II PK 247/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 247/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z powództwa K. W.

przeciwko SKF Polska S.A.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 stycznia 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych

z dnia 18 maja 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł

(sto

dwadzieścia)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r. Sąd Okręgowy, Sąd Pracy w W. oddalił

apelację K. W. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 listopada 2009 r. ustaliwszy,

że przyczyny wskazane w oświadczeniu pozwanego pracodawcy rzeczywiście

zaistniały i przyjąwszy, że stanowiły uzasadnioną przyczynę rozwiązania z

powodem umowy o pracę (art. 45 § 1 w związku z art. 30 § 4 k.p.).

W skardze kasacyjnej powód wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. albo orzeczenie co

do istoty sprawy zgodnie z pozwem, w oparciu o zarzut naruszenia prawa

materialnego – art. 31 k.p. „przez przyjęcie, że oświadczenia T. G., zgodnie z

którymi pracodawca puszcza w niepamięć dotychczasowe uchybienia powoda

obowiązkom pracowniczym nie mogą być traktowane jako czynności pracodawcy w

sprawach z zakresu prawa pracy” oraz art. 45 § 1 w związku z art. 30 § 4 k.p. przez

przyjęcie, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy uzasadniały

wypowiedzenie umowy o pracę. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie art. 321

§ 1 k.p.c. przez przekroczenie granic żądania pozwu i uwzględnienie przy ocenie

zasadności wypowiedzenia przyczyny, która nie była wskazana w treści

wypowiedzenia umowy.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się

na oczywistą zasadność skargi, skoro „dzień wcześniej pracodawca uznał, iż te

same uchybienia nie przeszkadzają w dalszym zatrudnianiu powoda oraz dał

powodowi szansę poprawy”, oraz na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego, polegającego na konieczności rozstrzygnięcia kwestii, czy

„powierzenie danej osobie w sposób dorozumiany określonych czynności

władczych z zakresu prawa pracy przysługujących pracodawcy (ustanowienie tej

osoby przełożonym wobec innych pracowników) może być uznane za udzielenie w

sposób

dorozumiany

pełnomocnictwa

uprawniającego

tę

osobę

do

reprezentowania pracodawcy wobec podległych jej pracowników”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty

jednocześnie na twierdzeniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

oraz że skarga jest oczywiście uzasadniona. Tymczasem przesłanki określone w

art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana

za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć

naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, iż

konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w

tej sprawie zagadnienia prawnego.

W związku z tym motywacja wniosku jest nieprzekonywująca, niezależnie od

tego, że ujęte w skardze jako istotne zagadnienie prawne, mające uzasadnić

przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianą w art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., nie ma istotnego znaczenia, gdyż odnosi się wyłącznie do oceny

konkretnego stanu faktycznego sprawy niestanowiącego przedmiotu kontroli

kasacyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99,

OSNAPiUS 2000 Nr 23, poz. 865 oraz art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.), orzekając o kosztach postępowania na podstawie

art. 98 k.p.c.