II PK 270/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 270/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa W. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2008 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 25 kwietnia 2007 r.,

I. odrzuca skargę kasacyjną

II. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r., Sąd Okręgowy w W. zmienił wyrok

Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia 30 maja 2006 r. w punkcie pierwszym w ten

sposób, że w miejsce zasądzonego wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez

pracy zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. na rzecz W. G. kwotę

15.900 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, a w pozostałym

zakresie apelację strony pozwanej oddalił.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie

przepisów prawa materialnego oraz niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie

poprzez przyjęcie, że organizacja związkowa, której powód jest członkiem, nie

posiada statusu zakładowej organizacji związkowej w rozumieniu art. 32 w związku

z art. 251 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, skutkiem czego odmówiono

powodowi ochrony wynikającej z art. 32 ustawy o związkach zawodowych. W

związku z powyższym skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania oraz o zmianę wyroku w ten sposób, aby utrzymując w mocy cały

wyrok Sądu pierwszej instancji, apelację pozwanego w całości oddalić.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi

nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Spełnienie wymagania z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek.

Braki

skargi

kasacyjnej

w

zakresie

wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków

formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania

do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku

o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego uzasadnienie ma taką samą wagę i

znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi kasacyjnej, to podlega badaniu

według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria pozostałe. W

konsekwencji

brak

w

skardze

kasacyjnej

odpowiadającego

ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 398 4 § 1 pkt

3 k.p.c.) jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie skargi kasacyjnej

przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. (por. także postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC z 2006 r., z. 4, poz.

75).

Skarga kasacyjna powoda nie spełnia istotnego wymogu formalnego z art.

398 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem zawarty w niej wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania nie zawiera uzasadnienia. Za takowe nie może być uznane

stwierdzenie skarżącego, że „skarga kasacyjna jest konieczna i uzasadniona”.

Należy bowiem mieć na uwadze, że z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność

powołania się nie na samą „zasadność”, ale na „oczywistą zasadność” skargi oraz

wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Sam zarzut naruszenia (nawet

oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepublikowane i orzeczenia

tam powołane).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na

podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

/tp/