Supreme Court dismisses appeal for dismissal of labor contract termination due to missed appeal deadline. The court rejects the claim that the appeal was timely filed. The court rules that missing the appeal deadline bars the claim regardless of the termination date. The court finds the evidence proves the appeal was filed late. The court dismisses the cassation appeal based on procedural time limits. The court upholds the lower court's decision on procedural grounds. The court determines the appeal was untimely and thus inadmissible. The court concludes the claim is barred by the expiration of the appeal period. The court rejects the argument regarding the mailing date of the appeal. The court affirms the dismissal of the claim for wrongful termination damages.

Sygn. akt II PK 257/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. S.

przeciwko K.T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o odszkodowanie, premię i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 kwietnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 8 kwietnia 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powód B. S. domagał się zasądzenia od pozwanej K.T. Spółka z o.o. w W.

kwoty 35.045 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia

zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o

pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz tytułem odszkodowania za

naruszenie zakazu dyskryminacji w zatrudnianiu. Następnie rozszerzył powództwo

o kwotę 8.739,63 zł. wraz z ustawowymi odsetkami, na którą składały się kwota

5.239,63 zł. tytułem premii za IV kwartał oraz kwota 3.500 zł. tytułem nienależnie

pobranych opłat za używany przez powoda służbowy telefon i samochód.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych G. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę

5. 235, 63 zł. brutto tytułem premii wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 lutego

2007 r. do dnia zapłaty (pkt I); oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II).

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy po

rozpoznaniu apelacji powoda od powyższego wyroku Sądu Rejonowego jedynie

sprostował zaskarżony wyrok w ten sposób, że zamiast kwoty „5.235,63” wpisał

kwotę „5.239,63” natomiast apelację oddalił.

Sąd drugiej instancji odnosząc się do żądania powoda odszkodowania za

niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia podzielił

stanowisko Sądu pierwszej instancji, że oświadczenie woli pracodawcy o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało skutecznie złożone

powodowi w dniu 23 stycznia 2007 r. Odwołanie powoda od rozwiązania umowy o

pracę bez wypowiedzenia i związane z nim żądanie odszkodowania jest spóźnione

(art. 264 § 2 k.p.) ponieważ pozew został złożony do sądu w dniu 8 lutego 2007 r.,

a termin do jego wniesienia upłynął w dniu 6 lutego 2007 r. Wobec powyższego,

zbędne było rozpoznanie zarzutów apelacji powoda dotyczących ustaleń

faktycznych odnośnie zasadności rozwiązania z powodem umowy o pracę bez

wypowiedzenia.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył skargą kasacyjną powód w

części oddalającej apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie żądania

odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów

prawa o rozwiązywaniu umów w kwocie 21. 027 zł. Skarga kasacyjna ma dwie

podstawy.

W ramach podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucono

niewłaściwe zastosowanie art. 264 § 2 k.p. przez przyjęcie, że odwołanie powoda

od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone

z opóźnieniem.

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania skarga zarzuca

naruszenie:

a)

art. 316 § 1 k.p.c przez wydanie wyroku bez uwzględnienia całości

stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, tj. z

pominięciem dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym

pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, z datą 6 lutego

2007 r., co doprowadziło do uznania, że odwołanie powoda zostało

wniesione z opóźnieniem;

b)

art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny

dowodów polegające na dowolnej ocenie dowodów i braku

wszechstronnej

oceny

wszystkich

istotnych

dowodów

przez

pominięcie dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym

pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, z datą 6 lutego

2007 r., co doprowadziło do uznania, że odwołanie powoda zostało

wniesione z opóźnieniem;

c)

art. 316 § 1 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. przez wydanie wyroku bez

uwzględnienia całości stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia

rozprawy oraz bez uwzględnienia wszystkich zarzutów apelacji

przez brak rozpoznania zarzutu apelacji dotyczącego błędu w

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku Sądu

pierwszej instancji polegającego na przyjęciu, że w sytuacji, w której

u

pracodawcy

brak

było

jakichkolwiek

pisemnych

regulacji

zakazujących ujawniania wysokości wynagrodzeń pracowników, a

powód nie został indywidualnie zobowiązany do utrzymywania w

tajemnicy wyżej wymienionych informacji, u pozwanego istniał

niepisany

obowiązek

zachowania

w

tajemnicy

informacji

o

wysokości wynagrodzeń współpracowników, który należał do

kategorii podstawowych obowiązków pracowniczych powoda, który

to błąd doprowadził do naruszenia przepisów prawa materialnego –

art. 52 § 1 pkt 1 k.p. przez przyjęcie, że przesłanie przez powoda w

dniu 19 stycznia 2007 r. współpracownikom z działu e-maila

zawierającego dane dotyczące wysokości premii pracowników

działu stanowiło przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o

pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. w

części oddalającej apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie żądania

odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów

prawa o rozwiązywaniu umów w kwocie 21.027 zł. i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania we wskazanym wyżej zakresie oraz

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje lub orzeczenie co

do istoty sprawy w części zaskarżonej poprzez uwzględnienie powództwa co do

kwoty 21.027,00 odszkodowania i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd drugiej instancji

wydając wyrok nie uwzględnił całości stanu rzeczy w chwili zamknięcia rozprawy,

pominął bowiem znajdujący się w aktach sprawy dowód z potwierdzenia nadania

listem poleconym pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z datą 6 lutego 2007 r. Wobec

tego nawet, gdyby przyjąć, że rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło w

dniu 23 stycznia 2007 r. to odwołanie od rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia, złożone w dniu 6 lutego 2007 r., zostało złożone w terminie z art.

264 § 2 k.p.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezachowanie przez pracownika terminu do zaskarżenia czynności prawnej

pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy (art. 264 k.p.) wyłącza potrzebę

rozważenia zasadności i legalności przyczyn rozwiązania umowy o pracę (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2001 r. I PKN 693/00, OSNP

2003/22/539).

Powyższa sytuacja stanowi

podstawę zaskarżonego wyroku i sytuacji tej

dotyczą obie podstawy skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej nie jest

kwestionowana ocena prawna zaskarżonego wyroku co do

konsekwencji

prawnych niezachowania określonego w art. 264 k.p. terminu do odwołania od

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Nie są też kwestionowane

ustalone w zaskarżonym

wyroku daty złożenia powodowi oświadczenia

pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, oraz że w związku

z tym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6 lutego 2007 r.

Sąd drugiej instancji ustalił, że „pozew noszący datę 6 lutego 2007 r. do

Sądu złożył w dniu 8 lutego 2007 r. jego kwalifikowany pełnomocnik”. W związku ze

stwierdzeniem uchybienia terminu określonego w art. 264 § 2 k.p., Sąd rozważał

– jak to określił dla porządku – czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy powoda,

jednakże na podstawie wyjaśnień powoda, ustalił, że w okolicznościach podanych

przez powoda „nie może być mowy o braku winy po stronie powoda w uchybieniu

terminu”.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej jej podstawa nie obejmuje kwestii

związanych z przywróceniem terminu w trybie art. 265 k.p. Jedynym dotyczącym

podstawy prawnej oddalenia roszczeń pozwu ustaleniem zakwestionowanym w

skardze kasacyjnej jest

data wniesienia odwołania. Skarżący powołuje się na

załącznik nr 1 do notatki służbowej z dnia 15 maja 2007 r. (k. 2 akt), na którym –

według skarżącego – znajduje się nierozpatrzone przez Sąd drugiej instancji

„potwierdzenie nadania listu poleconego nr 154017248 z datą 06 lutego 2007 r.,

które to potwierdzenie stanowi dowód złożenia odwołania od rozwiązania umowy o

pracę.

Powyższy zarzut jest bezzasadny, gdyż – wbrew twierdzeniu skarżącego –

notatka służbowa, na którą się on powołuje dokładnie odpowiada ustaleniom Sądu.

W notatce tej stwierdza się, że „W dniu 15 maja 2007 r. do sekretariatu Wydziału

Pracy stawił się r. pr. G. K. który poinformował, że w dniu 8 lutego 2007 r., wysłał

do Sądu listem poleconym z powództwa B.a S. przeciwko K.T. Sp. z o.o. (na

potwierdzenie czego złożył dowód nadania listu w urzędzie pocztowym)”. Ponadto

w notatce tej zapisano, że pozew B.

S. został zarejestrowany przez biuro

podawcze 13 lutego 2007 r.

Także dołączone do tej notatki „potwierdzenie nadania”, na które powołuje

skarżący zawiera stempel pocztowy z datą 8 lutego 2007 r., co jednoznacznie

potwierdza treść notatki i stanowi niebudzącą wątpliwości podstawę ustalenia

dokonanego przez Sąd.

Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności skargi Sąd Najwyższy orzekł

na podstawie art. 39814 k.p.c.

/tp/