II PK 242/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 242/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Z. K., M. N.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwo Skarbu Państwa w B. o

zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 22 stycznia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w E.

z dnia 20 kwietnia 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w E. na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w B. zasądzającego

powodom Z. K. i M. N. kwoty wskazane w sentencji wyroku tytułem zapłaty za

pracę w godzinach nadliczbowych od pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Sądu Okręgowego

pełnomocnik pozwanej będący radcą prawnym w ramach obowiązku, o którym

mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 – przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania i jego uzasadnienia wskazał, że:

„1) W niniejszej sprawie zachodzi konieczność wykładni przepisów prawa

budzących poważne wątpliwości tj. przepisu art. 151 § 1 kodeksu pracy (w

poprzednim stanie prawnym art. 133 § 1 ) w zw. z art. 149 Kp i art. 6 Kc

poprzez jednoznaczne określenie co należy rozumieć poprzez pracę w

godzinach nadliczbowych, w szczególności, czy praca wykonywana przez

pracownika ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy wbrew treści

stosunku pracy łączącego go z zakładem pracy bez wyraźnego polecenia i bez

zgody pracodawcy, może być uznana za pracę w godzinach nadliczbowych,

gdzie ewidencja tego czasu pracy wykonywanej poza obowiązującymi normami

czasu pracy jest prowadzona wbrew przepisom obowiązującym w zakładzie

pracy przez samego pracownika. Czy można uznać w świetle artykułu 6 Kc, że

pracownik, znając obowiązujące w zakładzie pracy przepisy prawa pracy

dotyczące sposobu ewidencjonowania czasu pracy - w niniejszej sprawie był on

rejestrowany w przypadku pracy wykonywanej przez powodów w dzienniku

brygadzisty - w sposób skuteczny przenosi ciężar dowodu na pozwanego –

pracodawcę, przedkładając samodzielnie prowadzony wykaz przepracowanych

godzin nadliczbowych nie zatwierdzony przez pracodawcę, w sytuacji gdy

ewidencja czasu pracy prowadzona przez pracodawcę jest nierzetelna? W

dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego brak jest jednoznacznego

stanowiska w przedmiocie wykładni powyższych przepisów w zakresie wyżej

przedstawionym,

2) Ponadto w sprawie zachodzi konieczność wykładni przepisu art 8

Kodeksu pracy w zakresie czy pracownicy (powodowie), którzy nie kwestionują

w czasie trwania stosunku pracy dokumentacji pracy pracodawcy, wysokości

otrzymywanego wynagrodzenia, ilości przepracowanych godzin pracy, nie

informują pracodawcy o konieczności zmiany systemu pracy, mają możliwość

dochodzenia swoich roszczeń po zakończeniu umowy o pracę jednocześnie

zarzucając

pracodawcy

nierzetelność

w

prowadzeniu

dokumentacji

pracowniczej, której prawdziwość wcześniej potwierdzali podpisami i w żaden

sposób nie kwestionowali. Czy zatem takie postępowanie pracowników, zmiana

ich stanowiska co do prowadzonej dokumentacji nie może być traktowana jako

nadużycie prawa podmiotowego. W dotychczasowym orzecznictwie brak jest

wykładni art. 8 Kodeksu pracy dotyczącym jak dalece trwa ochrona pracownika,

który miał możliwość zareagować na nieprawidłowości w dokumentacji

pracowniczej prowadzonej przez pracodawcę.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca strona pozwana we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnieniu powołując się na potrzebę wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) stawia szereg pytań, które stoją w

sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez Sądy, a stanowiącymi podstawę

faktyczną zaskarżonego wyroku. Tymczasem Sąd drugiej instancji podzielając w

tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji uznał, że pozwany pracodawca

wyraził zgodę na pracę powodów w godzinach nadliczbowych. Dokumentacja

pozwanego w zakresie ewidencji czasu pracy powodów była nierzetelna.

Prowadzenie ewidencji czasu pacy jest obowiązkiem pracodawcy, który skutkuje

tym, że w razie sporu to pracodawcę obciąża obowiązek udowodnienia

rzeczywistego czasu pracy pracownika z uwzględnieniem godzin nadliczbowych.

Kontrolki pracy przez powodów, w których ewidencjonowali oni swój czas pracy,

były akceptowane przez pracodawcę. To ze względu na ustalone okoliczności nie

powstało w sprawie zagadnienie jakiejś sprzeczności między dochodzonymi w

sprawie roszczeniami a stosunkami między powodami a pracodawcą w czasie

zatrudnienia. Nie budzi w tym kontekście zastrzeżeń stanowisko

wyroku, że

pracownik nie ma obowiązku w czasie trwania stosunku pracy zgłaszać

pracodawcy swoje roszczenia, czy wytykać mu błędy w prowadzonej dokumentacji.

Na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest

dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego

orzeczenia.

Podnoszone przez skarżącą zagadnienia dotyczące wykładni art. 151 § 1

k.p. były już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 14 maja 1998 r., I PKN 122/98 – OSNP 1999/10/343, wyrok

SN z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 665/98 – OSNP 2000/14/535, wyrok SN z dnia 4

października 2000 r., I PKN 71/00 – OSNP 2002/10/231).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznając, że nie zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

postanowił jak w sentencji.