Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious procedural defects and non-justiciable fact-finding errors.

Sygn. akt II PK 245/09

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa K. K.

przeciwko Bankowi Gospodarki Żywnościowej S.A.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego […]

z dnia 28 kwietnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy oddalił

apelację powódki K. K. od wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 kwietnia 2008 r., oddalającego powództwo

przeciwko Bankowi Gospodarki Żywnościowej Spółce Akcyjnej o odszkodowanie

(pkt I wyroku) i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 450 zł tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa prawnego strony pozwanej w instancji odwoławczej (wyrok II).

W

uzasadnieniu

Sąd

Okręgowy

uznał,

że

Sąd

pierwszej

instancji

przeprowadził wyczerpujące, wnikliwe i uwzględniające wszystkie podnoszone

przez strony okoliczności oraz zgłaszane w toku procesu wnioski dowodowe, na

którego podstawie prawidłowo przyjął, że wypowiedzenie powódce umowy o pracę

pismem z dnia 31 stycznia 2008 r. było uzasadnione. Z przeprowadzonego

postępowania dowodowego wynikało, że miała miejsce rzeczywista likwidacja

stanowiska pracy powódki, ponieważ jej obowiązki i zadania zostały w dużej mierze

przejęte przez dyrektora departamentu, który był jej bezpośrednim przełożonym,

częściowo zaś zostały przekazane innej komórki. Sąd zwrócił uwagę, że oryginały

Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Księgi Głównej oraz Aneksu nr 1 do

tego Regulaminu, wprowadzające zmiany w strukturze organizacyjnej pozwanego

pracodawcy, zostały na żądanie powódki przedłożone na rozprawie w dniu 17

kwietnia 2008 r. i wtedy powódka nie kwestionowała ich autentyczności, czyniąc z

tego zarzut dopiero w apelacji. Zgodnie z art. 381 k.p.c. Sąd drugiej instancji może

pominąć fakty i dowody podważające autentyczność dokumentu, który został

przedstawiony

w

toku

postępowania

pierwszoinstancyjnego

przez

stronę

przeciwną. Znając przyczynę wypowiedzenia, której zasadność i prawdziwość była

przedmiotem badania przez Sąd pierwszej instancji, powódka mogła stosowne

zastrzeżenia w tym zakresie zgłosić na tym etapie postępowania. Ponadto

umieszczenie podpisów na stronie tytułowej wymienionych dokumentów, zamiast

na jej końcu, nie przesądza o braku ich mocy obowiązującej.

W

skardze

kasacyjnej

pełnomocnik

powódki

zarzucił

naruszenie

następujących przepisów: 1/ art. 245 k.p.c. w związku z art. 78 k.c. przez uznanie,

że przedstawione przez pozwanego dowody w postaci: nie podpisanego

Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Księgi Głównej z dnia 1 stycznia 2008

r. oraz nie podpisanego Aneksu Nr 1 do tego Regulaminu z dnia 31 stycznia 2008 r.

są dokumentami oraz obowiązującymi wewnętrznymi aktami normatywnymi i że na

ich podstawie w Departamencie Księgi Głównej wprowadzone zostały zmiany

organizacyjne, 2/ art. 378 §1 k.p.c., przez nierozpatrzenie części zarzutów apelacji,

3/ art. 391 §1 w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. przez zaniechanie

wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału dowodowego oraz nie

wskazaniu dowodów, na których oparł się Sąd, przyjmując, że stanowisko

zajmowane przez skarżącą zostało rzeczywiście zlikwidowane dlatego, że jej

zadania i obowiązki zostały przejęte częściowo przez Dyrektora Departamentu

Księgi Głównej a częściowo przekazane innej komórce. Jako okoliczność

uzasadniającą

przyjęcie

skargi

do

rozpoznania

wskazano

jej

oczywiste

uzasadnienie ze względu na oczywiste naruszenie art. 245 k.p.c. i art. 378 § 1

k.p.c. oraz rażące naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. i art. 238 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie nadawała się do przyjęcia jej do rozpoznania. Jako

okoliczności, które miały uzasadniać jej merytoryczne rozpoznanie jej autor wskazał

oczywiste naruszenie przepisów art. 245 i art. 378 § 1 k.p.c. oraz rażące

naruszenie art. 233 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. Tak wskazane okoliczności - w

uzupełnieniu braków skargi kasacyjnej - są oczywiście nietrafne, dlatego że zarzut

naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. usuwa się spod rozeznania kasacyjnego z uwagi na

treść art. 3983 § 3 k.p.c., który stanowi, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Zarzut naruszenia art.

328 § 2 k.p.c. jest chybiony, ponieważ Sąd drugiej instancji należycie uzasadnił

swój pogląd, wykazując, że likwidacja stanowiska pracy skarżącej przez przejęcie

jej zadań przez innych pracowników pozwanego była prawdziwa i uzasadniała

wypowiedzenie jej umowy o pracę w ramach racjonalnej „optymalizacji”

zatrudnienia. Natomiast zarzut naruszenia art. 245 k.p.c. w związku z art. 78 k.c.

nie był oczywistym naruszeniem prawa już dlatego, że taka kwalifikowana wada

wskazywana jako okoliczność uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania musiałaby być widoczna dla każdego od razu i bez potrzeby badania

akt sprawy oraz dokonywania szczegółowej kwalifikacji prawnej. Tymczasem w

ocenie prawnej sprawy decydującego znaczenia nie miało to, czy sporne

zakładowe regulacje organizacyjne były prawidłowo sygnowane, ale to, że została

miarodajnie ustalona (art. 39813 § 2 k.p.c.) rzeczywista redukcja etatu skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w

zgodzie z art. 3989 § 2 k.p.c.