w

pkt. 1”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu – Sądowi Pracy w S.”, oraz o

„zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego za

obie instancje oraz za instancję kasacyjną – według norm przepisanych”. Jego

zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest występowanie

istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie „czy w stanie prawnym sprzed 1

lipca 2003 r. art. 12 ustawy z dnia 8 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy – kształtował przysługujące pracownikowi roszczenie o ponowne nawiązanie

stosunku pracy tylko w przypadku, gdy pracodawca podejmuje decyzje o

ponownym zatrudnieniu pracowników w tej samej grupie zawodowej po ustaniu

stosunku pracy z danym pracownikiem, czy też roszczenie ukształtowane tym

przepisem przysługuje pracownikowi zwolnionemu z przyczyn określonych w art. 1

ust. 1 ustawy w przypadku ponownego zatrudnienia pracowników w tej samej

grupie zawodowej także w okresie pomiędzy złożeniem oświadczenia woli o

rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem a ustaniem stosunku pracy w

wyniku tego oświadczenia woli”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności zastosowania

wobec C. J. przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Podniesione w kasacji zarzuty dotyczące

naruszenia art. 1, art. 10 i art. 12 powołanej ustawy oraz art. 42 k.p., nie

uzasadniają jej rozpoznania. Pełnomocnik strony skarżącej nie określił bowiem na

czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów oraz czy i jaki wpływ mogło

ono mieć na wynik sprawy. Przedstawiona w kasacji okoliczność nie stanowi

istotnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji

Sądu Najwyższego. Powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy zostały

dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim – w

bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą one

wątpliwości interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.