II PK 236/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 236/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa A. C.

przeciwko Osiedle B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 30 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia

30 kwietnia 2010 r. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego

– Sądu Pracy w K. z dnia 8 grudnia 2009 r., przywracającego powódkę A. C. do

pracy w spółce z o.o. „Osiedle B.” w G. na poprzednie warunki pracy i płacy.

Pozwana wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na

podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 52 § 2 k.p.,

art. 52 § 1 k.p. w związku z art. 100 § 1 i § 2 pkt 4 k.p. i art. 52 § 2 w związku z art.

300 k.p. i w związku z art. 112 k.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i

oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, albo o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości oraz uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy

Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. .

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z

uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej złożonej przez pozwaną znajduje się wniosek o

przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na to, że w sprawie występują istotne

zagadnienia prawne. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że skarżąca wykazała

potrzebę zaangażowania Sądu Najwyższego w tej sprawie. Powołanie się na tego

rodzaju przesłankę „przedsądu” wymaga bowiem sformułowania takich zagadnień

oraz przedstawienia argumentów prawnych, które wykażą możliwość różnorodnej

oceny zawartego w nim problemu. Jeżeli zaś chodzi o samo sformułowanie

zagadnienia prawnego, podnieść należy dodatkowo, że zgodnie ze stanowiskiem

wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i

uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do

tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd

odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie

winno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu,

który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd

Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą

Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej

Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,

poprzez

ochronę

obowiązującego

porządku

prawnego

przed

dowolnością

orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).

Nie można uznać zatem za zagadnienie prawne pytania o to, „czy

rozpoczęcie biegu terminu 1 miesiąca do rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia z winy pracownika następuje w momencie uzyskania przez osoby

uprawnione do rozwiązania umowy o pracę jakiejkolwiek informacji o nagannym

postępowaniu pracownika, czy też dopiero od momentu kiedy osoby uprawnione

uzyskały wiedzę dostatecznie sprawdzoną i wystarczająco przekonywującą”, skoro

w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że miesięczny

termin zakreślony w art. 52 § 2 k.p. zaczyna biec od dnia, w którym wiadomość o

postępowaniu

pracownika

uzyska

pracodawca

(osoba

uprawniona

do

podejmowania czynności z zakresu prawa pracy w jego imieniu) - (por. wyroki SN:

z 17 grudnia 1997 r., I PKN 432/97, OSNP 1998 nr 21, poz. 625; z 7 grudnia 1999

r., I PKN 431/99, OSNP 2001 nr 9, poz. 300; z 7 grudnia 1999 r., I PKN 439/99,

OSNP 2001 nr 9, poz. 301; z 11 kwietnia 2000 r., I PKN 590/99, OSNP 2001 nr 18,

poz. 558; z 5 lipca 2002 r., I PKN 389/01, OSNP 2004 nr 8, poz. 135 oraz z 29

czerwca 2005 r., I PK 233/04, OSNP 2006 nr 9-10, poz. 148). Uzyskanie przez

pracodawcę wiadomości" - w rozumieniu art. 52 § 2 k.p. - oznacza wiadomości na

tyle sprawdzone, aby pracodawca mógł nabrać uzasadnionego przekonania o

nagannym postępowaniu danego pracownika (por. wyrok SN z 28 października

1976 r., I PRN 74/76, OSNCP 1977 nr 5-6, poz. 100; z glosą J. Krzyżanowskiego,

OSPiKA 1977 nr 7-8, poz. 127; por. też wyrok z 28 kwietnia 1997 r., I PKN 111/97,

OSNP 1998 nr 4, poz. 122). Chodzi o moment, w którym pracodawca miał możność

sprawdzenia i przekonania się o słuszności obciążających pracownika zarzutów

(por. orzeczenia SN: z 30 stycznia 1936 r., I C 2410/35, OSN 1936 nr 10, poz. 390;

z 7 stycznia 1938 r., I C 703/37, OSN 1938 nr 12, poz. 540; z 17 października 1945

r., C III 698/45, OSN 1947 nr 3, poz. 62; z 13 maja 1998 r., I PKN 96/98, OSNP

1999 nr 10, poz. 329). Bieg miesięcznego terminu z art. 52 § 2 k.p. rozpoczyna się

dopiero od chwili, w której pracodawca uzyskał w dostatecznym stopniu wiarygodne

informacje uzasadniające jego przekonanie, że pracownik dopuścił się czynu

nagannego w stopniu usprawiedliwiającym niezwłoczne rozwiązanie umowy o

pracę (por. wyrok SN z 21 października 1999 r., I PKN 318/99, OSNP 2001 nr 5,

poz.

155),

czyli

od

zakończenia,

podjętego

niezwłocznie

i

sprawnie

przeprowadzonego, wewnętrznego postępowania, sprawdzającego uzyskane przez

pracodawcę wiadomości o niewłaściwym zachowaniu pracownika (por. wyrok SN z

26 marca 1998 r., I PKN 5/98, OSNP 1999 nr 6, poz. 201 i wyrok SN z dnia 24 lipca

2009 r., I PK 44/09, LEX nr 548915).

Nie jest zagadnieniem prawnym również pytanie o to, „czy pracownik (główna

księgowa), na którym ciąży szczególny obowiązek dbałości o interesy rachunkowo

– ekonomiczne pracodawcy, zawierając z pracodawcą cywilną umowę (sprzedaży)

jest także zobowiązany do szczególnej dbałości o te interesy, a także o dobro

zakładu pracy i ochronę mienia zakładu pracy” oraz „czy też w takiej sytuacji

pracownik nie musi brać pod uwagę interesu pracodawcy, działając na jego

niekorzyść, a nawet szkodę, dążąc tylko i wyłącznie do uzyskania jak największej

korzyści dla siebie”. Wskazać bowiem należy, że w art. 100 § 2 pkt 4 k.p.

ustanowiona

została

szczególna

zasada

lojalności

pracownika

względem

pracodawcy, z której przede wszystkim wynika obowiązek powstrzymania się

pracownika (niezależnie od zajmowanego stanowiska) od działań zmierzających do

wyrządzenia pracodawcy szkody, czy nawet ocenianych jako działania na

niekorzyść pracodawcy.

Powinność ta dotyczy każdego

pracownika

przy

wykonywaniu uprawnień i obowiązków mających swe źródło zarówno w stosunku

pracy, jak i poza tym stosunkiem. Kwestia, czy w konkretnym przypadku pracownik

zachował się nielojalnie wobec pracodawcy zależy zatem od okoliczności

faktycznych każdej sprawy, wobec czego nie ma możliwości wytyczenia

abstrakcyjnego jej rozwiązania rozumianego jako rozstrzygnięcie o istotnym

zagadnieniu prawnym.

Podobnie należy ocenić ostatni problem przedstawiony przez skarżącą jako

istotne zagadnienie prawne. W oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy nie

można bowiem rozstrzygnąć, czy „Sąd orzekając, iż pracodawca uchybił

miesięcznemu terminowi do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy

pracownika może określić początek biegu terminu w sposób inny niż wskazanie

konkretnej daty”. W podstawie faktycznej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie Sąd

drugiej instancji, powołując się na konkretne zdarzenia zaistniałe w dniach 21, 24 i

27 kwietnia 2009 r., przyjął, że stan wiedzy pracodawcy o okolicznościach,

uzasadniających w jego przekonaniu rozwiązanie z powódką umowy o pracę bez

wypowiedzenia z jej winy, był dostateczny w kwietniu 2009 r., co było

wystarczające do stwierdzenia, że rozwiązując z powódką umowę o pracę w tym

trybie w dniu 22 lipca 2009 r. pozwana naruszyła art. 52 § 2 k.p.

Skarżąca nie zdołała zatem wykazać istnienia przesłanek przemawiających za

koniecznością przyjęcia jej skargi do rozpoznania, wobec czego z mocy art. 398 9

k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.