II PK 260/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 260/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Zakładowi Obsługi Komunalnej w Ś.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ś.

z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

A. B. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 23 kwietnia

2004 r., VII Pa …/04, którym Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 8

grudnia 2003 r., IV P …/03, oddalający powództwo A. B. o odszkodowanie z tytułu

rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, w ten sposób, że zasądzone od

powoda na rzecz strony pozwanej koszty procesu obniżył do kwoty 360 zł, a w

pozostałej części apelację oddalił. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 137 w związku z art. 138 ustawy z

dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr

15, poz. 148 ze zm.) – poprzez wyrażenie poglądu, że „powodowi można przypisać

odpowiedzialność za dyscyplinę budżetową”, oraz art. 30 § 4 k.p. – poprzez

przyjęcie, że podana przez stronę pozwaną przyczyna wypowiedzenia umowy o

pracę jest prawdziwa i konkretna, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku w całości

i uwzględnienie powództwa w całości”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpoznania, przy

uwzględnieniu

kosztów

postępowania

kasacyjnego”.

Jego

zdaniem,

okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest potrzeba wykładni art.

137 w związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych „w przedmiocie

interpretacji tych przepisów w sposób rozszerzający krąg osób odpowiedzialnych

za naruszenie dyscypliny budżetowej, w szczególności w aspekcie stosowania tej

odpowiedzialności jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas

nieoznaczony, zgodnie z art. 30 § 4 k.p.”, a także oczywiste naruszenie powołanych

przepisów prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności rozwiązania

stosunku pracy z A. B. przez Zakład Obsługi Komunalnej w Ś. Powołane przez

stronę skarżącą w petitum skargi kasacyjnej przepisy – art. 30 § 4 oraz art. 137 w

związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych – zostały dostatecznie

wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i, przede wszystkim, w bogatym, utrwalonym i

jednolitym

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego.

Nie

budzą

one

wątpliwości

interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Podniesiony

przez pełnomocnika skarżącej zarzut oczywistego naruszenia powołanych

przepisów oraz jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się

w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału

dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste

naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia

dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie SN z dnia 8 czerwca 1934 r., C III

76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.

1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie

prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to

uczynił Sąd ocenie dowodów. Należy podkreślić, co wielokrotnie znalazło już wyraz

w judykaturze Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną autonomię sądów

orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć wyjątkowo, tylko

wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami postępowania

dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.