II PK 229/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 229/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko R. POLSKA Spółce z o.o. o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 19 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy oddalił

apelację powoda M. M. od wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Pracy z dnia 28

stycznia 2011 r. oddalającego powództwo w sprawie przeciwko R. POLSKA Spółce

z o.o. o przywrócenie do pracy.

Sąd Okręgowy w pełni zaaprobował ustalenia faktyczne i wnioski dokonane

przez Sąd Rejonowy w zakresie braku podstaw do przywrócenia powoda do pracy.

Sąd Okręgowy uznał za trafne zakwalifikowanie przez Sąd Rejonowy dwukrotnego

opuszczenia przez powoda miejsca pracy poza wyznaczonymi przerwami

śniadaniowymi dla spożycia posiłku w dniach 17 i 18 marca 2010 r., które polegały

na skorzystaniu z dodatkowej nieregulaminowej przerwy w świadczeniu pracy, za

zachowanie uzasadniające niezwłoczne rozwiązanie stosunku pracy na podstawie

art. 52 § 1 pkt 1 k.p. W okolicznościach przedmiotowej sprawy powód zdawał sobie

sprawę, że narusza regulamin pracy obowiązujący u pozwanej Ponadto był

uprzedzony w dniu 17 marca 2010 r., że kolejną konsekwencją tego typu

zachowania się może być jego zwolnienie dyscyplinarne. Pomimo tego powód w

dniu 18 marca 2010 r. postąpił dokładnie tak samo, kolejny raz korzystając z

nieregulaminowej przerwy w pracy. Dodatkowo powód był już wcześniej - w maju i

listopadzie 2009 r. - dwukrotnie ukarany karą upomnienia za opuszczenie

(nieobjęcie)

stanowiska

pracy

poza

ustaloną

przerwą

regulaminową.

W konsekwencji jego zachowanie można było zakwalifikować jako rażące

naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.

W skardze kasacyjnej powoda zarzucono: 1/ naruszenie art. 56 § 1 k.p.

przez jego nie zastosowanie i nie przywrócenie skarżącego do pracy, 2/ rażące

naruszenie „prawa procesowego a w szczególności pominięcia dowodów

zawnioskowanych w stosownej formie i czasie przez stronę, co uniemożliwiło jej

udowodnienie podniesionych twierdzeń a także wszechstronne wyjaśnienie

sprawy”, 3/ „rażące naruszenie art. 233 § 1 to jest zasady swobodnej oceny

dowodów przez poczynienie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie

materiałem a w szczególności pominięcie dowodów uzasadniających rację powoda

bez wskazania, dlaczego Sąd nie daje im wiary”, 4/ „rażące naruszenie art. 378 § 1

k.p.c. przez rozpoznanie sprawy w granicach mniejszych niż apelacja a w

szczególności pominięcie zarzutu nie przeprowadzenia przez Sąd I Instancji

prawidłowo zawnioskowanych dowodów”, 5/ rażące naruszenie art. 382 k.p.c.

„przez orzeczenie jedynie na podstawie materiału zebranego postępowaniu w

pierwszej instancji i nie dokonanie własnych ustaleń”.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania, gdyż w sprawie

występuje istotne zagadnienia prawne sprowadzające się do wykładni czy w

„sytuacji, gdy pracownik popełnił więcej niż jedno wykroczenie, które samo w sobie

nie stanowi podstawy do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (…)

dochodzi do kumulacji tych negatywnych zachowań a w rezultacie zastosowania

normy zawartej w art. 52 § 1 pkt. 1 kp, czy też każde z tych zdarzeń należy

rozpatrywać oddzielnie.” Wykładni wymaga także „wyjaśnienie, czy zachowanie

pracownika, nawet sprzeczne z regulaminem pracy, ale które nie ma wpływu, na

jakość świadczonej pracy może być tratowane, jako naruszenie podstawowych

obowiązków pracowniczych”. Ponadto, zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, gdyż „przyjęte przez Sądy obu instancji stanowisko, że

wypicie herbaty w innym miejscu, niż to wskazuje pracodawca jest ciężkim

naruszeniem obowiązków pracowniczych i powoduje rozwiązanie umowy o pracę

bez wypowiedzenia jest rażącym naruszeniem prawa oraz zasad współżycia

społecznego”.

Skarżący wskazał też, że konieczne jest rozstrzygnięcie, czy na gruncie

art. 227 k.p.c. „dopuszczalne jest pominięcie dowodów zawnioskowanych przez

strony w stosownej formie i terminie przyjmując, iż nie ma to znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy a w niniejszej sprawie dotyczy to nie przeprowadzenia

dowodu celem ustalenia, czy czas, przez jaki powód był w pokoju śniadań był taki

sam, jaki by poświęcił na wypiciu napoju z automatu”. Zdaniem skarżącego, „Sąd

Okręgowy rażąco naruszył normę zawartą w art. 378 § 1 k.p.c. przez nie

rozpoznanie wszystkich zarzutów apelacyjnych a także naruszył zasadę swobodnej

oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) nie uzasadniając, dlaczego dowody wskazane

przez powoda nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz normę zawartą w

art. 382 k.p.c. przez nie dokonanie własnych ustaleń przez sąd II instancji

dodatkowo należy wskazać, iż Sąd Okręgowy w swoim uzasadnieniu podniósł

okoliczności, które nie powinny być podstawą orzekania dotyczy to wcześniejszych

kar nakładanych na powoda, a które nie były podstawą rozwiązania umowy o prace

bez wypowiedzenia w winy pracownika”.

W odpowiedzi na skargę pozwana wniosła o pozostawienie jej bez

rozpoznania w związku z brakiem przesłanek określonych w art. 3989 k.p.c.,

ewentualnie o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej oraz o zasądzenie zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako oczywiście bezzasadna nie zasługuje na przyjęcie jej

do rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżonemu wyrokowi nie sposób

postawić zarzutów oczywistego, tj. kwalifikowanego naruszenia podstaw skargi

kasacyjnej, które byłyby widoczne od razu bez wnikania w szczegóły sprawy i bez

potrzeby szczegółowej analizy prawnej lub prawniczej i wskazywałby na oczywistą

zasadność wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Przeciwnie, z

miarodajnych ustaleń, wynika że skarżącemu znane były zasady organizacji czasu

pracy ustalone w regulaminie pracy, który przewidywał przerwę na posiłek na

pierwszej zmianie pomiędzy 10.00 a 10.15 oraz to, że skarżący w dniu 17 marca

2010 r. około godziny 8.00 opuścił samowolnie stanowisko pracy w celu spożycia

posiłku, na czym zastali go brygadziści, którzy uprzedzili „go, że dalsze naruszanie

zasad organizacji czasu pracy może skutkować odpowiedzialnością porządkową i

mieć

konsekwencje

dyscyplinarne”.

Następnie

skarżący

zignorował

dane

przyrzeczenie, że „taka sytuacja się już nie powtórzy”, bo już następnego dnia, tj.

18 marca 2010 r. ponownie samowolnie opuścił stanowisko pracy poza ustalonym

harmonogramem regulaminowym. W tej sytuacji Sąd Okręgowy był uprawniony do

przyjęcia, że „takie zachowanie powoda nie mogło pozostawać bezkarne i z całą

pewnością nie mogło być przez pracodawcę zaakceptowane”, który mógł

zakwalifikować takie uporczywe rażące naruszenie obowiązków pracowniczych za

uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Wobec takich ustaleń, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia

przepisów prawa procesowego pozostawały bez istotnego wpływu na wynik

sprawy, ponieważ to nie czas, na jaki skarżący opuścił stanowisko pracy (5 czy 7

minut) miał istotne znaczenie dla dokonanej kwalifikacji prawnej, ale fakt, że

skarżący wbrew obowiązującemu regulaminowi pracy i bez zgody przełożonych, po

uprzedzeniu go o możliwości zastosowania sankcji dyscyplinarnych, kolejny raz i

wbrew złożonemu przyrzeczeniu samowolnie opuścił stanowisko pracy w celu

skorzystania z bezpodstawnej nieregulaminowej przerwy w pracy.

W ramach takich ustaleń, które suwerennie i prawidłowo oceniły Sądy obu

instancji wykluczone było przyjęcie, że skarżący wykazał istnienie okoliczności

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

występowanie w sprawie sformułowanych w skardze kasacyjnej zagadnień

prawnych. Ze sposobu, w jaki we wniosku skargi zostały przedstawione

zagadnienia prawne i „procesowe” problemy interpretacyjne, wynika, że skarżący

pominął miarodajne ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku oraz ocenę prawną,

które zadecydowały o wyniku sprawy. Kwalifikacja prawna ustaleń, w których za

samowolne naruszenie przepisów o czasie pracy skarżący był wcześniej

dwukrotnie karany sankcjami porządkowymi, następnie został uprzedzony o

możliwości zastosowania sankcji dyscyplinarnego zwolnienia z pracy, a pomimo to

jego

kolejne

tego

samego

rodzaju

bezrefleksyjne

zachowanie

się

„było

nacechowane uporczywością i złośliwością”, uzasadniało niezwłoczne rozwiązanie

stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. i nie budziło jakichkolwiek wątpliwości

co do takiej prawidłowości kwalifikacji prawnej. W takim stanie sprawy kasacyjny

zarzut naruszenia art. 56 § 1 k.p. oraz skarga kasacyjna były w całości chybione,

oczywiście nietrafne, bezpodstawne i nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w

zgodzie z art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając na podstawie art. 98 k.p.c. o kosztach

postępowania kasacyjnego (kosztach zastępstwa procesowego strony pozwanej).