II PK 254/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 254/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa C.D.‎przeciwko P. (…) Spółka Akcyjna w W. Zakład (…) w G.‎o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu ,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 lutego 2014 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G.‎z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 17 maja 2013 r. Zarzucono naruszenie art. 183c k.p. w związku z art. 183a k.p. w związku z art. 6 k.c., art. 183c k.p., art. 183d k.p., art. 227 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 321 § 1 k.p.c.Skarga ma być oczywiście uzasadniona. Wskazano także, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, „bowiem zgodnie z art. 183d k.p., tylko osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.

Z kolei zgodnie z art. 321 § 1 k.p.c., sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Jak wynika z treści uzasadnienia skarżonego wyroku, Sąd Okręgowy uznał, iż w stosunku do powoda miało miejsce naruszenie zasady równego traktowania z uwagi na fakt, że jego wynagrodzenie za pracę było wypłacane w niższej wysokości niż wynagrodzenie innego maszynisty - M.S.”.W dalszej części skargi stwierdzono, że „w ocenie pozwanego, w związku z powyższym w analizowanej sprawie istnieje potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów art. 183d k.p. oraz art. 321 § 1 k.p.c. przez udzielenie przez Sąd Najwyższy odpowiedzi na następujące pytania:

1) czy nastawienie psychiczne pracodawcy winno być uwzględniane przez sąd pracy przy orzekaniu o zasądzeniu odszkodowania należnego jako sankcja za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu?, 2) czy pracodawcy, który przejął w trybie art. 231 k.p. grupę pracowników zatrudnionych na tych samych stanowiskach pracy, w której to grupie istniały różnice w wysokości wynagrodzeń na tych samych stanowiskach pracy jeszcze przed przejściem, można podstawić zarzut umyślnego naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu w sytuacji, gdy ze względu na trudną sytuację finansową, przez pewien czas po przejęciu, nie dokonuje zmian istniejącego stanu rzeczy i nie dokonuje podwyżek wynagrodzeń nie tylko pracownikom mniej zarabiającym, ale wszystkim pracownikom?, a ponadto, 3) czy w sytuacji, gdy pracownik - powód naruszenia zasady równego traktowania w wynagradzaniu upatruje w wypłacaniu mu niższego wynagrodzenia niż konkretnie wskazanym przez tego pracownika innym pracownikom, Sąd orzekający w sprawie, stwierdzając bezzasadność stanowiska powoda ma prawo jednocześnie z urzędu dokonać porównania wynagrodzenia powoda z wynagrodzeniem innego pracownika niewskazanego przez powoda i na tej podstawie stwierdzić istnienie naruszenia w stosunku do powoda zasady równego traktowania i zasądzić na jego rzecz z tego tytułu odszkodowanie?”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328).Już na wstępie należy zauważyć, że ujęte w skardze przesłanki przedsądu wzajemnie się wykluczają – nie można twierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona (co ma miejsce wówczas, gdy stwierdzone naruszenia prawa są widoczne prima facie, bez pogłębionej analizy prawnej) i że jednocześnie w sprawie występują poważne zagadnienia prawne, które wymagają zaangażowania Sądu Najwyższego w dokonanie pogłębionej interpretacji niejasnych przepisów (postanowienie SN z 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, niepubl.).Całkowicie niezrozumiałe jest wskazane w skardze istotne zagadnienie prawne, które sprowadza się do trzech zdań oznajmiających.

Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego (postanowienie SN z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienia SN z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231, 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, LEX nr 570112).W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślano bowiem, że powołanie się na występowanie w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości wymaga sformułowania określonych wątpliwości i wykazania, że są one poważne.

Bez wyjaśnienia i wykazania, jakie wątpliwości interpretacyjne pojawiają się w związku z wykładnią wskazanych przepisów, Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienia z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43, tak też w postanowieniu z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522).Co więcej, Sąd Najwyższy nie przyjmuje skargi kasacyjnej do rozpoznania, w której jako przyczynę przyjęcia przedstawia się potrzebę wyjaśnienia przepisów prawa, jeśli nie miałoby to znaczenia dla rozpoznania jej podstaw (postanowienie SN z 3 listopada 2010 r., III UK 56/10, niepubl.).W tym kontekście można przytoczyć fragment z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym stwierdzono, między innymi, że „nie sposób również przyjąć, aby Sąd Rejonowy obarczył pozwanego winą za nierówne ukształtowanie wynagrodzeń pracowników, przyjmując jednocześnie, że różnice w wynagrodzeniach zasadniczych wynikały z przejęcia przez pozwanego pracowników z takimi wynagrodzeniami od poprzedniego pracodawcy ,,P.” S.A.

Sąd ten wskazał jedynie, że zapis porozumienia z dnia 30 grudnia 2010 r., na które powoływał się pozwany i z którego wywodził, że zróżnicowanie wysokości wynagrodzenia maszynistów usprawiedliwione było niemożnością zmiany warunków wynagradzania przez pozwanego pracodawcę — nie stał na przeszkodzie wyrównaniu wynagrodzeń pracowników do poziomu innych pracowników, którzy otrzymywali wyższe wynagrodzenia. Sąd Rejonowy słusznie podkreślił, że okoliczność, iż inny podmiot nie stosował w sposób prawidłowy zasad równego traktowania pracowników w zakresie wynagrodzenia nie może stanowić podstawy do utrzymywania nieuzasadnionego prawnie stanu rzeczy”.Stwierdzono także, że „Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że pozwany pracodawca nie wykazał zobiektywizowanego kryterium usprawiedliwiającego zróżnicowanie wynagrodzenia w odniesieniu do M.S., którego wysokość wynagrodzenia wynosiła 1 700 zł brutto miesięcznie, natomiast powoda 1 550 zł brutto miesięcznie”.Ze względu na powyższe, skargi nie można było uznać jako nadającej się do przyjęcia do rozpoznania.