II PK 249/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 249/04

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa R. K. i in.,

przeciwko KWK N.

o wynagrodzenie za pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2005 r.,

kasacji powoda W. F. od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W. F. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 13 maja

2004 r., III A Pa …/04, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 2 lutego 2004 r., VII P …/01,

oddalającego powództwo o wynagrodzenie za pracę. Wskazując jako podstawę

kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 241 26 § 1 k.p. – poprzez

wyrażenie poglądu, że „powód nie mógł zasadnie budować swojego roszczenia o

wynagrodzenie [...] pomimo postanowień zakładowego układu zbiorowego pracy

mniej

korzystnych

od

obejmującego

powoda

ponadzakładowego

układu

zbiorowego pracy”, jego pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku

Sądu

Apelacyjnego we W.”, oraz „uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego [...] i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ś. do ponownego

rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje”.

Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest oczywiste

naruszenie prawa „poprzez przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 24126

§ 1 k.p. stanowiący, że postanowienia układu zakładowego nie mogą być mniej

korzystne

dla

powoda

od

postanowień

obowiązującego

układu

ponadzakładowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności roszczenia W.

F. o

wypłatę

wynagrodzenia

za

pracę

w

wysokości

wynikającej

z

Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Podniesiony przez skarżącego

zarzut oczywistego naruszenia prawa „poprzez przyjęcie, że w sprawie nie ma

zastosowania art. 24126 § 1 k.p.” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi

kasacyjnej sprowadza się w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską

oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania

kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach

zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub

jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy,

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie

tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika (por.

orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935

r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości (por.

orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.

1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie

prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to

uczynił Sąd ocenie dowodów.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.