II PK 231/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 231/04

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko E. Zakładom Energetycznym S.A.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w E.

z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w E. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie M. M.

przeciwko E. Zakładom Energetycznym Spółce Akcyjnej w E. wyrokiem z 26 marca

2004 r. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo oraz zasądził od powoda na

rzecz pozwanego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje.

Sąd drugiej instancji uznał, że apelacja jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu i

należy się zgodzić ze wszystkimi zaprezentowanymi w niej zarzutami. W ocenie

Sądu

Okręgowego,

zachowanie

powoda

polegające

na

nieprzestrzeganiu

ustalonych procedur, tolerowanie ich nieprzestrzegania przez pracowników, co

mogło stanowić zagrożenie dla interesów zakładu pracy, należy ocenić jako

szczególnego rodzaju uchybienia. W konsekwencji należało uznać, że decyzja

pozwanego zakładu w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z powodem w

trybie art. 52 k.p. jest prawidłowa.

W kasacji powód zaskarżył w całości przedmiotowy wyrok zarzucając mu

naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a

mianowicie postanowień art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.

w zw. z art. 391 k.p.c. poprzez:

-

sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału

dowodowego w szczególności przez ustalenie, że powód

naruszył

podstawowe obowiązki pracownicze, a ponadto, że można przypisać

powodowi winę w postaci co najmniej rażącego niedbalstwa

-

brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego,

nieprawidłową ocenę wiarygodności dowodów i przekroczenie zasad

swobodnej oceny dowodów co doprowadziło do uznania, że powód naruszył

w sposób ciężki podstawowe obowiązki pracownicze

-

nieuwzględnienie w orzeczeniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w

sprawie.

Powód zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 52 § 1

pkt 1 k.p. poprzez uznanie, że utrata zaufania polegająca na niezachowaniu

procedur związanych z obsługą klientów w zakresie odbioru energii elektrycznej

stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, jak również

zastosowanie tego przepisu mimo braku po stronie powoda winy w postaci winy

umyślnej bądź rażącego niedbalstwa.

Wskazując na powyższe podstawy powód wniósł o uchylenie wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w E.,

ewentualnie, w razie uznania przez Sąd Najwyższy zasadności zarzutów kasacji

jedynie w zakresie naruszenia prawa materialnego, o zmianę wyroku Sądu drugiej

instancji w całości i o oddalenie apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego.

Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego za postępowanie

kasacyjne oraz postępowanie przed sądem drugiej instancji wg norm przypisanych.

Skarżący podniósł, że w sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne polegające

na rozstrzygnięciu, czy utrata zaufania może stanowić podstawę rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, w trybie art. 52 § 1 pkt 1

k.p. w sytuacji, gdy dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego wyraża

jednoznaczne stanowisko, iż utrata zaufania może być wyłącznie przyczyną

wypowiedzenia umowy o pracę (np. wyroki Sądu Najwyższego z: 21 stycznia 2003

r. I PK 96/02, 7 września 1999 r. I PKN 257/99, 9 grudnia 1998 r. I PKN 498/98, 27

listopada 1997 r. I PKN 387/97, 25 listopada 1997 r. I PKN 385/ 97, wyrok SN z 2

marca 1983 r. I PRN 25/83). Ponadto zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo,

poprzez przyjęcie, że istniały przesłanki do rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia, na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w sytuacji, gdy działaniu

powoda nie można przypisać winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa oraz nie

stanowiło ono naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych ani nie miało

charakteru „ciężkiego” naruszenia tych obowiązków.

W odpowiedzi na kasację pozwany wniósł o wydanie postanowienia

odmawiającego przyjęcia kasacji do rozpoznania, ewentualnie gdyby Sąd

Najwyższy nie podzielił wniosku o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania, o

odrzucenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania

wskazał

istnienie

istotnego

zagadnienia

prawnego,

polegającego

na

rozstrzygnięciu, czy utrata zaufania może stanowić podstawę rozwiązania umowy o

pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Nie wziął

on jednak pod uwagę, że w oświadczeniu pracodawcy (pozwanej spółki), jako

przyczynę rozwiązania umowy wskazano „utratę zaufania, polegającą na nie

zachowaniu procedur związanych z obsługa klientów w zakresie odbioru energii

elektrycznej”. Pozwana wskazała zatem wyraźnie niezachowanie procedur jako

przyczyną rozwiązania umowy na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 1 k.p. Nie można

więc twierdzić, że przyczyną tą, jak sugeruje skarżący, była wyłącznie utrata

zaufania. Oznacza to, że podniesione w kasacji zagadnienie prawne zostało

przedstawione w oderwaniu od okoliczności sprawy, a jego rozstrzygniecie nie jest

konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Należy dodać, że Sąd Okręgowy

dokładnie i starannie rozważył zebrane w sprawie dowody i na tej podstawie ocenił,

czy zachowanie powoda, polegające na wskazanym wyżej niezachowaniu procedur

było ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu

art. 52 ust. 1 pkt 1 k.p. Działaniu Sądu nie można zatem zarzucić, jak twierdzi

skarżący, rażącego naruszenia prawa. Oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest widoczne na

pierwszy rzut oka, bez potrzeby zagłębiania się w sprawę (uchwała Połączonych

Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z

dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92). Z

przedstawionych wyżej powodów, w ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw do

uznania, że w niniejszej sprawie wystąpiło oczywiste naruszenie prawa w takim

znaczeniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.