II PK 272/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 272/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa C. S.

przeciwko Zespołowi Szkół Nr 2 w A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w .

z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt IV Pa 1…/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Czesława S. zaskarżyła kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 20 maja 2004 r., IV Pa 1…/04, oddalający jej

apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy we W. z dnia 25 lutego 2004

r., IV P …/03, oddalającego powództwo o zapłatę. Wskazując jako podstawę

kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 42 k.p. –

poprzez wyrażenie poglądu, że powołany przepis nie ma zastosowania w sprawie,

pełnomocnik strony skarżącej wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku przez

uwzględnienie apelacji”, „zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów

postępowania według norm przepisanych”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji przy

uwzględnieniu dotychczasowego postępowania”. Jego zdaniem, okolicznościami

uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest „brak orzeczenia Sądu Najwyższego

dotyczącego ewentualnych uprawnień nauczycieli mianowanych, pełniących inne

stanowiska kierownicze w szkołach, niż dyrektor i v-ce dyrektorzy – w przypadku

zmiany pensum lub odwołania ze stanowiska dotychczas pełnionego”, a także

„precedensowy charakter orzeczenia jakie Sąd Najwyższy wyda w przedmiotowej

sprawie, mogący stanowić istotną wskazówkę dla innych Sądów przy rozpoznaniu

podobnych toczących się spraw”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem sporu między stronami procesowymi była kwestia zasadności

zastosowania wobec C. S., nauczycielki mianowanej, instytucji wypowiedzenia

zmieniającego, o której stanowi art. 42 k.p. Powołany przepis Kodeksu pracy został

dostatecznie wyjaśniony zarówno w doktrynie, jak i, przede wszystkim, w bogatym,

utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzi on wątpliwości

interpretacyjnych

i

nie

wywołuje

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów.

Przedstawiona w kasacji okoliczność mająca uzasadniać jej rozpoznanie nie

stanowi istotnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie wymagałoby

interwencji Sądu Najwyższego. Sformułowane przez pełnomocnika skarżącej

zagadnienie nie stanowi problemu prawnego, tym bardziej istotnego, mającego

znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i nie wymagają ingerencji

Sądu Najwyższego.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.