II PK 256/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 256/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf

w sprawie z powództwa J.D.

przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bank Polski S.A.

o odszkodowanie z tytułu dyskryminacji i zadośćuczynienie pieniężne z tytułu

mobbingu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 27 kwietnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powódka domagała się od pozwanego Powszechnej Kasy Oszczędności

Bank Polski S.A. odszkodowania z tytułu dyskryminacji i zadośćuczynienia za

mobbing.

Wyrokiem z dnia 28 września 2010 r., Sądu Okręgowego powództwo zostało

oddalone w całości. Na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych Sąd uznał, że

powódka nie podlegała mobbingowi. Wielokrotne przenosiny powódki na nowe

stanowiska nie miały na celu jej prześladowania czy nękania, podyktowane były –

częściowo – prośbami samej powódki, w części potrzebami zakładu pracy. Nie

doszło do nieuzasadnionej odmowy skierowania jej na szkolenia, w zakresie

którego szkolenie miało dotyczyć powódka była bowiem szkolona wcześniej. Nie

powierzano jej zadań poniżej kwalifikacji a na pracę, którą jej początkowo

powierzono wyraziła zgodę zawierając umowę o pracę. Nie była także powódka w

pracy szykanowana czy obrażana, kierowane pod jej adresem uwagi po części

stanowiły element typowych i występujących w środowisku pracy konfliktów, po

części wynikały z zachowań samej powódki. Reasumując, Sąd nie stwierdził, by w

relacji pracodawcy do powódki występowały jakiekolwiek zachowania, dające się

zakwalifikować jako mobbing. Sąd nie stwierdził także, by powódka była

dyskryminowana w zakresie warunków wynagradzania czy dostępu do szkoleń.

Apelację powódki od tego wyroku oddalił Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 27

kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny przyjął, że na podstawie materiału dowodowego

zgromadzonego w sprawie Sąd Okręgowy poczynił właściwe ustalenia faktyczne i

prawidłowo ocenił ten materiał. Podkreślił, że powódka nie miała zaniżonej oceny

przydatności zawodowej, wręcz przeciwnie, była osobą ambitną. Natomiast praca

powódki była przez jej przełożonych oceniana negatywnie, podobnie jak naganne

zachowania

powódki

(wielokrotne

przypadku

opuszczenia

pracy

bez

usprawiedliwienia), z którego to powodu wypowiedziano powódce umowę o pracę.

Sąd Apelacyjny podzielił także wyrażoną przez Sąd Okręgowy ocenę, iż powódka

nie uprawdopodobniła faktu nierównego jej traktowania względem innych

pracowników. Roszczenie odszkodowawcze związane z dyskryminacją wymagało

zatem także oddalenia.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wywiódł pełnomocnik

powódki. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał

potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie tj. pojęcia

„mobbing” a konkretnie wykładni, czy zachowania polegające na stopniowym i

długotrwałym odsuwaniu pracownika od pracy, organizowaniu miejsca pracy w

zakurzonych pomieszczeniach bez dziennego światła, zmuszanie do siedzenia na

połamanym fotelu, ciągłe przenoszenie na kolejne stanowiska pod presją

zwolnienia jest mobbingiem w rozumieniu art. 943 § 2 k.p.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania.

Oceniając samą treść wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wypada

zauważyć, że wykazuje on potrzebę wykładni przepisów. Potrzeba ta, tak jak

występowanie w sprawie zagadnienia prawnego, nie może sprowadzać się do

pytania o sposób rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie SN z dnia 10 maja 2007 r.,

III UZP 1/07). Powinna ona obejmować wątpliwości co do elementów hipotezy lub

dyspozycji normy prawnej, możliwości ich różnego rozumienia popartych

rozbudowanym wywodem argumentacyjnym. Wywodu takiego skarga nie zawiera.

Natomiast w ujęciu skargi wątpliwości sprowadzają się do kwalifikacji prawnej

określonych faktów. Tej kwalifikacji dokonały już sądy powszechne i nie stanowi roli

Sądu Najwyższego dokonywanie ponownej oceny tej kwestii. Nie jest też rolą Sądu

Najwyższego domyślanie się, w której z płaszczyzn definicji mobbingu kwestie

przedstawione przez skarżącą wymagają wyjaśnienia.

W skardze kasacyjnej nie wskazano także, czy wątpliwości mają charakter

poważny czy też wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zdawkowe

stwierdzenie, że takie wątpliwości występują w judykaturze nie ma żadnego waloru

merytorycznego.

Rozbieżności

te

winny

zostać

wykazane

z

powołaniem

rozstrzygnięć, w których się ujawniły, czego w skardze brakuje. Nie wynika z niej

także, że wątpliwości te są poważne ani dlaczego skarżący je za takie uznaje.

Niezależnie od tego sposób sformułowania tych wątpliwości wyraźnie

wskazuje, że za ich pomocą skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne i ocenę

prawną dokonaną w dotychczasowym postępowaniu. Wypada zatem przypomnieć,

że występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (ewentualnie

wykazywanie rozbieżności w judykaturze) w świetle utrwalonego orzecznictwa

Sądu Najwyższego musi wiązać się z okolicznościami konkretnej sprawy (np.

postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2005 r., III PK 93/04). Przez okoliczności

sprawy należy w szczególności rozumieć stan faktyczny sprawy ustalony w toku

postępowania przed sądami powszechnymi. Sąd Najwyższy widzi konieczność

podkreślenia, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawy skargi kasacyjnej nie mogą

stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. W konsekwencji

nie można także kwestionować ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej przez

formułowanie zagadnienia prawnego, które kwestionuje stan faktyczny i ocenę

materiału dowodowego przyjętą za podstawę orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.