II PK 252/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 252/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Państwowemu Instytutowi Geologicznemu

o odszkodowanie i uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 7 kwietnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powód w pozwie skierowanym przeciwko Państwowemu Instytutowi

Geologicznemu wnosił o uznanie za bezskuteczne rozwiązanie umowy o pracę ew.

o przywrócenie do pracy. W pozwie wskazał, że przyczyna wypowiedzenia umowy

o prace była nieprawdziwa, a nadto doszło do naruszenia przepisów o konsultacji

związkowej Pozwany Instytut wnosił o oddalenie powództwa. Pozwany wskazywał,

że przyczyna wypowiedzenia była likwidacja stanowiska pracy.

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. oddalił powództwo. W

motywach orzeczenia sąd wyjaśnił, iż ad casum doszło do rzeczywistej likwidacji

stanowiska pracy. Dodatkowo podniósł, że zmiana na stanowisku Dyrektora

Instytutu nie pozostawała bez wpływu na reorganizację i likwidację stanowiska

pracy powoda.

Ponadto sąd pierwszej instancji ocenił, iż w sprawie nie naruszono art. 38

k.p. Apelację od tego orzeczenia wniósł powód, domagając się uchylenia wyroku i

zmiany przez uwzględnienie w całości.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r., apelacje oddalił,

wskazując, że ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny sprawy zasługuje na

aprobatę bowiem znajduje pełne potwierdzenie. W ocenie Sądu Okręgowego w W.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż przyczyna rozwiązania z powodem

stosunku pracy merytorycznie zasadna. Dodatkowo ustosunkował się do zarzutu

naruszenia art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach

wskazując, iż do takiego naruszenia nie doszło. Także pracodawca prawidłowo

typował powoda do zwolnienia z pracy.

Skargę kasacyjną od orzeczenia Sadu Okręgowego wniósł powód,

zarzucając mu naruszenie prawa materialnego i procesowego i wnosząc o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Jako podstawę przyjęcia skargi do

rozpoznania powód przedstawił pytanie czy wypowiedzenie umowy może być

uzasadnione w sytuacji gdy przyczyna wypowiedzenia – likwidacja stanowiska

pracy jest co prawda prawdziwa ale motywem jej dokonania był wyłącznie zamiar

pozbycia się pracownika zajmującego to stanowisko i przyczyna ta była wywołana

względami osobistymi lub politycznymi. Czy w takich okolicznościach sąd pracy

powinien badać motywy jakimi kierował się pracodawca likwidując to stanowisko.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ma podstaw do przyjęcia skargi do rozpoznania.

1. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

orzecznictwie sądów,

3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

rozbieżności

w

W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Skarżący

przedstawia jedynie swoją ocenę wyroku i stanu faktycznego sprawy, zmierza też

do ustalenia okoliczności faktycznych na nowo. Zmierza do wykazania, że

likwidacja stanowiska była fikcyjna w tym sensie, że niepotrzebna i zmierzająca

jedynie do pozbycia się pracownika z pracy. Przy czym przedstawione pytanie do

rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy nie zawiera żadnego problemu ogólnej

natury, który wymagałby ponownego rozważenia w szerszym kontekście. W

gruncie rzeczy odpowiedź na pytanie ma rozstrzygnąć o roszczeniu powoda.

Rozstrzygnięcie sprawy natomiast zostało już dokonane w świetle ustalonego stanu

faktycznego. Rozstrzygnięcie jest trafne. Jak wykazało postępowanie dowodowe

wypowiedzenie było uzasadnione likwidacją stanowiska pracy, która była realna.

Natomiast sąd nie bada, czy trafna merytorycznie, od strony biznesowej. Zgodnie z

wyrokiem SN z 5 września 2001 r., sygn. 613/00, OSNP 2003/15/351nie jest co

prawda wystarczająca sama likwidacja stanowiska, gdyż wymagane jest także

zbadanie

związku

przyczynowego

miedzy

likwidacją

a

dokonanym

wypowiedzeniem. Problem ten także w sprawie był analizowany, skoro oceniano,

czy dobór pracowników do zwolnienia

był trafny. Ponadto trzeba przyjąć, że

wykazanie związku przyczynowego miedzy likwidacją a wypowiedzeniem umowy

jest dokonane wówczas, gdy pracownik był zatrudniony na likwidowanym

stanowisku pracy. Likwidacja stanowiska pracy pracownika wywołuje bowiem

prawno-materialny skutek w postaci niecelowości dalszego zatrudniania powoda.

Innymi słowy likwidacja stanowiska pracy jako przyczyna uzasadniająca

wypowiedzenie umowy zawartej na czas nieokreślony stanowi przesłankę

zasadności rozwiązania z pracownikiem tej umowy o pracę.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na

zasadzie art. 3989 § 1 k.p.c.