II PK 243/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 243/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o ustalenie istnienia stosunku pracy, diety, dodatek delegacyjny, dodatek za pracę

w warunkach szkodliwych, ekwiwalent za odzież roboczą i pranie odzieży roboczej,

premie, wynagrodzenie za pracę i pracę w godzinach nadliczbowych, bony

socjalne, odszkodowanie, zwrot kosztów dojazdu i sprostowanie dokumentu PIT

11,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 11 lutego 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego na rzecz

adw. H. L. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o kwotę

należnego podatku od towarów i usług tytułem kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

w

postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie o ustalenie

stosunku pracy, diety, dodatku delegacyjnego, dodatku za pracę

w warunkach

szkodliwych, ekwiwalentu za odzież roboczą i pranie odzieży roboczej, premie,

wynagrodzenie za pracę i prace w godzinach nadliczbowych, bony socjalne,

odszkodowanie, zwrot kosztów dojazdu i sprostowanie dokumentu PIT-11 - oddalił

apelację powoda.

Skarga kasacyjna powoda zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie

przepisów prawa materialnego - art. 22 § 1 i § 11 k.p., art. 734 k.c. oraz prawa

procesowego – art. 381 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi kasacyjnej powód

wskazuje potrzebę dokonania wykładni art. 22 § 1 1 k.p. budzącego poważne

wątpliwości, który wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, czego przykładem

są orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2010 r., II PK 354/09, LEX nr

598002 oraz z dnia 5 maja 2010 r., I PK 8/10, LEX nr 602668. Z jednej strony

podkreśla się zatem, iż decydujące dla ustalenia charakteru umowy jest jej

wykładnia na podstawie art. 65 k.c., z drugiej strony podkreśla się, iż oprócz

badania postanowień umowy należy badać faktyczne warunki jej wykonywania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.

podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie

występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.398 9 § 1 i 2

k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne

(co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z

reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670),

czy

istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i

wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także

badanie, czy skarga jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi

jawić się jako rażące i od razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej

analizy naruszenie prawa wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a

nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 398 13 § 1

k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu,

jakkolwiek może ją także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach

przedsądu.

Oceniając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania

przesłanek pozwalających na przyjęcie skargi tej do rozpoznania. W szczególności

nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego

Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą

rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia

proceduralne.

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za

prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądów obu instancji. Ponadto

skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej

instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2

k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Także orzeczenia

Sądu Najwyższego przytoczone przez powoda w skardze w oderwaniu od

konkretnych ustaleń faktycznych w danej sprawie, nie może przesądzać o sposobie

załatwienia przedmiotowej sprawy. Wykładnia art. 22 kodeksu pracy jest

ugruntowana a orzecznictwo bogate i ujednolicone. Zgodnie z tym orzecznictwem

przyjmuje się, że wobec różnych cech charakterystycznych wykonywania

zatrudnienia na podstawie umowy o pracę i umów cywilnoprawnych, dla oceny

rodzaju stosunku prawnego decydujące jest ustalenie, które z tych cech mają

charakter przeważający. Weryfikacja tej oceny, dokonanej przez Sąd drugiej

instancji, jest w postępowaniu kasacyjnym możliwa wówczas, gdy była rażąco

nieprawidłowa. Tymczasem skarżący, pomimo wskazania podstawy naruszenia

przepisów prawa materialnego, w rzeczywistości oczekuje od Sądu Najwyższego

dokonania ponownej oceny przeprowadzonych dowodów w niniejszej sprawie,

celem ustalenia istnienia stosunku pracy.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.