II PK 269/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 269/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa I. G.

przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 lutego 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 21 kwietnia 2008 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego

strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 21 kwietnia 2008 r. oddalił apelację powoda od

wyroku Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2007 r., którym oddalono jego powództwo

przeciwko pozwanemu Bankowi o wypłatę części wynagrodzenia, tzw. bonusa

rocznego, w pełnej wysokości. Sądy nie uznały za zasadne twierdzenie powoda o

porozumieniu z pracodawcą o wyłączeniu z reguł wypłaty bonusa współczynnika

lojalnościowego, uzależniającego jego wysokość od dalszego trwania zatrudnienia.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie skargi wskazał na podstawy z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., „z

uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie poczynione przez Sąd II instancji ustalenia

spowodowały wydanie orzeczenia niezgodnego z porządkiem prawnym oraz z

podstawowymi zasadami prawa pracy, które ma ze swej istoty pełnić ochronną

funkcję dla słabszej strony stosunku pracy jaką jest pracownik. W ocenie

skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Przedstawione istotne

zagadnienie prawne to: „1) czy w sytuacji ustalenia przez Sąd nagannego,

niezgodnego z prawem prowadzenia akt osobowych przez pracodawcę ciężar

dowodu, iż w aktach znajdowały się istotne z punktu widzenia interesów

pracownika, przekazane do tychże akt dokumenty, spoczywa na pracowniku ?; 2)

czy znajdujące się w aktach osobowych pracownika nie podpisane przez

pracownika ani pracodawcę dokumenty, w sytuacji jednoznacznego stanowiska

pracownika o braku zgody na znajdowanie się nich konkretnych zapisów w

szczególności brak naniesionych przez niego uwag, można traktować jako

zaakceptowane i ustalone z pracownikiem zasady wynagradzania pracownika ?; 3)

czy w związku z faktem, iż tzw. „noty techniczne” ustalające zasady wynagradzania

pracowników są załącznikami do umowy o pracę, mogą być negocjowane przez

osoby nie wskazane w treści art. 3 ze zn. 1 kp i jaki charakter należy nadać takim

negocjacjom oraz notom gdy: a) uzgodnione w tym trybie noty są następnie

włączane do akt osobowych pracowników; b) uzgodnienia i tryb podejmowanych

ustaleń są respektowane przez pracodawcę w jednym roku zaś podważane w

następnym bez uzasadnionych przyczyn”.

W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został oparty na podstawach,

które uzasadniałyby jego uwzględnienie.

Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych skargi (art. 398 4 § 1 pkt 2

k.p.c.), które podlegają ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania.

Przedmiotem analizy jest sam wniosek o przyjęcie skargi i jego uzasadnienie.

Ustawodawca wyraźnie wyodrębnia te elementy konstrukcyjne skargi (art. 3984 § 1

pkt 2 i 3 k.p.c.). Podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie nie zastępują więc wniosku

o przyjęcie skargi i jego uzasadnienia. Inna jest ich funkcja, gdyż skarga kasacyjna

nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia. Tę wyjątkowość skargi łączy się z

wskazanymi w niej podstawami (przesłankami) przedsądu.

Od razu należy też zauważyć, że Sąd Najwyższy jest związany ustalonym

stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c. i art. 3983 § 3 k.p.c.), co skutkuje ujemnie

dla wniosku, gdyż twierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1

pkt 4 k.p.c.), niezasadnie zawęził do takich ustaleń, a nie do ocen prawnych

(„poczynione przez Sąd II instancji ustalenia spowodowały wydanie orzeczenia

niezgodnego z porządkiem prawnym oraz z zasadami prawa pracy, które ma ze

swej istoty pełnić ochroną funkcję dla słabszej strony stosunku pracy jaką jest

pracownik”). Otóż utrwalone jest już w orzecznictwie stanowisko, że odwoływanie

się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia we

wniosku wywodu prawnego wykazującego, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie wniosku jest lakoniczne, nie operuje prawem materialnym i nie

wykazuje, że jego naruszenie jest oczywiste. Kwestionowanie prawidłowości

subsumcji nie mogłoby też pomijać wskazanego związania co do ustalonego stanu

faktycznego (art. 39813 § 2 k.p.c.).

Przytoczone wyżej (in extenso) trzy kwestie, wbrew skarżącemu, nie stanowią

istotnego zagadnienia prawnego, którego dotyczy przesłanka przedsądu z art. 3989

§ 1 pkt 1 k.p.c. Chodzi w niej bowiem o problem doniosły jurydycznie i o ważkim

znaczeniu dla systemu prawa. Wymagałoby to przede wszystkim jego klarownego

postawienia z odwołaniem do określonych norm prawnych (przepisów). Oczywiście

po uprzedniej gruntownej analizie prawa oraz orzecznictwa, na bazie której

określone istotne zagadnienie prawne mogłoby zostać postawione i stanowić

dopiero podstawę do przyjęcia takiego zagadnienia przez Sąd Najwyższy.

Rozpoznanie skargi w głównej mierze warunkowane jest interesem publicznym

(rozwojem i wykładnią prawa). Natomiast przytoczone wyżej kwestie sprowadzają

się tylko do zwykłej wykładni i stosowania prawa w konkretnym stanie faktycznym.

To zaś nie stanowi przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 k.p.c. W przeciwnym razie

skarga kasacyjna nie miałaby granic i byłaby zwykłym środkiem zaskarżenia a

postępowanie kasacyjne kolejną instancją.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawił i nie wykazał

przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., dlatego orzeczono jak w

sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.