II PK 267/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 267/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf

w sprawie z powództwa G.J.

przeciwko E. Spółce Akcyjnej

o przywrócenie warunków pracy i płacy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 22 lutego 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 9 czerwca 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. oddalił powództwo G. J.

przeciwko E. Sp. Akcyjna o przywrócenie warunków pracy i płacy. W ocenie sądu

przyczyna dokonanego zgodnie z prawem wypowiedzenia zmieniającego była

precyzyjna i szczegółowo uzasadniona, a także zasadna merytorycznie.

Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył powód. Na rozprawie apelacyjnej złożył

też wniosek o wyłączenie sędziego sądu rejonowego.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r. oddalił apelację uznając,

iż w sprawie nie zachodziły żadne przesłanki wyłączenia sędziego z urzędu, a w

zakresie pozostałej procedury wyłączania sędziego wniosek jest spóźniony. Sędzia

bowiem wydał wyrok, a powód nie zgłaszał na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego żadnych zarzutów co do prawidłowości postępowania i procedowania

sądu. W zakresie zarzutów materialnych Sąd drugiej instancji w pełni podzielił

pogląd sądu rejonowego i jego rozstrzygnięcie.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu drugiej instancji wniósł powód, zarzucając

temu wyrokowi naruszenie art. 49 k.p.c. i stwierdzając, że skarga jest oczywiście

uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany podniósł, iż zarzuty skarżącego

w zakresie procedowania sądu są bezzasadne, a wniosek o wyłączenie sędziego

można złożyć jedynie w sądzie, przed którym sprawa się toczy. Na poparcie swych

tez pozwany przedstawił orzeczenie SN z 1 lipca 1998 r., I PKN 222/98 (OSNP

1999/15/483).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Obowiązkiem

procesowym skarżącego w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) jest przedstawienie argumentów,

które będą nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., a nie będą ograniczać się jedynie do

powtórzenia ich treści oraz nie będą pozostawać w oderwaniu od podstawy

faktycznej i prawnej orzeczenia, będącego przedmiotem kontroli kasacyjnej

(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002 nr 12, poz. 151; z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC

2006 nr 7-8, poz. 135; z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037, z dnia

11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753, z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK

277/07, LEX nr 449015 oraz z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr

424365).

W rozpoznawanej sprawie żadna z okoliczności opisanych w art. 3989 § 1

k.p.c nie zachodzi. Szczególnie pozbawione jest uzasadnienia prawnego

twierdzenie, iż skarga jest oczywiście zasadna gdyż Sąd Okręgowy wadliwie

zinterpretował treść art. 49 k.p.c. W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. trzeba wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona, a nie

norma prawna została naruszona w sposób ewidentny. Nawet jednak w tym

ostatnim przypadku należy wykazać, na czym polega i z czego wynika ocena

skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Skarżący nie wykazała, iż

zaskarżone orzeczenie jest ewidentnie błędne, zostało ferowane z oczywistym

naruszeniem prawa i stąd nie powinno funkcjonować w obrocie prawnym (por.

postanowienie SN z dnia 21 maja 2008 r., IV CSK 162/08). Skarżący przedstawił

jedynie swoją ocenę procedowania Sądu Okręgowego, szczególnie wskazując na

rzekome błędy w tym postępowaniu w zakresie oceny treści art. 49 k.p.c. ,

wskazując tylko na ewentualne uchybienie procesowe i trafność swej interpretacji,

w myśl której wniosek złożony w trakcie postępowania apelacyjnego, o wyłączenie

sędziego, który wydał wyrok w pierwszej instancji nie jest spóźniony i powinien być

rozpatrywany jako wniosek o wyłączenie sędziego.

Interpretacja skarżącego nie jest trafna co do zasady. Zgłoszenie wniosku o

wyłączenie sędziego orzekającego w pierwszej instancji na rozprawie apelacyjnej

jest spóźnione. Stosownie do art. 49 k.p.c. wniosek o wyłączenie sędziego strona

zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym rozprawa się toczy. Z

kolei art. 52 §1 k.p.c. stanowi, iż o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd, w którym

sprawa się toczy. De lege lata brakuje zatem możliwości orzekania przez sąd II

instancji o wyłączeniu sędziego sądu pierwszej instancji na wniosek zgłoszony

przez stronę dopiero w trakcie postępowania apelacyjnego. Nie można bowiem

tego wniosku traktować jako wniosku o wyłączenie sędziego sądu apelacyjnego;

nie może też – powtórzmy to raz jeszcze - rozpatrywać wniosku o wyłączenie

sędziego – co do zasady- sąd wyższej instancji. Przepis mówi bowiem o sądzie, w

którym sprawa się toczy.

Ad casum sąd apelacyjny powinien tylko odnieść się do twierdzenia strony o

braku bezstronności sędziego, jako do kolejnego zarzutu apelacji w motywach

wyroku (art. 328 § 2 k.p.c.).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.