II PK 226/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 226/04

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa C. K.

przeciwko Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli w Warszawie

o unieważnienie oceny kwalifikacyjnej, uchylenie kary nagany ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2005 r.,

kasacji powódki od postanowienia Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 6 czerwca 2003 r., sygn. akt XII Pz …/03,

odrzuca kasację.

UZASADNIENIE

C. K. zaskarżyła kasacją, w części oddalającej zażalenie, postanowienie

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w W. z dnia 6 czerwca 2003 r.,

którym Sąd ten

uchylił w części dotyczącej roszczenia o uchylenie dyscyplinarnej kary nagany z

dnia 24 sierpnia 2000 r. postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 23 stycznia 2003

r., VIII P …/02, odrzucające pozew powódki w zakresie roszczeń o unieważnienie

ocen kwalifikacyjnych za okresy od 1997 r. do 1999 r. i od 27 kwietnia 2000 r. do 26

kwietnia 2001 r., a także stanowiska Zespołu do spraw Ocen Kwalifikacyjnych z 26

czerwca 2000 r. oraz uchylenie kary nagany dnia 24 sierpnia 2000 r., a w

pozostałej części zażalenie oddalił. Wskazując jako podstawy kasacji „rażące

naruszenie” art. 5 k.p., art. 242 k.p., art. 5 k.p., art. 242 § 1 k.p., art. 262 § 1 pkt 1

k.p. w związku z art. 476 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 8, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1

Konstytucji

Rzeczypospolitej

Polskiej,

wniosła

o

„uchylenie

zaskarżonego

postanowienia” w części oddalającej zażalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., kasacja powinna zawierać

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Sąd Najwyższy może

bowiem odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje

istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 k.p.c.).

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest, poza

przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnieniem, elementem formalnym

kasacji jako pisma procesowego. Spełnienie tego wymogu sprowadza się do

wskazania w skardze, w sposób wyraźny i skonkretyzowany, istotnego zagadnienia

prawnego występującego w sprawie, potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, bądź też wykazania, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

albo

zachodzi

nieważność

postępowania.

Przedstawienie

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji stanowi tego rodzaju konstrukcyjny element

skargi, którego brak powoduje, że staje się ona prawnie niedopuszczalna. Kasacja

wniesiona przez C. K. nie spełnia wymogu określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.

Nie tylko nie ma w niej opisania okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do

rozpoznania, ale nawet ich przytoczenia poprzez powtórzenie zwrotów użytych w

art. 393 k.p.c. Sąd Najwyższy nie ma obowiązku, ani - tym bardziej - kompetencji

do podejmowania prób rekonstrukcji procesu myślowego strony skarżącej lub

snucia domysłów w czym upatruje ona okoliczności uzasadniających rozpoznanie

kasacji.

Wedle

art.

3935 k.p.c.,

kasacja

prawnie

niedopuszczalna

podlega

odrzuceniu. Gdy kasacja ulegała odrzuceniu, a sąd nie dokonał tej czynności,

kasację odrzuca Sąd Najwyższy.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3937 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.